עולת שבת מונקאטש - אידיש · Olas Shabbos Minkatch - Yiddish — כי תבוא (2026-08-24)

זה השער לד'
צדיקים יבאו בו
דברי תורה אין אידיש
בדרכי העבודה והחסידות
עוﬥﬨ
ארויסגענומען פונעם
ספר
שבﬨ
מאת
כ"ק מרן אדמו"ר שליט"א
ממונקאטש
פרשת כי תבוא
ארויסגעגעבן דורך:
תלמוד תורה תפארת בנים מונקאטש
בנשיאות כ״ק מרן אדמו״ר שליט״א
5202 13th Avenue | Brooklyn, New York 11219
צו באקומען יעדן שבת קודש בבית מדרשינו הגדול
דאס צו באקומען אין אימעיל,
שרייבט אייך איין בייTTTB5202@gmail.com :
עולת שבת -מונקאטש ב
תוכן המאמר:
האבות הקדושים היו בבחינת ׳מרכבה לשכינה׳ ,שכל מעשיהם
ומחשבותיהם לא היו אלא לעשות רצון קונם ולהמשיך כבוד
שמים בעולם .ואף שאין אנו מגיעים למדרגתם ,מכל מקום
זהו תכלית עבודת כל איש ישראל ,להשתוקק שיהיו כל
מעשיו וכל אשר לו קודש לעבודת השי"ת.
וזהו ענין מצות ביכורים ,שבזה זוכה האדם להעלות את
ראשית עמלו אל הקדושה ,ומגלה שכל אשר לו אינו אלא
לעבודת ד' .ובזה מתקשר למדרגת האבות הקדושים ,להיות
גם הוא בבחינת מרכבה לשכינה ,כל חד לפום דרגא דיליה.
ועל כן הקדים הכתוב לפרשת ביכורים את "וירשתה וישבת
בה" ,לרמז שהארץ היא ירושת האבות .וכן נסמכה פרשת
ביכורים למחיית עמלק ,כי עמלק בא לנתק את ישראל
משורשם ומקדושת האבות ,והתגברות עליו היא בכח האבות,
אברהם יצחק ויעקב .ועל כן פותחת קריאת פרשת ביכורים
ב"ארמי אובד אבי" ומסיימת ב"אלקי אבותינו" ,להורות על
ההתקשרות לאבות והמשכת עבודתם בישראל.
וכאשר צפה משה רבינו שעתיד בית המקדש ליחרב וביכורים
עתידין להיפסק ,עמד והתקין שלש תפילות בכל יום ,שהן
כנגד שלשה אבות .ובהן מעמיד האדם את עצמו לפני קונו,
וממשיך גם לאחר החורבן את אותה עבודה שהיתה בביכורים.
וכן הוא בעונג שבת קודש ,שג' סעודות שבת הן כנגד ג' אבות,
ועל ידיהן מעלה האדם את עניני גשמיותו ומעטרם לכבוד
השכינה .ועל ידי זה מתדבק למדת האבות ולשכינה הקדושה,
ולכן "המענג את השבת נותנין לו נחלה בלי מצרים" ,כי
הדבוק בשכינה הקדושה זוכה לנחלה שאין לה גבול ומיצר.
ג פרשת כי תבוא
עולת שבת -מונקאטש ד
פרשת כי תבוא
ָהָָאֶרץ ֲאֲֶׁשֶ ר ד' ֱאֱֹל ֶֹקֶ ָ
יָך ְוְ ָהָ ָיָה ִּכִי ָתָ בֹוא ֶאֶ ל ֶ
ֹנ ֵֹתֵ ן ְלְ ָָך ַנַ ֲֲחָלָה ִוִ ִיִר ְְׁשָּתָ ּה ְוְ ָיַָׁשַ ְבְ ָּתָ ָּבָּהְ ,וְ ָלַָקַ ְחְ ָּתָ
אִׁשית ָּכָל ְּפְ ִִרי ָהָ ֲאֲָדָ ָמָ ה ֲאֲֶׁשֶ ר ָּתָ ִבִ יא ֵמֵ ֵֵר ִ
יָך ֹנ ֵֹתֵ ן ָל ְְָך ְוְ ַׂשַ ְמְ ָּתָ ַבֶַּטֶ ֶנֶא
ַאְרְצְ ָָך ֲאֲֶׁשֶ ר ד' ֱאֱֹל ֶֹקֶ ָ ֵמֵ ְ
ְוְ ָהָ ַלְַכְָּתָ ֶאֶ ל ַהַָּמָ קֹום ֲאֲֶׁשֶ ר ִיְִבְ ַחַר ד' ֱאֱֹל ֶֹקֶ ָ
יָך
ְלְ ַׁשַ ֵּכֵן ְְׁשמֹו ָׁשָ ם.
(כו ,א-ב)
ਪמצות ביכורים
דער בעל הטורים שרייבט ,אז דאס ווארט "תבוא״ האט די זעלבע אותיות ווי "אבות" .דארף
מען פארשטיין :וואס האט דער רמז פון "אבות" א שייכות מיט דער מצוה פון ביכורים?
ביכורים איז א מצוה וואס האט צו טוהן מיט א פעלד און מיט פירות .א איד ארבעט אין זיין
פעלד ,און ווען די ערשטע פירות הייבן אן צו ווערן רייף ,מאכט ער אויף זיי א סימן .ווען
די צייט קומט ,נעמט ער די ערשטע פירות און ברענגט זיי צום בית המקדש ,צום כהן ,און
לייענט די פרשה פון ביכורים.
ווי קומט דא אריין די אבות הקדושים?
אין מדרש (תנחומא כי תבוא א) שטייט" :צפה משה שבית המקדש עתיד ליחרב ,וביכורים
עתידין לפסק ,עמד והתקין להם לישראל שיהו מתפללין שלש פעמים בכל יום" -משה
ה פרשת כי תבוא
רבינו האט פאראויס געזען אז דער בית המקדש וועט אמאל חרוב ווערן ,און מען וועט מער
נישט קענען מקיים זיין די מצוה פון ביכורים .דערפאר איז ער אויפגעשטאנען און מתקן
געווען פאר כלל ישראל ,אז מען זאל דאווענען דריי מאל יעדן טאג.
אויך דאס דארף מען פארשטיין :וואס פאר א שייכות איז דא צווישן די מצוה פון ביכורים
און שחרית ,מנחה און מעריב? וואס האט א קארב מיט די ערשטע פירות צו טוהן מיט
אונזער דאווענען יעדן טאג?
כדי דאס אלעס צו פארשטיין ,דארף מען קודם זיך אביסל מתבונן זיין אין די מהות פון די
אבות הקדושים.
מרכבה לשכינה
חז"ל זאגן (בראשית רבה פמ"ז ו)" :האבות הן הן המרכבה" -די אבות הקדושים זענען געווען א
מרכבה פאר דער שכינה הקדושה.
וואס מיינט דאס?
א מרכבה ,א וואגן ,האט נישט קיין אייגענעם רצון און קיין אייגענע ציל .דער רייטער
באשליסט וואו צו גיין און אין וועלכע ריכטונג צו פירן ,און די מרכבה גייט אינגאנצן נאך
דעם רצון פונעם רייטער.
אזוי זענען געווען די הייליגע אבות.
זייער גאנצע לעבן איז געווען אינגאנצן איבערגעגעבן צום רצון פונעם אויבערשטן .יעדע
פעולה ,יעדע ווארט און יעדע מחשבה זענען געווען נאר צו טוהן דעם רצון הבורא און
מגלה זיין כבוד שמים אויף
דער וועלט .זייער גאנצע
מציאות איז געווארן ווי א
יעדער איד דארף שטרעבן
כלי ,דורך וועלכן די שכינה אז אויך זיינע מעשים ,זיין
הקדושה זאל זיך קענען ארבעט ,זיינע מחשבות און
אנטפלעקן אויף דער וועלט
(עיין בספר ליקוטי אמרים להגה"ק זיין גאנצע לעבן זאלן זיין בטל
בעל התניא זי"ע פרק לד). צום רצון ד' .אז דאס וואס
יעדער איד דארף שטרעבן ער טוט אויף דער וועלט זאל
אז אויך זיינע מעשים ,זיין
ארבעט ,זיינע מחשבות
ברענגען כבוד שמים און זיין א
און זיין גאנצע לעבן זאלן נחת רוח פארן אויבערשטן.
זיין בטל צום רצון ד' .אז
דאס וואס ער טוט אויף דער וועלט זאל ברענגען כבוד שמים און זיין א נחת רוח פארן
אויבערשטן.
אבער חז"ל זאגן (ברכות טז ,ב) "אין קורין אבות אלא לשלשה" -נאר אברהם ,יצחק און יעקב
ווערן אנגערופן "אבות" ,ווייל נאר זיי האבן זוכה געווען צו דער שלימות פון דער מדרגה.
עולת שבת -מונקאטש ו
קיינער פון אונז קען נישט צוקומען צו דער מדרגה פון די אבות הקדושים ,אז אונזער
גאנצע מציאות זאל זיין אינגאנצן בטל צום רצון ד'.
אבער די מדרגה פון די אבות ווייזט אונז דעם וועג וואס מיר ,זייערע קינדער ,יעדע איד,
דארפן גיין.
ਪדער ראשית הייבט אויף דאס גאנצע
און דאס איז דער ענין פון דער מצוה פון ביכורים.
די תורה באפעלט דעם מענטש" :ולקחת מראשית כל פרי האדמה אשר תביא מארצך וגו',
ושמת בטנא ,והלכת אל המקום אשר יבחר ד' אלקיך לשכן שמו שם" .א איד נעמט פון די
ערשטע פירות וואס וואקסן אין זיין פעלד ,לייגט זיי אין א קארב און ברענגט זיי צום פלאץ
וואס דער אויבערשטער האט אויסגעקליבן צו מאכן דארט רוען זיין נאמען -דער מקום
פון השראת השכינה.
דאס איז די גרויסע יסוד פון די מצוה :דער מענטש נעמט נישט סתם א קליינעם חלק פון
זיין תבואה און גיבט עס פאר קדושה .ער נעמט דוקא דעם "ראשית" -די ערשטע פירות,
דאס ערשטע וואס איז ארויסגעקומען פון זיין גאנצע הארעוואניע -און הייבט עס אויף
צו קדושה.
ווייל ווען דער ״ראשית״
ווערט געהויבן צו קדושה, ווען דער ״ראשית״ ווערט
נעמט ער מיט זיך אויך
דאס גאנצע וואס קומט
געהויבן צו קדושה ,נעמט
נאך .ווען א איד ברענגט די ער מיט זיך אויך דאס גאנצע
ערשטע פרוכט צום בית
המקדש ,צום מקום השכינה
וואס קומט נאך .ווען א איד
הקדושה ,זאגט ער בעצם: ברענגט די ערשטע פרוכט
מיין גאנצע תבואה ,מיין צום בית המקדש ,צום מקום
גאנצע פארמעגן און מיין
גאנצע הארעוואניע זענען השכינה הקדושה ,זאגט ער
נישט נאר פאר מיר .דער בעצם :מיין גאנצע תבואה,
אויבערשטער האט מיר
דאס געגעבן מיט א ציל -
מיין גאנצע פארמעגן און מיין
אז איך זאל עס נוצן אויף גאנצע הארעוואניע זענען
א וועג וואס ברענגט איהם
נחת רוח.
נישט נאר פאר מיר.
ווען א איד נעמט דאס וואס דער אויבערשטער האט איהם געגעבן און הייבט עס אויף
צו קדושה פאר עבודת ד' ,גייט ער אין די וועגן פון די אבות ,וואס זייער גאנצע לעבן איז
געווען איבערגעגעבן צום רצון ד' .און אזוי ווערט אויך זיין אייגענע לעבן ,לויט זיין מדרגה,
א מרכבה פאר דער שכינה הקדושה -כל חד לפום דרגא דיליה.
ז פרשת כי תבוא
ਪפארבינדן מיט די אבות
דערפאר הייבט די תורה אן די פרשה פון ביכורים נישט גלייך מיט די מצוה פון ביכורים,
נאר קודם מיט די ווערטער וואס רעדן פון אונזער ירושה פון ארץ ישראל און אונזער
וואוינען דארט" :והיה כי תבוא אל הארץ אשר ד' אלקיך נתן לך נחלה וירשתה וישבת
בה".
ווייל כדי צו מקיים זיין די מצוה פון ביכורים און דערמיט גיין אין די וועגן פון די אבות
הקדושים און זייער עבודה ,איז וויכטיג פאר א איד צו געדענקען ,אז דאס וואס ער
וואוינט אין ארץ ישראל
איז ווייל ארץ ישראל איז כדי צו מקיים זיין די מצוה פון
א נחלה און א ירושה פון די
אבות .דער אויבערשטער
ביכורים און דערמיט גיין אין
האט געשוואוירן פאר די וועגן פון די אבות הקדושים
אונזערע אבות צו געבן און זייער עבודה ,איז וויכטיג
דאס לאנד פאר זייערע
קינדער ,ווי מיר זאגן ביי די
פאר א איד צו געדענקען ,אז
פרשה פון ביכורים "הארץ דאס וואס ער וואוינט אין ארץ
אשר נשבע ד' לאבותינו ישראל איז ווייל ארץ ישראל
לתת לנו".
איז א נחלה און א ירושה פון
דערפאר זאגט דער פסוק
"וירשתה וישבת בה" -מיר
די אבות.
זענען יורשים ,און מיר
וואוינען דארט מכח די ירושה וואס מיר האבן באקומען פון די אבות הקדושים .און מיט
דער ירושה ווערט אויך שטארקער אונזער קשר צו זיי און צו זייער הייליגע וועג.
דאס איז דער רמז פון בעל הטורים "תבוא" -אותיות "אבות" .דער פסוק דערמאנט אונז ,אז
די נחלה וואס מיר האבן באקומען איז פארבונדן מיט די אבות הקדושים.
און דערנאך קומט די מצוה פון ביכורים -צו נעמען דאס ערשטע וואס דער אויבערשטער
האט אונז געגעבן און עס ארויפצוברענגען צו קדושה .מיט די ערשטע פירות אין דער
האנט ווייזט א איד ,אז ער וויל נישט האלטן אלעס נאר פאר זיך ,נאר אז אלעס וואס ער
האט זאל זיין געווידמעט פאר עבודת ד' ,אזוי ווי די אבות הקדושים האבן זייער גאנצע
לעבן איבערגעגעבן פאר די שכינה הקדושה.
ਪקשר האבות שוואכט אפ עמלק
דערמיט קען מען אויך פארשטיין די סמיכות הפרשיות :די פרשה פון ביכורים קומט גלייך
נאך די פרשה פון מחיית עמלק ,ביים סוף פון פרשת כי תצא.
עולת שבת -מונקאטש ח
עמלק קומט אויסצורייסן כלל ישראל פון זייער שורש און אפצורייסן די אידן פון די קדושה
פון די אבות .דערפאר זאגן חז"ל (מכילתא בשלח א) אז ביי מלחמת עמלק" :הפנה משה על
מעשה אבות״ -משה רבינו האט געוואנדן די הערצער פון די אידן צו די מעשים פון די
אבות הקדושים .ער האט אין זיי מעורר געווען דעם קשר צו די אבות ,און דורך דעם האבן
זיי באקומען די שטארקייט צו ביישטיין עמלק און מנצח זיין.
דאס איז אויך מרומז אין די ווערטער פון בעל הטורים אויפן פסוק (שמות יז ,יב)" :ויהי ידיו
אמונה עד בא השמש" .ער ברענגט ,אז די ווערטער זענען א רמז צו די דריי אבות" :אמונה"
-דאס איז אברהם אבינו ,ווי עס שטייט (בראשית טו ,ו) "והאמין בד'"" .עד בא" -דאס איז
יצחק אבינו ,ווי עס שטייט (שם כד ,סב) "ויצחק בא מבוא באר לחי ראי" .און "השמש" -דאס
איז יעקב אבינו ,ווי עס שטייט ביי איהם (שם כח ,יא) "וילן שם כי בא השמש".
די דריי אבות שטייען מרומז אין דעם פסוק וואס רעדט פון אפשוואכן עמלק ,ווייל דער
קשר צו די אבות הקדושים איז געווען די שטארקייט וואס האט געהאלפן כלל ישראל
זיך האלטן פעסט און נישט
לאזן עמלק זיי אפצורייסן
פון זייער שורש. דער קשר צו די אבות
דערפאר קומט גלייך נאך הקדושים איז געווען די
די פרשה פון מחיית עמלק שטארקייט וואס האט
די פרשה פון ביכורים .ווייל
ביכורים לערנט א איד ,צו געהאלפן כלל ישראל זיך
האלטן דעם קשר צו די האלטן פעסט און נישט לאזן
אבות און צו נעמען דאס
וואס דער אויבערשטער עמלק זיי אפצורייסן פון זייער
האט איהם געגעבן און שורש.
עס ארויפצוברענגען צו
קדושה .אזוי גייט ער אין די וועגן פון די אבות הקדושים ,ביז זייער הייליגע דרך ווערט
אריינגעפירט אין זיין אייגענעם לעבן.
דאס זעהט מען אויך ביי די פרשה וואס מען לייענט ביים ברענגען ביכורים .מען הייבט אן
מיט די ווערטער "ארמי אובד אבי" -לבן הארמי האט געוואלט אויסרייסן יעקב אבינו און
זיין גאנצע משפחה פון זייער שורש און אפשטעלן די המשכה פון די קדושה וואס קומט
פון די אבות.
אבער לבן האט עס נישט געקענט דערגרייכן .און אויך נאך אלע צרות וואס כלל ישראל
איז אריבער -פון לבן ,פון מצרים און פון די אלע שווערע יארן -איז דער קשר צו די אבות
הקדושים קיינמאל נישט אפגעריסן געווארן .דערפאר זאגט מען ווייטער" :ונצעק אל ד'
אלקי אבותינו ,וישמע ד' את קולנו" .אין דעם זכות פון די אבות איז זייער געשריי דערהערט
געווארן פארן אויבערשטן " -אלקי אבותינו".
און דאס איז דער יסוד פון די מצוה פון ביכורים :א איד פארבינדט זיך מיט די אבות
הקדושים ,און פון דעם קשר נעמט ער אריין זייער דרך אין זיין אייגענעם לעבן .ביז אלעס
ט פרשת כי תבוא
וואס ער האט -זיין פעלד ,זיינע פירות ,זיין ארבעט און זיין פארמעגן -ווערט א טייל פון
זיין עבודה און א נחת רוח פארן אויבערשטן.
ਪאלקי אבותינו
אט די גאנצע עבודה איז געווען אין דער צייט ווען דער בית המקדש איז געשטאנען ,און
מען האט געברענגט ביכורים .אבער משה רבינו האט מיט זיין רוח הקודש פאראויסגעזען,
אז דער בית המקדש וועט חרוב ווערן און מען וועט מער נישט קענען מקיים זיין די מצוה
פון ביכורים .דערפאר "עמד והתקין להם לישראל שיהו מתפללין שלש פעמים בכל יום" -
ער האט איינגעפירט פאר די אידן ,אז מען זאל דאווענען דריי מאל יעדן טאג.
אזוי זאל די זעלבע עבודה וואס איז געווען ביי ביכורים ווייטער אנגיין דורך די דריי תפילות
א טאג .ווייל פונקט ווי א איד האט ביי ביכורים גענומען דאס ערשטע וואס איז געוואקסן
אין זיין פעלד און עס
ארויפגעברענגט צו קדושה,
אזוי קען א איד היינט ,דורך די זעלבע עבודה וואס איז
דאווענען ,נעמען זיין גאנצע געווען ביי ביכורים טוט
לעבן און עס שטעלן פארן
אויבערשטן .זיין ארבעט,
ווייטער אנגיין דורך די דריי
באדערפענישן, זיינע תפילות א טאג .ווייל פונקט
זיינע שמחות און זיינע ווי א איד האט ביי ביכורים
שוועריקייטן -אלעס קען
ער ארייננעמען אין זיין
גענומען דאס ערשטע וואס
דאווענען און עס פארבינדן איז געוואקסן אין זיין פעלד
מיטן באשעפער. און עס ארויפגעברענגט צו
און דער קשר צו די קדושה ,אזוי קען א איד היינט,
אבות הקדושים איז אויך
א חלק פון דער עבודה דורך דאווענען ,נעמען זיין
פון תפילה .חז"ל זאגן גאנצע לעבן און עס שטעלן
(ברכות כו ,ב) "תפלות אבות
תקנום" -די דריי אבות
פארן אויבערשטן.
האבן איינגעפירט די דריי
תפילות .דערפאר הייבן מיר אן שמונה עשרה מיט די ווערטער" :אלקינו ואלקי אבותינו,
אלקי אברהם ,אלקי יצחק ואלקי יעקב".
ווען א איד שטייט און דאווענט פארן אויבערשטן ,קומט ער נישט אליין .ער קומט מיט
דעם כח פון די אבות הקדושים און מיט זייער וועג וואס זיי האבן אונז איבערגעלאזט .און
אזוי ,יעדער לויט זיין מדרגה ,קען אויך זיין לעבן ווערן א מרכבה פאר די שכינה הקדושה
און מרבה זיין כבוד שמים אויף דער וועלט.
עולת שבת -מונקאטש י
ਪסעודות שבת פארבונדט צו די אבות
דעם זעלבן ענין געפינען מיר אויך ביי עונג שבת .די סעודות שבת קודש זענען בבחינת
ביכורים ,ווייל אויך דארט נעמט א איד זאכן פון דער וועלט וואס זענען בעצם גשמיות,
און הייבט זיי אויף צו קדושה .ער זיצט ביי זיין שבת טיש ,האט זיין עסן און זיינע תענוגים,
אבער ער מאכט דערפון א חלק פון זיין שבת ,פון קדושה און כבוד פארן באשעפער.
דאס איז מרומז אין דעם לשון "שכינתא תתעטר" (זמר ׳אזמר בשבחין׳ לליל שבת קודש) -דורך
דעם תענוג פון שבת ,ווערט די שכינה הקדושה כביכול באקרוינט .דער עסן און דער
טרינקן אליין ,זיין הארעוואניע און זיין פארמעגן ,ווערן פאר איהם א וועג צו ברענגען כבוד
פאר שבת קודש און פאר די שכינה.
דערפאר זענען די דריי סעודות שבת קעגן די דריי אבות (זוהר חלק ב ,פח ,ב) .ווייל דורך די
דריי סעודות פארבינדט זיך א איד מיט די אבות הקדושים און מיט זייער הייליגן וועג ,צו
זיין א מרכבה לשכינה הקדושה ,יעדער איינער לויט זיין מדרגה.
מיט דעם קען מען אויך פארשטיין וואס חז"ל זאגן (שבת קיח ,א)" :המענג את השבת נותנין לו
נחלה בלי מצרים" -ווער עס איז מענג דעם שבת ,גיבט מען איהם א נחלה אן קיין גרעניצן.
פארוואס פארדינט ער אזא גרויסע שכר?
ווייל ווען א איד הייבט אויף זיינע עסן ,זיינע תענוגים און זיינע גשמיות'דיגע ענינים צו
קדושה לכבוד שבת ,באהעפט ער זיך צו דער שכינה הקדושה .און די שכינה הקדושה
איז בבחינת "אין סוף" ,אן
קיין גבול און אן קיין מיצר.
ווען א מענטש באהעפט דורך די דריי סעודות
זיך מיט דעם וואס האט פארבינדט זיך א איד מיט די
נישט קיין גרעניץ ,ווערט
אויך זיין אייגענע לעבן
אבות הקדושים און מיט זייער
א "נחלה בלי מצרים" - הייליגן וועג ,צו זיין א מרכבה
ברייטער און העכער .די
גשמיות'דיגע גרעניצן פון
לשכינה הקדושה ,יעדער
זיין לעבן פארשליסן איהם איינער לויט זיין מדרגה.
שוין נישט ,נאר ער לערנט
זיך צו עפענען זיין לעבן פאר דעם אויבערשטן און אריינצוברענגען דערין די קדושה אן
קיין גרעניץ.
ויהי רצון ,מיר זאלן זוכה זיין "לאוקים שכינתא מעפרא" -אויפצוהייבן די שכינה הקדושה
פון גלות ,און די שכינה זאל רוען אויף אונז און אויף גאנץ כלל ישראל ,און דער כבוד פון זיין
מלכות זאל נתגלה ווערן אויף דער וועלט .אונזערע אויגן זאלן זען ,אונזערע הערצער זאלן
זיך פרייען און אונזערע נשמות זאלן זיך דערהייבן ,און דער כבוד ד' זאל שיינען אויף אונז.
מיר זאלן זוכה זיין צו זען דעם גרויסן חסד פון אויבערשטן ,און איהם דאנקען אויף אלעם
גוטן וואס וועט נשפע ווערן אויף אונז מיט א שפע פון ברכה און הצלחה .און דער עיקר,
מיר זאלן זוכה זיין צו די גאולה שלימה ,בביאת בן דוד במהרה דידן ברוב רחמיו וחסדיו.
אי פרשת כי תבוא
נקודות למעשה בעבודת ד'
היוצאות מן המאמר:
•ישתוקק האדם שכל מעשיו ,עמלו ומחשבותיו
יהיו כרצונו יתברך ,ואף שאינו במדרגת
האבות הקדושים ,ישתדל להידמות אליהם
בזה.
•ירגיל עצמו להקדיש את ראשית עמלו
להשי"ת ,ומתוך כך יזכור שכל אשר לו -
רכושו ,פירותיו וכוחותיו -ניתנו לו לעבודת
ד' ולעשות נחת רוח לפניו יתברך.
•בשעת התפילה יעמיד את עצמו ואת כל
עניניו לפני קונו ,מתוך התקשרות לאבות
הקדושים והליכה בדרכם.
•בעונג שבת יזכור שגם התענוג הגשמי הוא
לכבוד השכינה ,בבחינת "שכינתא תתעטר".
עולת שבת -מונקאטש בי
