gilyoines.com חזרה לאתר · Back to the site

דעהו – סטיטשין - אידיש · DEHEU - STITCHIN - Yiddish — בראשית (2026-10-05)

מוציא לאור: דעהו – סטיטשין - אידיש · DEHEU - STITCHIN - Yiddish

שבוע: בראשית (2026-10-05)

דעהו – סטיטשין - אידיש · DEHEU - STITCHIN - Yiddish — בראשית (2026-10-05)

פתח את ה-PDF הורדה

‫פטרון‬ ‫מערכת דעהו‬ ‫שנת תשפ"ז‬ ‫בראשית‬ ‫גל י ו ן ר צ ד‬ ‫נתנדב לע"נ הרה״ח‬ ‫זאב ב״ר משה ע״ה‬ ‫וזו' האה"ח מרת‬ ‫פעריל ב"ר טובי' ע"ה‬ ‫מתוך‬ ‫משנתו‬ ‫של כ"ק‬ ‫דע את אלקי‬ ‫מרן‬ ‫רבינו‬ ‫אביך ועבדהו‬ ‫שליט"א‬ ‫ברא הקב"ה את כל היצור‪ ,‬וכל העבודה בימים אלו‬ ‫מיוסדת על ענין ההבדל וההפרש בין טוב לרע‪ .‬והן הן‬ ‫ביאורים ויסודות מורחבים בתורת מרן הבעש"ט ותלמידיו זיע"א‬ ‫משנת החסידות‬ ‫ל"ט המלאכות שבהן עוסקים בני אדם בימי המעשה‪,‬‬ ‫המכוונות כנגד ל"ט קללות שחלו בעולם (פדר"א פי"ד;‬ ‫במה דומה קדושת השבת לבחינת עץ החיים? | מתי היה מותר לאדם הראשון לאכול מן העץ הדעת? | האם היה מותר לאדם הראשון‬ ‫מתחילה לאכול מן העץ החיים? | באיזה אופן דומה עבודת האדם למלאכת המשכן? | מדוע מתחילים לקרות פרשת בראשית ביום שמחת‬ ‫תיקו"ז פה‪ .).‬וכפי שנרמז במספר 'לט'‪ ,‬שכן תרגום‬ ‫תורה? | במה גדלה מדרגתם של המועדים לעתיד לבוא על אלו שבזמן הזה?‬ ‫ֹ‬ ‫המילה 'ארור הוא 'ֹלט'‪ ,‬לפי שסדר החול מצד עצמו‬ ‫שייך לבחינת קללה והיפך הברכה‪.‬‬ ‫תיקון העולם כראוי ‪ -‬בכח האחיזה‬ ‫שורש הל"ט מלאכות ‪ -‬בבחינת 'טל של תחיה'‬ ‫ְְו ָָל ַַק ח ַַג ם ֵֵמ ֵֵע ץ ַַה ַַח ִיִ י ם ‪:‬‬ ‫בעץ החיים‬ ‫אמנם באמת בשורש הדברים לא היתה מלאכת‬ ‫ימות החול בעסק הבירורים צריכה להיות באופן של‬ ‫קללה וחול ממש‪ ,‬אלא אדרבה‪ ,‬מתחילה הוכנה היא‬ ‫להיות בבחינת 'טל של תחיה' (ע"פ שבת פח‪.):‬‬ ‫'והנחש היה ערום'‬ ‫עליית הרצון לבריאת העולם ביום השבת שלפניה‬ ‫אמנם על פיתויו זה של הנחש העיד הכתוב 'והנחש‬ ‫א‬ ‫והטעם לזה הוא‪ ,‬כי הרי לפני ששת ימי בראשית‬ ‫היה ערום' (שם פסוק א)‪ ,‬כלומר שזה דרכו כל היום‪,‬‬ ‫עולם הזה הוא עולם‬ ‫הבירורים ‪ -‬בין טוב לרע‬ ‫אלו הוקדם 'יום השבת'‪ ,‬אשר בו ביום עלה ברצונו‬ ‫שכל עצמו הוא מלא בערמומיות ולשון רמיה‪ .‬כי‬ ‫יתברך לברוא את העולם‪ .‬ומאחר שכן‪ ,‬כל המלאכות‬ ‫כאשר נתבונן נראה שלפי האמת טענה זו כולה שוא‬ ‫והמאמרות של ששת ימי המעשה היו חבוקים ודבוקים‬ ‫והבל‪ ,‬והיפך האמת ממש‪.‬‬ ‫'מן העץ אכל וברא את העולם'‬ ‫בקדושת יום השבת שלפניהם‪ ,‬ובכך לא היו מלאכות‬ ‫עסק הבירורים מיוסד על מדרגה עליונה שקדמה לו‬ ‫הנה כדי להבין ענין חטא עץ הדעת‪ ,‬ושורש טעותו‬ ‫אלו בגדר חול גמור‪ ,‬אלא נחשבו כ'מלאכת הקודש'‪.‬‬ ‫כי אכן אמת ויציב הדבר שקיים בעולם ענין בירור‬ ‫של אדם הראשון שנתפתה ע"י הנחש לעבור על ציווי‬ ‫טוב ורע ‪ -‬הנמשך מן העץ הדעת‪ .‬אולם‪ ,‬בירור זה‬ ‫הבורא ולאכול מן העץ‪ ,‬יש להקדים את דברי רש"י‬ ‫מלאכת המשכן בבחינת 'מלאכת הקודש'‬ ‫ז"ל (עפ"י בר"ר יט‪ ,‬ד) על הפסוק בפרשתנו (ג‪ ,‬ה) 'כי‬ ‫‪ -‬מכח השבת הנזכר מקודם‬ ‫עצמו מיוסד ומושתת על מדרגה עליונה ונעלה הימנה‬ ‫שקדמה לו‪ ,‬אשר רק מכוחה התאפשר העסק בבירור‬ ‫יודע אלקים כי ביום אכלכם ממנו ונפקחו עיניכם‪,‬‬ ‫והרי זה כדוגמת מלאכת המשכן‪ ,‬שממנה למידים‬ ‫והייתם כאלקים יודע טוב ורע'‪ ,‬ופירש רש"י‪' :‬כל‬ ‫הטוב והרע‪ .‬ומבלעדי כן מן הנמנע לעסוק בבירור‬ ‫הל"ט מלאכות‪ .‬שכן מלאכת המשכן הרי ודאי לא‬ ‫אומן שונא את בני אומנתו‪ ,‬מן העץ אכל וברא את‬ ‫עמוק זה‪ .‬ולא עוד‪ ,‬אלא שגם היה מביא לאדם נפילה‬ ‫היתה חלילה בבחינת מלאכה של קללה חלילה‪ ,‬אלא‬ ‫העולם'‪.‬‬ ‫עצומה והמשכה למטה להיותו מעורב בטוב ורע‪.‬‬ ‫מלאכת הקודש (ע"פ שמות לח‪ ,‬כד)‪ .‬ומטעם זה הקדים‬ ‫הכתוב בכל מקום את אזהרת שמירת שבת למלאכת‬ ‫תכלית בריאת העולמות‪:‬‬ ‫סיכום ותמצית‬ ‫בירור הטוב מן הרע‬ ‫המשכן (ראה רש"י שם לא‪ ,‬יג; לה‪ ,‬ב)‪ ,‬ללמדנו שמלאכת‬ ‫המשכן כולה מיוסדת ויונקת מקדושת השבת שקדמה‬ ‫בריאת העולם כדי לברר הטוב מן הרע ‪ -‬השייך לעץ הדעת טוב‬ ‫ועומק כוונת הנחש בפיתויו אל האדם היה‪ :‬כי הרי‬ ‫ורע‪ .‬אך בירור זה מיוסד על מדרגה נעלה מכך‪ ,‬והעלים אותה‬ ‫תכלית בריאת העולם הזה היא היותו עולם הבירורים‪,‬‬ ‫לה‪ .‬ולכך כתיב בגמר מלאכת המשכן (שם לט‪ ,‬מג)‬ ‫הנחש מן האדם בפתותו לאכול מן העץ‪.‬‬ ‫שהרי הקב״ה ברא את עולמו על ידי בירור והבדלת‬ ‫'וירא משה את כל המלאכה וגו'‪ ,‬ויברך אותם משה'‪,‬‬ ‫כי מאחר שהיתה זו מלאכת הקודש‪ ,‬חלה עליה‬ ‫הטוב מן הרע‪ ,‬ובירור זה נעשה ודאי מכוחו של העץ‬ ‫הדעת‪ ,‬שכן 'אם אין דעת הבדלה מנין' (ירושלמי ברכות‬ ‫השראת השכינה‪ ,‬ונהפכה הקללה לברכה‪.‬‬ ‫ב‬ ‫פ"ה ה"ב)‪ .‬ומעתה על האדם‪ ,‬שכל מהותו ותכליתו‬ ‫בירור טוב ורע בימות החול ‪-‬‬ ‫להיות 'אדמה לעליון'‪ ,‬לילך בדרכיו של מקום‪ ,‬ועליו‬ ‫מכח קדושת השבת הקודם‬ ‫פטרון הגליון ‪ -‬תשרי‬ ‫להשתדל ולפעול בבריאת ותיקון העולמות על ידי‬ ‫נתנדב ע"י ידידנו הנכבד‬ ‫בירור הטוב והרע‪ ,‬כדרך שברא השי"ת את העולם‬ ‫הי"ו‬ ‫מוה"ר צבי אביגדור באלזאם‬ ‫לע"נ אמו‬ ‫עבודת ימות החול‪ :‬בירור טוב ורע‬ ‫הזה‪ .‬ודבר זה אינו אפשרי אלא אם כן יאכל מן העץ‪,‬‬ ‫האה"ח פערל ב"ר משה יוסף ע"ה‬ ‫שכן רק בכח סגולת הדעת שבו יוכל האדם להשיג‬ ‫נלב"ע כ"ו תשרי תשנ"ד לפ"ק‬ ‫וביאור הענין הוא‪ ,‬דהנה כל עצם העסק בבירור טוב‬ ‫ולעסוק בענין בירור טוב ורע‪.‬‬ ‫ורע שייך לימות החול‪ .‬כי הרי בששת ימי בראשית‬ ‫א‬ ‫לאכול מן העץ החיים‪ ,‬הנה בזה עצמו כבר נתגלה לו‬ ‫ג‬ ‫השבת ממשיכה קדושה וברכה‬ ‫שבת קודש היא בבחינת 'עץ‬ ‫לתוך מעשה ימי החול‬ ‫את הרזא דשבת‪ ,‬כי שני הדברים עולים בקנה אחד‬ ‫החיים' ‪ -‬שאין בה אחיזת הרע כלל‬ ‫ובדוגמא זו ממש היתה ודאי גם בריאת העולמות‬ ‫ובבחינה אחת‪ ,‬שכן בשניהם הכוונה היא לדבוק באור‬ ‫החיים שאין לרע שום אחיזה בו‪ ,‬שרק על ידו אפשר‬ ‫קודם חטא אדם הראשון‪ ,‬וכפי שמצינו אכן בחז"ל‬ ‫להידמות כביכול להקב"ה בעסק בירור טוב ורע‪.‬‬ ‫שמלאכת המשכן היא דוגמא ותבנית לכלליות בריאת‬ ‫הרע אינו תופס מקום כלל נגד קדושת יום השבת‬ ‫העולם‪ ,‬כמו שאמרו ז"ל (ברכות נה‪' ).‬יודע היה בצלאל‬ ‫אילו היה אדם הראשון אוכל מעץ החיים לא היה בא לידי חטא‬ ‫והביאור בכך שדוקא מכוחה של השבת ניתנה‬ ‫לצרף אותיות שנבראו בהן שמים וארץ'‪ - ,‬שכן‬ ‫לאדם היכולת והאפשרות לעסוק בבירור טוב ורע‬ ‫מלאכות אלו של ששת ימי הבריאה היו ודאי מלאכת‬ ‫ואילו היה הדבר מתקיים כסדרו‪ ,‬והיה האדם‬ ‫מבלי להינזק‪ ,‬הוא‪ ,‬כי מהותו וקדושתו של יום השבת‬ ‫מתדבק בתחילה בעץ החיים‪ ,‬לא היה בא לידי‬ ‫הקודש‪ ,‬מתוך שנקשרו וינקו מיום השבת קודש שהוקדם‬ ‫היא‪ :‬שהוא מין אור נעלה ונשגב כל כך שמצד תוקף‬ ‫להן‪ .‬ובכך היתה שורה גם בהן ברכה ולא קללה‪ .‬שכן‬ ‫חטא ומכשול כלל‪ ,‬והעולם כולו היה בא אל תיקונו‬ ‫מדרגתו אין הרע תופס מקום ומציאות כלל‪ .‬ולכן‬ ‫הנצחי‪ .‬אלא שהנחש הקדמוני‪ ,‬בהיותו ערום ומלא‬ ‫השבת היא מקור הברכה‪ ,‬כמו שנאמר בפרשתן (ב‪,‬‬ ‫אין לו שום התפעלות או השפעה ממנו‪ ,‬וביכולתו‬ ‫ג) 'ויברך אלקים את יום השביעי'‪ ,‬וכן דרשו חז"ל‬ ‫רמייה‪ ,‬מיהר להקדים ולהשיאו מן עץ הדעת קודם‬ ‫להביט ולהסתכל אל מקום הרע בלי לראות את‬ ‫שטעם מן העץ החיים‪ ,‬ובכך הפריד בין הדבקים‬ ‫במדרש רבה בפרשתנו (בר"ר יא‪ ,‬א) את הפסוק (משלי‬ ‫הרע שבו כלל‪.‬‬ ‫י‪ ,‬כב) 'ברכת ה' היא תעשיר' ‪' -‬זו השבת'‪ .‬לומר לך‬ ‫והביא חורבן לעולם‪.‬‬ ‫שבת קודש היא בבחינת 'עץ החיים'‬ ‫כי השבת היא המשפיעה והממשיכה את הברכה לתוך‬ ‫סיכום ותמצית‬ ‫מעשה ידים של ימות החול (ראה כל זה בארוכה בגליון‬ ‫וזה כענין המבואר בזוהר הקדוש (זוהר חדש‪ ,‬תיקונים‬ ‫רס"ה ‪ -‬פרשת פרה תשפ"ו)‪.‬‬ ‫אור השבת הוא נעלה ומרומם מכל עצם הרע‪ .‬בבחינת 'עץ החיים'‬ ‫קו‪' ):‬ביומא דחול שלטא עץ הדעת טוב ורע‪ ,‬אבל‬ ‫שאין בו אחיזת הרע כלל‪ .‬אדה"ר נצטוה לאכול מעץ החיים כדי‬ ‫בשבת מלכתא שלטא ביה אילנא דחיי ולא עץ הדעת‬ ‫עסק הבירורים בימות החול מושתת‬ ‫שאחר כך יוכל לברר הטוב מהרע כראוי‪ ,‬ובכך נתגלה סוד הרזא‬ ‫טוב ורע'‪ .‬הרי לן בהדיא‪ ,‬שיום השבת קודש הוא‬ ‫על קדושת השבת הקודם‬ ‫דשבת‪ .‬ובאופן זה לא היה בא לידי חטא וחורבן‪.‬‬ ‫בבחינת 'עץ החיים' שכולו טוב צרוף ואין בו תערובת‬ ‫ומעתה‪ ,‬כל העסק בבירור הטוב והרע שהעמיד‬ ‫רע כלל‪ ,‬וממילא גם אין לשבת שום שייכות ואחיזה‬ ‫הקב"ה בבריאת העולם‪ ,‬מיוסד ומושתת היה על קדושת‬ ‫אל הרע מכל וכל [רמז יש לדבר‪ ,‬שכן התיבות 'ומעץ‬ ‫יום השבת שלפני הבריאה‪ ,‬ורק מכח עליון זה ניתנה‬ ‫ד‬ ‫הדעת טוב' עולות בגימ' כמספר 'שבת']‪.‬‬ ‫האפשרות לרדת אל עולם הבירורים ולהוציא יקר‬ ‫עבודת התיקונים בשלושת‬ ‫מזולל‪ .‬אמנם בלי הקדמה והשפעה זו אי אפשר‬ ‫הרגלים ‪ -‬בהקדמת אור השבת‬ ‫מכח הטעימה מקדושת השבת ניתן לעסוק בבירור טוב ורע‬ ‫להתעסק בבירור זה מבלי שתתערב בו תערובת רע‬ ‫ולפיכך‪ ,‬כאשר זוכה האדם לטעום מבחינת 'עץ‬ ‫גמור ח"ו‪.‬‬ ‫חיים' השורה ביום שבת קודש‪ ,‬הרי הוא מתקשר‬ ‫ומתדבק באור המופלא והעליון הרומם והנישא מכל‬ ‫פיתוי הנחש לאכול מהעץ הדעת‬ ‫והנה על פי יסוד זה האמור כאן‪ ,‬שיום השבת‬ ‫בלי להתדבק בקדושת שבת‬ ‫מציאות החושך והרע‪ ,‬ומתוך כך נמצא עתה ביכולתו‬ ‫קודש הוא בבחינת עץ החיים שאין לו שום שייכות‬ ‫והנה אדם הראשון לא ידע כלל מסוד נעלם זה‬ ‫לרדת למקומות של תערובת‪ ,‬ולעסוק בבירור הטוב‬ ‫אל הרע‪ ,‬בכך יבואר גם הבדל המדרגות בין קדושת‬ ‫מן הרע ממנו‪ ,‬מבלי שיאחז ויתדבק בו שמץ מבחינת‬ ‫של קדושת השבת שקדמה לבריאה‪ ,‬לפי שעדיין לא‬ ‫שבת לקדושת יום טוב‪.‬‬ ‫הרע‪.‬‬ ‫גילה לו הקב״ה את הרזא דשבת‪ .‬ומעתה‪ ,‬כאשר‬ ‫המועדים הוקבעו על עסק הבירורים בין טוב לרע‬ ‫בא הנחש הקדמוני ופיתה אותו לאכול מעץ הדעת‪,‬‬ ‫אדם הראשון נצטוה לאכול מן העץ החיים‬ ‫ולעסוק בבירור הטוב והרע ‪ -‬בטענה ש'מן העץ‬ ‫דהנה בניגוד למדרגת השבת ‪ -‬שכפי האמור אין‬ ‫ומהאי טעמא בא הציווי לאדם הראשון שעליו לאכול‬ ‫אכל [הקב"ה] וברא את העולם'‪ ,‬היתה זאת רמייה‬ ‫בה שום אחיזה למציאות הרע‪ ,‬ואין בו מקום לעבודת‬ ‫תחילה מן העץ החיים‪ ,‬וכפי שנרמז במאמרו יתברך‬ ‫וערמומיות גדולה‪ .‬כי אכן הקב"ה עסק ב'דעת טוב‬ ‫הבירורים‪ ,‬הנה ימי המועדים אכן נועדו והועמדו דוקא‬ ‫אליו 'מכל עץ הגן אכול תאכל' (ב‪ ,‬טז)‪ ,‬שעומק‬ ‫ורע'‪ ,‬אמנם עשה כן מתוך תוקף קדושת ה'עת רצון'‬ ‫על עסק הבירור בין טוב לרע‪ .‬ונראה כן ממה שמצינו‬ ‫הכוונה ב'מכל עץ הגן' תאכל הוא‪ :‬שיאכל מן העץ‬ ‫של יום השבת שלפני הבריאה‪ ,‬ומכח זה אכן ניתן‬ ‫שהותרה בהם מלאכת אוכל נפש (שמות יב‪ ,‬טז)‪ ,‬שהיא‬ ‫החיים ‪ -‬שהוא השורש והכלליות של 'כל' עצי הגן‪.‬‬ ‫לרדת ולעסוק בהבדלת הרע מהטוב‪ .‬אך הנחש הטעה‬ ‫עבודת ימי החול‪ ,‬וכמו כן כל עצם קביעות זמניהם‬ ‫וכן נרמז הדבר בתיבת 'כל' העולה כמנין חמשים‪ ,‬שכן‬ ‫את אדם הראשון שידמה לבוראו לירד ולאכול מעץ‬ ‫של שלושת הרגלים תלה הכתוב ב'חודש האביב'‪,‬‬ ‫עץ החיים הלא הוא בבחינת שער החמשים‪ ,‬כנודע‬ ‫הדעת ללא שתהא לו שבת מתחילה‪.‬‬ ‫'חג הקציר' ו'חג האסיף' (שם כג‪ ,‬טו‪-‬טז)‪ ,‬שהם מלאכת‬ ‫מהזוהר (ח"ג צז‪[ .).‬וכן פירש בספה"ק 'נועם אלימלך'‬ ‫ימות החול‪ .‬הרי שבימי הרגל אכן יורד האדם ועוסק‬ ‫בפרשתנו (ד"ה ונחזור לענין ראשון)‪ ,‬כי 'מכל עץ הגן אכל‬ ‫בליל שבת ניתן היה לאכול מהעץ הדעת‬ ‫במלאכת הבירור של טוב ורע‪.‬‬ ‫תאכל' רמז לתורה שהיא עץ החיים‪ ,‬עד כאן לשונו]‪.‬‬ ‫ואכן נודע מה דאיתא בספרים הקדושים (ראה אור‬ ‫קדושת הרגלים מיוסדת על קדושת השבת‬ ‫החיים הק' בפרשתן א‪ ,‬כט‪ ,‬עפ"י בר"ר כא‪ ,‬ז; ועוד)‪ ,‬שכל‬ ‫עבודת האדם בעולם‪ :‬להתדבק בעץ החיים‪,‬‬ ‫אלא שבוודאי אין אלו מלאכות חול חלילה‪ ,‬אלא הן‬ ‫ושוב לעסוק בבירור טוב ורע‬ ‫האיסור לאכול מעץ הדעת לא היה אלא בימות החול‪,‬‬ ‫בבחינת 'מלאכת הקודש'‪ ,‬כטעם שנאמר בכולם 'מקרא‬ ‫והטעם בזה הוא‪ ,‬כי הכוונה העליונה בבריאה היתה‪,‬‬ ‫ואילו היה אדם הראשון ממתין ושוהה עד ליל שבת‪,‬‬ ‫קודש יהיה לכם'‪ .‬והיינו שכל עצם קדושת הרגלים‬ ‫שידבק האדם תחילה בבחינת העץ החיים שכולו קודש‬ ‫אזי היה מקדש על היין של אותו העץ‪ .‬והדברים‬ ‫מיוסדת ויונקת מקדושת השבת‪ ,‬כפי שרואים בכתובים‬ ‫ואין בו רע כלל‪ ,‬ועל ידי הקדמה זו יוכל אחר כך לירד‬ ‫עולים היטב עם האמור‪ ,‬כי על ידי קדושת השבת‬ ‫שבכל מקום שנאמר פרשת המועדים הקדים הכתוב‬ ‫ולעסוק בבירור הטוב והרע ‪ -‬בכח האכילה מן העץ‬ ‫יכולים לירד ולברר את הטוב מן הרע ‪ -‬שהוא‬ ‫תחילה את מצות השבת‪ ,‬כענין שנאמר (ויקרא כג‪,‬‬ ‫הדעת‪ .‬והיינו שמכח אחיזתו האיתנה בעץ החיים לא‬ ‫מלאכת ימות החול‪ ,‬ולהידמות בכך כביכול לאומנותו‬ ‫ב‪-‬ג) 'מועדי ה' אשר תקראו אותם מקראי קדש אלה‬ ‫ידבק את עצמו אלא בחלק הטוב שבאילן ההוא‪ ,‬ובכך‬ ‫של הקב"ה‪ ,‬שברא גם הוא את העולם בעסק בירור‬ ‫הם מועדי‪ ,‬ששת ימים תעשה מלאכה וביום השביעי‬ ‫יוכל לברר ולהפריד היטב את הטוב מן הרע באופן‬ ‫הטוב מהרע מכח השבת שלפניו‪.‬‬ ‫שבת שבתון' וגו'‪.‬‬ ‫הנכון‪ ,‬ולא ידבק בו מאומה מזוהמת הרע אשר בתוכו‪.‬‬ ‫סיכום ותמצית‬ ‫ע"י ההתדבקות באור המסולק מן הרע‬ ‫התגלות 'רזא דשבת' לאדם הראשון ‪ -‬ע"י‬ ‫ניתן לעסוק בבירור הטוב‬ ‫הציווי לאכול מעץ החיים‬ ‫בימות החול עוסקים בבירור טוב ורע‪ .‬והאופן הנכון לכך הוא ‪-‬‬ ‫עם דבקות בקדושת השבת הקודם‪ ,‬כדרך שקדמה שבת לבריאה‪,‬‬ ‫והביאור בזה הוא‪ ,‬שהבירור הנפעל בזמני הרגל‬ ‫ומן הדברים הללו עולה אפוא‪ ,‬כי אם אמנם לא‬ ‫ואזי חשובה מלאכת החול כמלאכת הקודש וחלה בה ברכה‪,‬‬ ‫נעשה בכח השבת הקדמה תחילה‪ ,‬והיינו שהמברר‬ ‫גילה לו הקב"ה בהדיא לאדם הראשון את סוד‬ ‫דוגמת מלאכת המשכן‪ .‬ואילו הנחש פיתה לאכול מעץ הדעת גם‬ ‫‪ -‬הנדבק תחילה בקדושת השבת ‪ -‬עומד בעצם‬ ‫השבת שקדמה לבריאה‪ ,‬ואת הצורך להמתין באכילת‬ ‫בלי התקשרות ליום השבת‪ .‬ואם היה האדם ממתין לליל שבת‬ ‫במדרגה נעלית ומרוממת לגמרי מן הרע‪ ,‬ומסולק‬ ‫עץ הדעת עד ליל שבת‪ ,‬מכל מקום‪ ,‬במה שנצטוה‬ ‫היה מקדש ממנו ואוכלו בקדושה‪.‬‬ ‫ב‬ ‫'פר יחידי' ‪ -‬כנגד אומה יחידה‬ ‫שבר ותברא‪ ,‬מכל מקום‪ ,‬שבירה יש כאן מיתה אין‬ ‫ממנו לגמרי‪ ,‬ומכח זה יש בידו לרדת ולברר את‬ ‫ועל דרך זה אמרינן בגמרא (סוכה נה‪' ):‬הני שבעים‬ ‫כאן‪ .‬והיינו שעל כל פנים יש להם איזה מקום‬ ‫הטוב מן הרע בימי המועד‪ ,‬מבלי להתלכלך ולהיגאל‬ ‫פרים שמקריבים בחג כנגד מי ‪ -‬כנגד שבעים אומות‪.‬‬ ‫מציאות וקיום בערך המועדים‪ ,‬בניגוד לשבת קודש‬ ‫מזוהמת הרע כלל‪.‬‬ ‫פר יחידי שמקריבים בשמיני עצרת למה ‪ -‬כנגד אומה‬ ‫שהם מופקעים ומובדלים ממנה לחלוטין (והדברים‬ ‫יחידה'‪ .‬והדברים מכוונים אל האמור‪ .‬כי בשאר‬ ‫ארוכים ואכ"מ))ג( ‪.‬‬ ‫הקדמת קדושת שבת לקדושת המועדים‬ ‫‪ -‬כדרך שבת שלפני הבריאה‬ ‫המועדים העוסקים בבירור הטוב מן הרע‪ ,‬יש לאומות‬ ‫והיינו כאמור‪ ,‬כי השבת היא בבחינת עץ החיים‪,‬‬ ‫העולם איזו שייכות ויניקה קצת‪ ,‬ולכך מקריבים‬ ‫סיכום ותמצית‬ ‫מקום שכולו קודש שאין בו אחיזה לרע כלל‪ ,‬ואילו‬ ‫עבורם קרבנות‪ .‬אמנם ביום השמיני שכולו קודש‪ ,‬אין‬ ‫שבת קודש היא בבחי' 'עץ החיים'‪ ,‬ושלושת הרגלים שייכים‬ ‫הימים הטובים שייכים לעסק הבירור שבין הטוב‬ ‫שום חלק ואחיזה כלל אלא לאומה היחידה והנבחרת‬ ‫לעסק הבירורים‪ ,‬אביב קציר ואסיף‪ ,‬בבחי' עץ הדעת טוב ורע‪.‬‬ ‫לרע הנמשך מעץ הדעת‪ .‬ולפיכך הוצרך הבורא‬ ‫לבדה‪ ,‬אשר רק עבורה מקריבים את הפר היחידי‪.‬‬ ‫'ימים טובים' ‪ -‬העלאת חלקי הטוב‪ .‬הקדמת שמירת שבת קודם‬ ‫פרשת המועדים ‪ -‬כדרך השבת שקדמה לבריאה‪ .‬רק עי"ז‬ ‫יתברך להקדים את יום השבת לקדושת הרגלים‪ ,‬כדרך‬ ‫הקדמה זו אפשר לעסוק בבירור טוב ורע‪ .‬אומות העולם מופקעים‬ ‫קדימת יום השבת לבריאת ששת ימי המעשה‪ ,‬כי רק‬ ‫'וישכון ישראל בטח בדד עין יעקב'‬ ‫לגמרי מקדושת שבת ‪ -‬עץ החיים‪ .‬אבל ביום טוב ‪ -‬בחי' עץ הדעת‬ ‫לאחר האחיזה והדבקות האיתנה בעץ החיים ניתן‬ ‫וזהו שקוראים ביום הזה את הפסוק שאמר משה‬ ‫‪ -‬מקבלים רק שבירה‪.‬‬ ‫הכח והרשות לרדת אל עולם הבירורים‪ ,‬להפריד‬ ‫רבינו בברכתו (דברים לג‪ ,‬כח) 'וישכון ישראל בטח‬ ‫הטוב מהרע‪.‬‬ ‫בדד עין יעקב אל ארץ דגן ותירוש'‪ .‬כלומר שכלל‬ ‫ישראל שוכנים בארץ לבדם‪ ,‬בבחינת 'בדד'‪ ,‬מובדלים‬ ‫ומסולקים מכל תערובת ואחיזה של הרע ומכל שאר‬ ‫ה‬ ‫'ימים טובים' ‪ -‬העלאת חלקי הטוב מן הרע‬ ‫שמיני עצרת הוא במדרגת‬ ‫ומטעם זה נקראו ימי המועד בשם 'ימים טובים'‬ ‫גויי הארצות‪ ,‬אלא שרויים בבטחה ובדבקות עם‬ ‫(ע"פ ש"א כה‪ ,‬ח)‪ ,‬להורות על עסק העלאת חלקי הטוב‬ ‫השי"ת לבדו‪.‬‬ ‫המועדים שלעתיד לבוא‬ ‫מן הרע שבעץ הדעת הנפעל בימים אלו‪ .‬כי לאחר‬ ‫ההתדבקות בקדושת השבת ‪ -‬שהיא בחינת עץ‬ ‫התחלת 'בראשית ברא אלקים' בכח‬ ‫שמיני עצרת הוא רגל שנתעלה לקדושת השבת‬ ‫החיים‪ ,‬ניתן לאדם הכח בימים אלו לעסוק בבירור‬ ‫הדבקות שקיבלנו בשמחת תורה‬ ‫אולם‪ ,‬הגם שאמרנו שמדרגת הימים הטובים ושלושת‬ ‫זה באופן שלא יתפעל מן הרע‪ ,‬עד שלא יראה בהם‬ ‫ומיד לאחר סיום התורה‪ ,‬מתחילים וקוראים 'בראשית‬ ‫הרגלים היא בעסק בירור טוב ורע‪ ,‬בבחינת מלאכת‬ ‫אלא את הטוב הצרוף)א( ‪.‬‬ ‫ברא אלקים את השמים ואת הארץ'‪ ,‬והרי זה ממש‬ ‫החול הנעשה על טהרת הקודש‪ ,‬אמנם שונה מכך‬ ‫כסדר השבת העליונה שקדמה לבריאת ששת ימי‬ ‫ומרוממת ממנה היא מדרגת יום שמיני עצרת החג הזה‪,‬‬ ‫'עכו"ם ששבת חייב מיתה'‬ ‫המעשה‪ .‬והיינו שמכח הדבקות בקדושת השבת ובעץ‬ ‫שהוא גמר ותכלית כל המועדים‪ .‬כי בו לא כתבה‬ ‫על כל פנים‪ ,‬מאחר שנתבאר שקדושת השבת נעלה‬ ‫החיים שזכינו לה בשמיני עצרת ושמחת תורה‪ ,‬מקבלים‬ ‫התורה שום טעם גשמי‪ ,‬לא אביב לא קציר ולא‬ ‫ומרוממת מקדושת הרגל ‪ -‬בזה שאין בה שום אחיזה‬ ‫את הכח והתוקף לברוא העולם מחדש‪ ,‬ולעסוק בו‬ ‫אסיף‪ ,‬ולא נקבע כלל על שם מלאכת ימות החול‪.‬‬ ‫ותפיסה אל הרע‪ ,‬מהאי טעמא גופא אכן אין לאומות‬ ‫בבירור הטוב מן הרע‪.‬‬ ‫ודבר זה להורות בא על מהותו של יום טוב הקדוש‬ ‫העולם שום שייכות ואחיזה ליום השבת‪ .‬ולא עוד‪ ,‬אלא‬ ‫הזה‪ ,‬שהוא רגל שהתעלה למדרגת השבת העליונה‪,‬‬ ‫שכאשר רק רוצים להתקרב אליה ולהידבק בקדושתה‪,‬‬ ‫תכלית כל המועדים‪ :‬להתעלות למדרגת השבת‬ ‫בבחינת עץ החיים ממש‪ ,‬המסולק מכל שמץ ותערובת‬ ‫הרי הם מתבטלים ממציאותם לגמרי‪ ,‬כענין שאמרו‬ ‫ומדרגת שמיני עצרת החג‪ ,‬שהוא תכלית וגמר כל‬ ‫רע מכל וכל‪.‬‬ ‫ז"ל (סנהדרין נח‪' ):‬עכו"ם ששבת חייב מיתה'‪ .‬וזה מכיון‬ ‫המועדים כולם‪ ,‬היא מעין ודוגמת מדרגת קדושת‬ ‫שבשביתה זו הרי הם מעפילים ועולים למקום עליון‬ ‫הרגלים לעתיד לבוא‪ ,‬והוראה על מדרגתם הנעלה‬ ‫הקריאה בו בסדר פרשיות השנה‬ ‫שאין להם בו שום אחיזה ושייכות מצד שורשם‪,‬‬ ‫בזמן תיקון השלם‪ .‬כי תכלית שלימות המועדים היא‬ ‫ומשום כך קבעו חז"ל לקרוא ביום זה בתורה את‬ ‫ומצד אור הקודש ההוא אין לרע ולסיטרא אחרא‬ ‫‪ -‬שיתעלו כולם לבסוף למדרגת השבת‪ ,‬ויהיו בבחינת‬ ‫פרשת 'וזאת הברכה'‪ ,‬שהיא כסדר השלמת קריאת‬ ‫שום מציאות ותקומה כלל‪ ,‬ולפיכך הם מתבערים‬ ‫עץ החיים‪ ,‬ואז לא יימצא בהם עוד שום תערובת‬ ‫התורה השייך למהלך השבתות‪ ,‬ולא כשאר הרגלים‬ ‫ומתבטלים מן העולם‪.‬‬ ‫והתערבות של הרע‪ ,‬רקמופקעים לגמרי מכל קשר‬ ‫שבהם קוראים בפרשיות המועדות המיוחדות להם‪ .‬כי‬ ‫אכן כל עצם מהותו של מועד קדוש זה שוה הוא‬ ‫אומות העולם מקבלים שבירה מהרגלים‪ ,‬אך לא מיתה וביטול‬ ‫ואחיזה לאומות העולם‪ ,‬בבחינת 'יום שכולו שבת‬ ‫ומנוחה לחיי העולמים'‪.‬‬ ‫ליום השבת‪ ,‬שאין לסיטרא אחרא ולמציאות הרע שום‬ ‫לעומת כן‪ ,‬לגבי קדושת הרגלים וימים הטובים לא‬ ‫אחיזה ושייכות בו לגמרי‪.‬‬ ‫מצינו חומרא זו‪ ,‬שאם יבוא נכרי ויקבע לעצמו יום‬ ‫סיכום ותמצית‬ ‫למועד‪ ,‬וישמור אותו ככל חוקות הרגל והלכותיו‪,‬‬ ‫'לית חולקא בהאי יומא אלא לקוב"ה וכנסת ישראל'‬ ‫להלכה לכאורה אינו מתחייב מיתה על כך)ב( ‪ .‬ועל‬ ‫שמיני עצרת הוא גמר ותכלית המועדים ולא נקבע על שם עסק‬ ‫ומעתה‪ ,‬כשם שנתבאר לעיל שביום השבת אין שום‬ ‫אף שלאמיתו של דבר בוודאי אין לעכו"ם שום שייכות‬ ‫הגשמי‪ ,‬רק הוא בבחינת שבת‪ ,‬בבחי' עץ החיים‪ ,‬כענין שקוראים‬ ‫בו לפי סדר השבתות‪ .‬ולכן אין לגוים שום שייכות ליום טוב זה‪,‬‬ ‫שייכות ואחיזה לאומות העולם‪ ,‬ומופקעים הם לגמרי‬ ‫אמיתית גם למדרגת המועדים‪ ,‬שהרי ימים אלו הינם‬ ‫ומקריבין פר יחידי לאומה יחידה‪' .‬וישכון ישראל בטח בדד‬ ‫מקדושת יום השביעי‪ ,‬הכי נמי אמרו בזוהר הקדוש‬ ‫'ימים טובים'‪ ,‬המבררים את הטוב מן הרע‪ ,‬ואין ל'רע'‬ ‫עין יעקב'‪' .‬בראשית ברא אלקים' אחר הקדמת מדרגת השבת‬ ‫(ח"ג צז‪ ).‬על יום שמיני עצרת‪' :‬לית חולקא בהאי יומא‬ ‫גמור אחיזה בהם‪ ,‬ואשר מטעם זה כינו חז"ל במסכת‬ ‫שבשמיני עצרת‪ .‬וזוהי שלימות ותכלית כל המועדים ‪ -‬להתעלות‬ ‫אלא לקוב"ה וכנסת ישראל‪ ,‬בגין כך 'עצרת תהיה לכם'‬ ‫עבודה זרה (ב‪ ).‬את החגאות שלהם בלשון 'אידיהן‬ ‫למדרגת שבת‪ ,‬באין לאומות שום חלק עמהם‪.‬‬ ‫(במדבר כט‪ ,‬לה) ‪ -‬לכם ולא לאחרא'‪.‬‬ ‫של עובדי כוכבים'‪ ,‬ופירשוהו בגמ' ש'איד' הוא לשון‬ ‫א‪.‬ויש לפרש בזה את הפסוק שאמר שלמה המלך ע"ה במשלי (לא‪ ,‬יב) 'גמלתהו טוב ולא רע כל ימי חייה'‪ .‬ונאמר ש'ימי חייה' רומזים לימי השבתות‪ ,‬היונקים מן העץ‬ ‫החיים‪ ,‬והם בבחינת 'ימי חייה' ממש‪ .‬אך מכח השבת‪ ,‬שוב אפילו מי שמצד עצמו אינו אלא בבחינת 'טוב'‪ ,‬מכל מקום אין הרע יכול לנגוע בו כלל‪ ,‬בבחי' 'טוב ולא‬ ‫רע'‪.‬‬ ‫ׁ‬ ‫ב‪ .‬איברא שמלשון הרמב"ם ז"ל לכאורה משמע שלא כדברינו‪ ,‬שכן כתב בהלכות מלכים (פ"י ה"ט) וזה לשונו‪' :‬עכו"ם שׁשבת אפילו ביום מימות החול‪ ,‬אם עשאוהו לעצמו‬ ‫כמו שבת חייב מיתה‪ ,‬ואין צריך לומר אם עשה מועד לעצמו'‪ ,‬עד כאן‪ .‬ומלשונו לכאורה נראה שגם שביתת המועד אסורה לגוים‪ .‬אך אין הדבר מוכרח‪ ,‬כי יש לפרש‬ ‫את דבריו שכוונתו שהנכרי עשה מועד לעצמו לשבות בו כדרך שאנו שובתים בשבת‪ ,‬שהרי דבריו נובעים מהגמרא הנזכר שעכו"ם ששבת חייב מיתה‪ ,‬והרי מלשון‬ ‫זה משמע לכאורה שאין לנכרי חיוב מיתה רק כשהוא שובת כעין שביתת השבת דוקא‪.‬‬ ‫ג‪.‬וביסוד זה יבואר גם שורש הדברים במה שנוהגים להתענות בה״ב אחר חג הפסח והסוכות (או"ח תקסו‪ ,‬ב)‪ ,‬וכתב הטור בשם אביו הרא"ש ז"ל‪ ,‬שהסמך לתעניות אלו‬ ‫הוא מאיוב‪ ,‬שנאמר בו (איוב א‪ ,‬ה) 'ויהי כי הקיפו ימי המשתה‪ ,‬וישלח איוב ויקדשם וגו'‪ ,‬כי אמר איוב אולי חטאו בני'‪ ,‬והכי נמי בשמחה ומשתה של החג יש לחוש‬ ‫אולי חטאו ישראל‪ ,‬עיי"ש‪ .‬ועומק הדברים הוא‪ ,‬כי כל עצם הדבר שיש לחוש ששמחת המועד תגרום איזה חטא ופגם חלילה בישראל נובע רק מכך שיש לאומות‬ ‫העולם שייכות ואחיזה בשמחת הרגלים‪ ,‬ואחיזתם זו יכולה להמשיך עמה חטאים‪ .‬ואכן לפיכך בא המקור לחשש זה דוקא מנכרי ‪ -‬איוב‪ ,‬שהוא היה הגוי הטוב ביותר‬ ‫מבין אומות העולם‪ ,‬כיון שדוקא הם הם שגורמים לחטאים האלה‪.‬‬ ‫ג‬ ‫דברים נעימים‬ ‫שקראו לו‪ .‬אבל מפני שכבר לא היה אדם הראשון בעולם‪,‬‬ ‫'כושי' שנאמרה עליו‪ ,‬גם באופן שהוא משונה במעשיו‬ ‫לא היתה להם הארת משיח בענין שמו‪ ,‬ולא נקרא מנחם‪ .‬ויש‬ ‫לרעה‪ ,‬עכתודה״ק‪.‬‬ ‫דברי נועם ופרפראות‬ ‫להמשיך עוד‪ ,‬כי ראשי תיבות שמות שלשת בני נח ש'ם ח'ם‬ ‫על הפרשה ומועדי השנה‬ ‫ויש לפרש בענין זה‪ ,‬כי באמת שאול המלך היה משיח‬ ‫י'פת הוא 'שיח'‪ .‬ואילו היה נח מוליד בן רביעי כאשר רצה‪,‬‬ ‫ה' ומי יוכל להשיג את קדושתו‪ ,‬אבל למעשה נאמר עליו‬ ‫יש לומר שהיה קורא לו 'מנחם'‪ ,‬ואז היו ראשי תיבות שמות‬ ‫עניינים של חסרון‪ ,‬כענין מה שנאמר ״ובכל אשר יפנה‬ ‫בניו עולים 'משיח'‪ .‬אבל בזה קלקל חם וסרסו‪ ,‬ועל ידי זה לא‬ ‫ירשיע״ (שם יד‪ ,‬מז)‪ ,‬וכן מצינו אצלו את ענין הריגת נוב עיר‬ ‫נתגלה שמו של משיח בהם‪.‬‬ ‫הכהנים ועוד‪ ,‬אשר לערכינו אנו צריכים ללמוד מהם דברים‬ ‫א‬ ‫ובאותה שעה שתה נח יין והשתכר‪ ,‬ואז רצה להמשיך בן‬ ‫לפי השגתינו‪ .‬הרי שהיה באמת מצד אחד 'משונה במעשיו'‬ ‫רביעי אל העולם‪ .‬כי ידע נח שעל ידי היין נמשכת נשמת משיח‬ ‫לצד הטובה‪ ,‬כאשר היה צדיק גדול קדוש ונשגב‪ .‬ומצד שני יש‬ ‫קשר סוף התורה ותחלתה בענין 'לב'‬ ‫לעולם‪ ,‬כענין מעשה לוט ושתי בנותיו‪ ,‬אשר על ידי שתית היין‬ ‫ללמוד בו ענין של 'משונה במעשיו' לצד ההיפך‪ ,‬בכל ענייני‬ ‫נהגו צדיקים לקשר את סוף התורה בפסוק ״לעיני כל‬ ‫יצאה נשמת משיח‪ .‬ולכן נטע נח כרם אחר המבול‪ ,‬כדי לנסות‬ ‫החסרון שנאמרו אצלו‪ .‬ואכן ידוע כי כל הוי אמינא בחז״ל יש‬ ‫ישראל״ לתחילתה בפסוק ״בראשית ברא אלקים״‪ .‬וקשר‬ ‫להמשיך את תיקון העולם השלם על ידי נשמת משיח‪ .‬אבל‬ ‫לו איזה שורש‪ ,‬ואם היה הוי אמינא לפרש את הפסוק שנאמר‬ ‫זה יוצר תיבת 'לב'‪ ,‬מן האות ל' של 'ישראל' ואות ב' של‬ ‫אז בא חם וקלקל את הדבר‪ ,‬ולא הצליח נח בהמשכה זו‪ ,‬ונהיה‬ ‫עליו לצד הגנות‪ ,‬הרי שיש לזה יסוד ושורש באיזו בחי'‪.‬‬ ‫'בראשית'‪ .‬ויש לומר כי ל״ב זה מורה על אות א'‪ ,‬אשר צורתו‬ ‫מכל היין ענין של שכרות ובזיון‪ .‬ויש לומר שאילו היה נקרא‬ ‫והענין הוא על פי מה שנתבאר באריכות במקו״א‪ ,‬ומיוסד על‬ ‫היא י״ו מלמעלה וי״ו מלמטה‪ .‬וזה מרמז על כך שכל התורה‬ ‫בשמו על ידי אדם הראשון‪ ,‬היה ממשיך בו את שמו של משיח‪,‬‬ ‫דברי הגמ' 'אמר רב יהודה אמר שמואל מפני מה לא נמשכה‬ ‫מושרשת באות א' של ״אנכי ה' אלקיך״‪ ,‬שהרי מתן תורה הוא‬ ‫והיו מגיעים אל התיקון השלם‪.‬‬ ‫מלכות בית שאול מפני שלא היה בו שום דופי' (יומא כב‪ ;:‬ועי' מה‬ ‫שורש כל התורה‪.‬‬ ‫שפירש בזה הרבי ר' אלימלך בפרשת נשא ד״ה ולבני קהת)‪ ,‬והענין הוא כי‬ ‫והאות ב' של 'בראשית' רומזת על ה'בית' העיקרי שהוא‬ ‫שאול המלך היה בעל גדלות המוחין נשגב מאד‪ ,‬והוא ענין מה‬ ‫ה‬ ‫שנאמר עליו ״משכמו ומעלה גבוה מכל העם״ (ש״א ט‪ ,‬ב)‪ .‬אבל‬ ‫'בית המקדש'‪ ,‬ואכן מילוי אות ב' (י״ת) עולה בגי' 'קודש'‪ ,‬שהוא‬ ‫ענין 'בית המקדש' שנאמר עליו ״לביתך נאוה קודש״ (תהלים‬ ‫דוקא מפני זה לא היתה מלכותו יכולה להימשך‪ ,‬כי המלך צריך‬ ‫על ידי כח התפלה יכולים להתגבר‬ ‫להיות מסוגל להיכנס לכל בחי' קטנות המוחין‪ ,‬ולכן נאמר עליו‬ ‫צג‪ ,‬ה)‪ .‬ועל ידי התקשרות סוף התורה ותחלתה מגלים שיש כאן‬ ‫על הרע ולזכות ליראת שמים‬ ‫'לב' ב'בית' זה‪ ,‬כי עיקר בנין בית המקדש הוא על ידי ה'לב'‪,‬‬ ‫״לבלתי רום לבבו מאחיו״ (דברים יז‪ ,‬כ)‪ ,‬ורק על ידי זה יתקיים‬ ‫וינחם ה' כי עשה את האדם בארץ (ו‪ ,‬ו)‪.‬‬ ‫כמו שאמר שלמה המלך ע״ה ״ויהי עם לבב דוד אבי לבנות‬ ‫בו ״ולבלתי סור מן המצוה ימין ושמאול‪ ,‬למען יאריך ימים‬ ‫בית לשם ה'״ (מ״א ח‪ ,‬יז)‪ .‬ויש לרמז על כך‪ ,‬כי 'לב בית' הוא‬ ‫בספה״ק נועם אלימלך (בתחלת הפרשה) מפרש כי נחמה היתה‬ ‫על ממלכתו הוא ובניו בקרב ישראל״ (שם)‪ .‬ומפני שלא היה‬ ‫בגי' 'מקדש'‪.‬‬ ‫לו יתברך‪ ,‬בזה עצמו שאמר הכתוב ״רבה רעת האדם״‪ ,‬כי על‬ ‫שאול המלך מסוגל מצד עבודתו הנעלית לרדת לבחי' קטנות‬ ‫ידי זה יש לו לאדם התנצלות‪ ,‬לומר לפניו ית' 'אתה נתת לי‬ ‫המוחין‪ ,‬לכן כאשר באו עליו רוח רעה ועניינים של קטנות לא‬ ‫את היצר הרע'‪ ,‬וכענין שאמר הקב״ה בעצמו ״ואשר הרעותי״‬ ‫הצליח בעבודתו‪.‬‬ ‫ב‬ ‫(מיכה ד‪ ,‬ו; ברכות לב‪ ,).‬עיי״ש‪.‬‬ ‫ולעומת זאת היה דוד המלך אשר היה תמיד מקטין את‬ ‫ויש לבאר על פי דבריו הק'‪ ,‬כי אילו היה האדם יכול‬ ‫עצמו‪ ,‬ועבר את כל מיני המצבים קטנות כמו גדלות‪ ,‬ולכן‬ ‫כלל ישראל מתקנים את כל‬ ‫להתגבר בכוחו כנגד היצר הרע‪ ,‬היה צריך לעשות זאת בעצמו‪,‬‬ ‫נמשכה מלכותו לדור דורים‪ .‬וזהו ענין מה שהבחינו חז״ל ואמרו‬ ‫הבריאה שנבראה עבורם‬ ‫והיתה זו עבודה קשה עד מאד‪ .‬אבל עכשיו שהיצר הרע גדול‬ ‫'אמר רב הונא כמה לא חלי ולא מרגיש גברא דמריה סייעיה‪,‬‬ ‫בראשית ברא אלקים (א‪ ,‬א)‪.‬‬ ‫כל כך‪ ,‬והוא רודף את האדם כל היום‪ ,‬עד אשר כל מחשבות‬ ‫שאול באחת ועלתה לו‪ ,‬דוד בשתים ולא עלתה לו' (יומא כב‪,):‬‬ ‫כי שאול המלך לא היתה מלכותו יכולה להימשך עם שמץ של‬ ‫פירש רש״י 'אין המקרא הזה אומר אלא דרשוני'‪ ,‬ומביא‬ ‫לבו הם רק רע כל היום‪ .‬הרי אין האדם מסוגל ויכול בכלל‬ ‫חסרון‪ ,‬ולכן אפילו בחסרון חטא אחד עלתה לו מלכותו‪ .‬מה‬ ‫על כך את מה שאמרו חז״ל שהבריאה נבראה 'בשביל ישראל‬ ‫להתגבר עליו בכח עצמו‪ ,‬והוא מוכרח להגיע לידי כח התפלה‪,‬‬ ‫שנקראו ראשית'‪.‬‬ ‫להתפלל אל הקב״ה לעמוד לימינו‪ ,‬כמו שאמרו חז״ל 'אלמלא‬ ‫שאין כן דוד המלך היתה עבודתו בקודש ממשיכה בכל התוקף‬ ‫הקב״ה עוזרו אינו יכול לו' (קידושין ל‪ .):‬ומאחר שמוכרחים להגיע‬ ‫והיה מתחזק תמיד גם אחר מכשול בשתים‪ ,‬ולכן לא עלה לו‬ ‫וענין זה יש בו קשר בין סוף התורה לתחלתה‪ ,‬שהרי סוף‬ ‫אל כח התפלה‪ ,‬כבר מובטחים בהקב״ה שישמע את קולינו‬ ‫הדבר במלכותו ונמשכה הלאה‪ .‬וזהו ענין הצדיק הנקרא 'גיחון'‬ ‫התורה הוא בתיבת 'ישראל'‪ ,‬אשר הוא ענין 'בשביל ישראל‬ ‫ויעמוד לימין אביון להושיעו מהתגברות היצר‪ .‬וכידוע כי על‬ ‫שהוא לשון של הכנעה כענין ״הולך על גחון״ (ויקרא יא‪ ,‬מא)‪,‬‬ ‫שנקראו ראשית'‪ .‬ורש״י הביא שלומדים זאת באופן של דרש‬ ‫אף שאמרו חז״ל 'הכל בידי שמים חוץ מיראת שמים' (ברכות‬ ‫אשר צדיק כזה יכולה מלכותו להימשך כנ״ל‪ .‬ולכן אמר דוד‬ ‫מן הפסוק דוקא‪ ,‬ובזה קישר את הפסוק גם עם אמצע התורה‪,‬‬ ‫לג‪ ,):‬מכל מקום אמרו הם בעצמם שהיו כלל ישראל צריכים‬ ‫המלך במשיחת שלמה בנו למלך ״והורדתם אותו אל גיחון״‬ ‫בבחי' קשר של 'ראש תוך סוף'‪ .‬שהרי אמצע התורה הוא‬ ‫להתפלל להקב״ה 'תן אתה' על יראת שמים (ע״ז ד‪ ,).‬ויש שפירשו‬ ‫(מ״א א‪ ,‬לג)‪ ,‬ודרשו חז״ל על כך שהיה זה לרמז שתימשך מלכותו‪.‬‬ ‫״דרוש דרש משה״ (ויקרא י‪ ,‬טז; קידושין ל‪ ,).‬בבחי' 'אין המקרא‬ ‫כי זה בעצמו הוא העבודה הנדרשת מן האדם בענין יראת‬ ‫ולפי המבואר היינו‪ ,‬כי על ידי שילמד לעבוד את ה' באופן של‬ ‫הזה אומר אלא דרשוני'‪ .‬ויש לאותו הפסוק שייכות נוספת‬ ‫שמים‪ ,‬להתפלל להקב״ה 'תן אתה' שיתן בלבו אהבתו ויראתו‪.‬‬ ‫הכנעה גם בבחי' קטנות‪ ,‬תוכל מלכותו להימשך לאורך ימים‪.‬‬ ‫עם התחלת התורה‪ ,‬על פי מה שהביא רש״י בפרשתינו 'לא‬ ‫היה צריך להתחיל את התורה אלא בהחודש הזה לכם' וכו'‪.‬‬ ‫וזו היא הנחמה המיוחדת שנזכרה בפסוק‪ ,‬כי רבה רעת האדם‬ ‫שהרי שעיר החטאת אשר 'דרוש דרש משה' היה שעיר ראש‬ ‫בארץ ולכן יוכרחו בני האדם להתפלל‪ ,‬ועל ידי זה יוכלו וינצחו‬ ‫ד‬ ‫חודש (רש״י שם)‪ ,‬והרי זה מקושר גם עם מה שהתורה היתה‬ ‫את יצרם‪ .‬ועל זה נאמר ״ונח מצא חן בעיני ה'״ (ו‪ ,‬ח)‪ ,‬אשר 'חן'‬ ‫צריכה להתחיל בו‪.‬‬ ‫הוא ענין התפלה (עי' שעה״כ ציצית ז)‪ ,‬כי נח הצליח לעבור את כל‬ ‫נח לא נקרא בשמו על ידי אדם הראשון‬ ‫והענין הוא‪ ,‬כי כל הבריאה נבראה בשביל ישראל‪ ,‬אשר‬ ‫המכשולות והנסיונות בדורו‪ ,‬רק על ידי שהתפלל‪ .‬ולכן נקרא‬ ‫ולכן לא התגלה בו נקודת משיח‬ ‫בשמו על שם ״זה ינחמנו״‪ ,‬כי זו היתה גם הנחמה אשר עלתה‬ ‫הם מתקנים אותה על ידי מצות קידוש החודש אשר נמסרה‬ ‫לפני הקב״ה‪ ,‬שהתנחם בזה על בריאת היצר הרע‪ ,‬כאשר חשב‬ ‫ויולד בן (ה‪ ,‬כח)‪.‬‬ ‫להם‪ .‬וזה היה עומק ענין דרישת משה רבינו אחר שעיר ראש‬ ‫על כח התפלה כנ״ל‪.‬‬ ‫אצל כל הנולדים בדורות מאדם עד נח‪ ,‬נאמר מיד שם הבן‬ ‫חודש‪ ,‬כי שעיר זה מכפר על מיעוט הירח (חולין ס‪ ,):‬שהוא‬ ‫הנולד‪ ,‬אבל אצל נח כתוב בתחלה ויולד 'בן'‪ ,‬ורק בהמשך‬ ‫תיקון מעשי בראשית‪ .‬כי משה רבינו טען שכל חטאי בני‬ ‫ויש להוסיף בזה עוד‪ ,‬כי כל מעשי בראשית מכונים 'טוב'‪ ,‬כמו‬ ‫האדם התלויים כולם בחטאו של אדם הראשון‪ ,‬נגרמו מחמת‬ ‫הפסוקים נזכרה קריאת שמו‪.‬‬ ‫שנאמר בכולם כי ראה אותם הקב״ה והנה הם 'טוב'‪ .‬ויש לומר‬ ‫מיעוט הירח [שהוא ענין ההסתר על מדת המלכות והשכינה‬ ‫כי כל עוד שיש 'טוב'‪ ,‬יש גם 'רע' העומד לעומתו ומתגבר כנגדו‬ ‫ויש לומר בטעם הדבר‪ ,‬כי אדם הראשון קיבל מהקב״ה את‬ ‫בתחתונים]‪ .‬ולכן אילו היו אהרן ובניו אוכלים את שעיר ראש‬ ‫[מה שאין כן בבחי' 'חיים'‪ ,‬ואכמ״ל]‪ .‬ולכן אין ענין הטוב מספיק‬ ‫הכח לקרוא שמות‪ ,‬כאשר קרא את שמות כל בעלי החיים וכל‬ ‫חודש‪ ,‬ומשלימים את תיקון מיעוט הירח‪ ,‬היו יכולים להשלים‬ ‫בפני עצמו‪ ,‬אלא צריכים להוסיף אליו את ענין ה'חן' שהוא‬ ‫הנמצאים בעולם‪ .‬ועל פי זה יתכן לומר‪ ,‬שהוא גם היה נותן‬ ‫את תיקון מעשי בראשית וכפרת חטא עץ הדעת‪ .‬ונמצא כי‬ ‫התפלה כנ״ל‪ .‬וכאשר מוסיפים 'חן' על 'טוב'‪ ,‬הרי זה אותיות‬ ‫את השמות לכל הבנים הנולדים‪ .‬אבל נח הוא הראשון אשר‬ ‫התחלת התורה ואמצעיתה וסופה מורים כולם על היות תכלית‬ ‫'בטחון'‪ .‬כי כאשר האדם אינו מתגבר בכוחו העצמי נגד הרע‪,‬‬ ‫נולד אחר פטירתו של אדם הראשון‪ ,‬ולכן לא ידעו לתת לו את‬ ‫ותיקון הבריאה נשלמת על ידי כלל ישראל‪.‬‬ ‫אלא מתפלל ומקוה אל השי״ת‪ ,‬הרי זו עבודת מדת הבטחון‪.‬‬ ‫השם מיד בלידתו‪ .‬ורק בהמשך הזמן‪ ,‬נתנו לו שם על פי מעשיו‬ ‫ועניינו אשר כבר התגלה להם‪.‬‬ ‫ונרמז בזה‪ ,‬על פי הידוע כי יש להחליף את האות ר' עם ד'‪,‬‬ ‫כענין ר' של 'אל אחר' שצריכים להחליפו עד שיהיה 'אחד'‬ ‫ויש להוסיף בענין זה‪ ,‬כי ענין השמות יש לו שייכות גדולה‬ ‫ג‬ ‫של שמע ישראל‪ .‬וזהו ענין 'דרדר' הנזכר אחר חטא עה״ד‪,‬‬ ‫לעניינו של משיח אשר שמו קדם לבריאת העולם (פסחים נד‪,).‬‬ ‫שהוא ענין חילוף הד' בר'‪ ,‬ואכמ״ל‪ .‬והנה אם נחליף את האות‬ ‫ו'משיח' יש בו אותיות 'שם חי' הוא ענין השמות אשר נקראו‬ ‫הצדיק העובד את ה' גם בבחי'‬ ‫ר' של תיבת 'רע' באות ד'‪ ,‬הרי יהיה מזה אותיות 'דע' העולים‬ ‫לכל החיים‪ .‬וזה נרמז במה שאומרים בעת ברית מילה אחר‬ ‫קטנות יכולה מלכותו להימשך‬ ‫עה״כ בגי' 'בטחון'‪ ,‬כענין הפסוק ״בטחו בה' עדי עד״ (ישעיה‬ ‫קריאת השם 'ישמח האב ביוצאי חלציו'‪ ,‬אשר 'ישמח' הוא‬ ‫ושם הנהר השני גיחון הוא הסובב את כל ארץ כוש (ב‪ ,‬יג)‪.‬‬ ‫כו‪ ,‬ד)‪ .‬כי רק על ידי הבטחון בהקב״ה יכולים להינצל מענין ״רק‬ ‫אותיות 'משיח'‪ .‬וזהו גם ענין מה שדנו חכמי ישראל בענין שמו‬ ‫בספה״ק נועם אלימלך (ד״ה ונהר) מבאר את הפסוק‪ ,‬שהצדיק‬ ‫רע כל היום״ [ובמקו״א ביארנו בזה את שיטת ר' יהושע אשר‬ ‫של משיח מה הוא (סנהדרין צח‪[ ,):‬והיו התלמידים אומרים זאת‬ ‫שהוא בחי' 'גיחון'‪ ,‬משבר את כח האיש שהוא ככושי כאשר‬ ‫ארבעים ימי הגשם של המבול החלו ביום י״ח אייר‪ ,‬כי הוא יום‬ ‫על רבם המביאם לחיי העולם הבא‪ ,‬שהוא בחי' ימות המשיח]‪.‬‬ ‫הוא משונה במעשיו לרעה‪ .‬ומביא ראיה על כך שכושי יכול‬ ‫ל״ג בעומר אשר בו מאיר שם הבטחון]‪.‬‬ ‫ולכן היה לאדם הראשון שייכות עם ענין נתינת השמות‪ ,‬כי‬ ‫להתפרש על שינוי המעשים לרעה‪ ,‬שהרי על שאול המלך‬ ‫'אדם' נוט' א'דם ד'וד מ'שיח‪.‬‬ ‫ונתבאר כי נח מצא חן לפי שהתפלל להקב״ה‪ ,‬ורק על ידי‬ ‫נאמר לשון כושי‪ ,‬וביארו חז״ל שהיה משונה במעשיו ככושי‬ ‫זה השיג יראת שמים והתגבר על יצרו‪ .‬אבל היה אצלו חסרון‬ ‫ויש לומר כי אילו היה אדם הראשון נותן את השם לנח‪ ,‬היה‬ ‫המשונה בעורו (מו״ק טז‪ .):‬ובכל זאת יש בגמ' אחרת (יומא כב‪):‬‬ ‫בכך שלא התפלל על בני דורו‪ ,‬כי אילו היה מתפלל עליהם לא‬ ‫נותן לו את השם 'מנחם' שהוא שמו של משיח כידוע‪ .‬אשר‬ ‫הוי אמינא לומר עליו שנקרא ״בן שנה״ (ש״א יג‪ ,‬א) לומר עליו‬ ‫היו נאבדים במבול‪.‬‬ ‫שם זה ראוי לנח כענין ״זה ינחמנו״ (ה‪ ,‬כט)‪ ,‬ולא רק 'נח' כמו‬ ‫שהיה ח״ו מלוכלך בחטא‪ .‬הרי מזה שיכולים לפרש תיבת‬ ‫ד‬ ‫חובת הלבבות‬ ‫בראשית ברא‬ ‫אלקים‪:‬‬ ‫דער גאנצער‬ ‫שער הבטחון פרק ג‬ ‫'דרך הטבע' איז א‬ ‫ש י עו ר י ‪ -‬א‬ ‫שטיק 'תורה'‬ ‫ש י עו ר י ה ש ק פ ה ומו ס ר ב ד ר ך הח ס י ד ו ת‬ ‫א‬ ‫'בטחון' איז בלויז ווען מען פארלאזט זיך נישט‬ ‫אל תבטחו בבן אדם‪:‬‬ ‫אויף קיינעם אנדערש‬ ‫סמיכה בשתי ידיו – בטחון מיינט מען לאנט זיך ָָאן מיטן גאנצן כח | בטחון איז נישט שייך אויף צוויי מענטשן | מען קען זיך נישט אנלאנען האלב דא און האלב דארט | טאמער האט א מענטש א צווייטע פלאן על כל‬ ‫צרה שלא תבוא – איז ער נישט פארזיכערט אויפן אויבערשטן | עס זעט אויס כאילו 'טבע' האט א געוויסע פארזיכערונג | געווענליך לויפט מען צום רבוש"ע – ווען דער 'דרך הטבע' ארבעט נישט מער | טאמער ער זעט‬ ‫א האפענונג על פי דרך הטבע – ווערט זיין בטחון שוואך | דאס שטאמט פון טעותים אין אמונה | עס איז א נדנוד פון שיתוף רח"ל | דער רבוש"ע פירט די וועלט אליין | ער איז זיך מלבש אין טבע | מען קען זיך נישט‬ ‫פארלאזן אויפן לבוש – נאר בלויז אויפן יד ה'‬ ‫נישט דורכגעטראכט און צוגעקומען צו אזא מסקנא‪ ,‬נאר‬ ‫איז א גוטער און אז דער אויבערשטער איז משגיח מיט‬ ‫בטחון פאדערט א הקדמה פון‬ ‫ער האט זיך פשוט צוגעוואוינט צו טראכטן און אנקוקן‬ ‫השגחה פרטית וכדומה – וועט ער קיינמאל נישט אנקומען‬ ‫אן אויסגעבויעטע אמונה‬ ‫די וועלט מיט אט די סארט אויגן‪-‬גלעזער – אז עס איז‬ ‫צום ריכטיגן בטחון! ווייל ער האט א גאנצן צייט 'נאך‬ ‫דער חובת הלבבות רעדט ארום דא אין פרק ג‪ ,‬אז כדי‬ ‫פארהאן צוויי זאכן אין וואס זיין גאנצע לעבן ווענדט‬ ‫עפעס' אויף וועמען ער פארלאזט זיך‪ .‬ער שפירט איז אין‬ ‫צו קענען האבן א שלימות'דיגן בטחון אויפן רבונו של עולם‬ ‫זיך‪' :‬טבע' און 'השגחה'‪ .‬כאילו עס איז חס ושלום פארהאן‬ ‫ערגסטן פאל – טאמער דער אויבערשטער וועט אים נישט‬ ‫– פעלט זיך אויס עטליכע 'הקדמות'‪ ,‬וואס דער מענטש זאל‬ ‫צוויי מנהיגים אין דער בריאה‪ ,‬איין מנהיג איז דער 'דרך‬ ‫וועלן העלפן – האט ער נאך מענטשן וועלכע וועלן מסכים‬ ‫זיין אינגאנצן קלאר אין די אמת'ע פאקטן וועלכע קומען‬ ‫פָאר וואס עס וועט זיין‪ ,‬גוטס‬ ‫הטבע' – וואס ער זאגט ָ‬ ‫זיין אים צו העלפן‪...‬‬ ‫פאר אויף דער וועלט‪ ,‬וואס דאס זענען ממש יסודות אין‬ ‫אדער שלעכטס‪ ,‬און טאמער זאגט דער 'דרך הטבע' אז‬ ‫'אמונה'‪ .‬און ווען מען איז קלאר אין אט די אלע יסודות –‬ ‫עס וועט זיין גוט – וועט ער זיך פארלאזן אויף אים און‬ ‫סור מרע ועשה טוב ובטח בה' – זיך‬ ‫קען מען אנקומען צום ריכטיגן געפיל פון 'בטחון'‪.‬‬ ‫זיין רואיג‪ .‬און דערנאך איז פארהאן נאך א מנהיג‪ ,‬א‬ ‫אויסטון פון אלע פאלשע גאראנטיעס‬ ‫שטארקערער מנהיג‪ ,‬וואס דאס איז דער רבונו של עולם‬ ‫קומט אויס‪ :‬א חלק פון 'עבודת הבטחון' איז‪ ,‬צו‬ ‫אויב דער עבד האט צוויי 'אדונים'‬ ‫וועלכער איז משגיח אויף דער וועלט‪ ,‬און אויך אויף אים‬ ‫אויסרייסן און צוברעכן אלע אנדערע זאכן אויף וואס‬ ‫פארלאזט ער זיך נישט אויף קיינעם פון זיי‬ ‫קען מען זיך פארלאזן‪ .‬און וויבאלד עס זענען פארהאן‬ ‫מען איז זיך בוטח! איידער דער מענטש ארבעט זיך צו‬ ‫צוויי מנהיגים‪ ,‬איז נישטא קיין אויסשליסליכער 'בטחון'‬ ‫איינע פון די יסודות אין אמונה – וואס דער מענטש‬ ‫פארלאזן אויפן אויבערשטן – מוז ער קודם ווערן אינגאנצן‬ ‫מוז זיין אויסגעבויעט דערין – שטעלט דער חובת הלבבות‬ ‫אויף קיין איינעם פון זיי‪ ,‬נאר דער מענטש האפט אז פון‬ ‫נאקעט! ער מוז שפירן אז ער האט נישט אויף וועמען זיך‬ ‫צווישן זיין 'השתדלות בדרך הטבע' און זיין 'שמירת תורה‬ ‫אוועק אלס א חלק פון דער ערשטער הקדמה‪" :‬קיינער‬ ‫צו פארלאזן‪ ,‬ווייל קיינער אויף דער וועלט קען אים נישט‬ ‫ומצוות' – וועט ער ארויסגיין פארזיכערט און באגליקט‪,‬‬ ‫אויף דער וועלט קען מיר נישט גוטס טון‪ ,‬און קיינער אויף‬ ‫העלפן! דער גרעסטער עסקן און געטרייעסטער חבר און‬ ‫רחמנא ליצלן מהאי דעתא‪.‬‬ ‫דער וועלט קען מיר נישט שלעכטס טון – אויסער דער‬ ‫גוטער פריינט – וועט זיצן מיט פארלייגטע הענט – טאמער‬ ‫אויבערשטער!"‪ .‬און דער חובת הלבבות איז דאס מסביר‬ ‫פון הימל וועט מען אים נישט שיקן אויף דער שליחות אים‬ ‫מיט א משל פון אן 'עבד' און 'אדון'‪ ,‬אז טאמער באלאנגט‬ ‫דער רבוש"ע האט קיינמאל נישט‬ ‫צו העלפן! און בלויז נאכדעם וואס דער מענטש שפירט‬ ‫דער עבד צו צוויי 'אדונים'‪ ,‬וואס יעדער פון זיי קען אים‬ ‫איבערגעגעבן גארנישט פארן 'דרך הטבע'‬ ‫זיך באמת באמת 'איינער אליין' אויף דער וועלט – קען ער‬ ‫באגנאדיגן מיט געוויסע טובות – אויטאמאטיש וועט דער‬ ‫דער אמת'ער דעת תורה איז‪ :‬עס איז פארהאן בלויז‬ ‫רבונו‬ ‫יעצט ריכטיג לויפן זיך באשיצן און אנלאנען אויפן‬ ‫עבד נישט האבן קיין 'בטחון' אויף קיין איינעם פון זיי! ווייל‬ ‫איין 'מנהיג לבירה'! נאר דער רבונו של עולם אליינס פירט‬ ‫של עולם מיטן גאנצן כח! ער קען מאכן 'סמיכה בשתי‬ ‫'בטחון' איז אזא סארט מדה‪ ,‬וואס מען קען דאס האבן‬ ‫די וועלט‪ ,‬און קיינער העלפט אים נישט! ער האט נישט‬ ‫ידיו' – זיך אנלאנען מיט אלע כוחות בלויז אויפן רבונו‬ ‫בלויז צו איינעם! בטחון מיינט‪ ,‬אז דער מענטש לאנט זיך‬ ‫איבערגעגעבן קיין משהו 'הנהגה' פאר קיינעם אנדערש!‬ ‫של עולם אליינס! און דערפאר זעט מען טאקע‪ ,‬אז ווען‬ ‫ָָאן אויסשליסליך אויף איין שטארקע גאראנטי! און דערפאר‪,‬‬ ‫דער 'דרך הטבע' איז בכלל נישט קיין מציאות פאר זיך‬ ‫דוד המלך וויל באאיינפלוסן דעם מענטש צו האבן בטחון‬ ‫אויפן אויבערשטן – איז ער קודם כל מקדים דעם 'סור‬ ‫טאמער האט ער צוויי מענטשן וועלכע קענען אים מטיב‬ ‫– וואס עפעס זאל זיך ווענדן אין אים‪ ,‬נאר אלעס איז‬ ‫זיין – איז ער שוין נישט 'אנגעלאנט' אויסשליסליך אויף‬ ‫תלוי בלויז אינעם 'יד השם'! דער 'דרך הטבע' איז בלויז‬ ‫יִבים ְְּב ֶֶבן‬ ‫"ַאל ִִּת ְְב ְְטחּו ִִבְנְ ִִד ִ‬ ‫מרע'; ווי ער זאגט (תהלים קמו‪ ,‬ג)‪ַ :‬‬ ‫ׁשּוָעה" – דו זאלסט וויסן אז קיינער קען דיר‬ ‫ָָא ָָדם ֶֶׁש ֵֵאין לֹו ְְת ָ‬ ‫בלויז איין מענטש‪ ,‬נאר ער האפט אז פון צווישן זיי ביידע‬ ‫דער 'ידא אריכתא' אדער דער 'הענטשוך'‬ ‫וועט שוין ארויסקומען די טובה וואס ער וויל‪ .‬און דאס‬ ‫מיט וואס דער רבונו של עולם באנוצט זיך‬ ‫קומט‬ ‫נאכדעם‬ ‫ערשט‬ ‫און‬ ‫נישט העלפן!‬ ‫נקודות‪:‬‬ ‫דארט‬ ‫זאגט‬ ‫ער‬ ‫ווי‬ ‫טוב';‬ ‫'עשה‬ ‫ער ָָאן צום‬ ‫הייסט נישט 'בטחון'‪.‬‬ ‫און באקליידעט זיין האנט כביכול‪ ,‬כדי צו‬ ‫פירן די וועלט‪ .‬אבער עס איז נישטא דא‬ ‫אויב איז 'טבע'‬ ‫"ַא ְְׁש ֵֵרי ֶֶׁש ֵֵא‪-‬ל ַיַ ֲֲעֹקֹב ְְּב ֶֶעְזְ רֹו ִִׂש ְְברֹו‬ ‫ווייטער‪ַ :‬‬ ‫צוויי 'אדונים' אויף וועמען זיך צו פארלאזן‪,‬‬ ‫נישט מער ווי א‬ ‫ֹלָקיו"‪.‬‬‫ַַעל ה' ֱֱא ָ‬ ‫טאמער האסטו נאך א פלאן – אין‬ ‫ווייל דער הענטשוך האט נישט קיין שום‬ ‫הענטשוך – נו‪,‬‬ ‫פאל דער רבוש"ע וועט דיר נישט‬ ‫ווי קען מען זיך‬ ‫העלפן – האסטו נישט קיין בטחון‬ ‫אייגענע כח צו גוטס טון! אויב זיך 'פארלאזן'‬ ‫א מענטש איז צוגעוואוינט‬ ‫– איז דאס בלויז אויף דעם איינעם 'אדון עולם'‬ ‫פארלאזן אויפן‬ ‫צו לעבן מיט 'שיתוף' רח"ל‬ ‫דער נמשל‪ :‬טאמער זעט אויס פארן מענטש‪ ,‬אז ער‬ ‫וועלכער איז דער אויסשליסליכער מטיב! און‬ ‫הענטשוך?! ווי‬ ‫האט גוטע פריינט‪ ,‬משפחה מיטגלידער‪ ,‬א קהלה און סביבה‬ ‫קען מען זיין‬ ‫אין אנדערע ווערטער‪ :‬פון אלץ וואס‬ ‫כאטש וואס דער רצון ה' איז טאקע‪ ,‬אז דער‬ ‫– וואס זיי קענען אים ארויסהעלפן אין זיינע פראבלעמען‪.‬‬ ‫רואיג אז טאמער‬ ‫א מענטש הערט רעדן אין גאס‪ ,‬און זעט‬ ‫מענטש זאל טון 'השתדלות בדרך הטבע'‪ ,‬אבער‬ ‫דער האנט וועט‬ ‫געשריבן אין די צייטונגען און אויסגאבעס‬ ‫טאמער וועט ער זיך נויטיגן אין געלט – וועט דער עסקן‬ ‫ווען עס קומט צו 'בטחון' – עקזעסטירט נישט‬ ‫מיר נישט העלפן‬ ‫– וואקסט ער אויף מיט א קרומע השקפה‬ ‫אים צוזאמשטעלן געלט‪ ,‬און טאמער וועט ער זיך נויטיגן‬ ‫דער גאנצער 'דרך הטבע'! דארט איז נישטא‬ ‫– וועט מיר‬ ‫– וואס ער כאפט זיך אפילו נישט אז ער‬ ‫אין רפואה ענינים – וועט יענער עסקן אים שאפן א‬ ‫קיינער אויף וועמען זיך אנצולאנען‪ ,‬אויסער‬ ‫דער הענטשוך‬ ‫האלט אזוי‪ ,‬ווייל ער האט עס קיינמאל‬ ‫דאקטער‪ ,‬וכדומה – אפילו אויב דער מענטש וועט ארבעטן‬ ‫דעם רבונו של עולם אליינס!‬ ‫העלפן?!‬ ‫יארן לאנג אויף 'בטחון'‪ ,‬צו גלייבן אז דער אויבערשטער‬ ‫ה‬ ‫ב‬ ‫דער עיקר מעלה פון 'אמונה' איז וויבאלד עס איז פארבינדן מיט 'נסיונות'‬ ‫נס להתנוסס‪:‬‬ ‫די גאנצע מעלה פון א איד איז 'אמונה' | דער גאנצער גדר פון א מענטש איז 'בחירה' | דערפאר מוז אמונה קומען פון דער אייגענער בחירה | 'דרך הטבע' שטעלט אהער נסיונות | 'גלות' שטעלט אהער נאך גרעסערע‬ ‫נסיונות | אין ארץ ישראל האט מען געשפירט השגחת ה' | דארט איז נישטא קיין שר | דער גוי איז אונטערן שר – דאס מיינט 'טבע' | ער קען נישט מתפלל זיין אויף 'שינוי הטבע' | ער קען נישט שפירן דעם אויבערשטן‬ ‫זעלבסט – אינדרויסן פון דער 'מחיצת הטבע' | א איד איז אין גלות כדי נתנסה צו ווערן מיט שווערע נסיונות אין אמונה | ער איז מברר די אמונה פון די עמקי הקליפות‬ ‫עס איז פארהאן אלעמאל א 'מחיצה'‬ ‫דער רבונו של עולם באשאפן א 'דרך הטבע' מיט וועלכע‬ ‫לכאורה וואלט געווען זייער‬ ‫– וואס דאס איז דער 'שר' און 'טבע'‬ ‫ער באקליידט זיך צו פירן די וועלט‪ ,‬כדי אז דער מענטש‬ ‫געשמאק ָָאן קיין 'דרך הטבע'?‬ ‫– צווישן אים מיטן רבוש"ע‬ ‫זאל מוזן דורכגיין כסדר'דיגע נסיונות אין דעם ענין פון‬ ‫מען וועט אביסל מער אריינגיין אין דער סוגיא פון 'דרך‬ ‫"ֲא ֶֶׁשר‬ ‫א טריט טיפער‪ :‬דער פסוק זאגט (דברים ד‪ ,‬יט)‪ֲ :‬‬ ‫אמונה! ער זאל האבן א שטארקן מקום זיך טועה צו זיין‬ ‫הטבע'‪ .‬אסאך מאל פרעגט א מענטש א שאלה‪ :‬פארוואס‬ ‫ֹלֶקיָך ֹא ָָֹתם ְלְ ֹכֹל ָָה ַַע ִִמים ַַּת ַַחת ָּכָ ל ַַה ָָׁש ָָמִיִ ם"‪ .‬זאגן חז"ל‪:‬‬ ‫ָָחַלַ ק ה' ֱֱא ֶ‬ ‫און זיך אנלאנען אויפן 'דרך הטבע'‪ ,‬און דעמאלט איז די‬ ‫טאקע פירט דער רבונו של עולם די וועלט מיט א לבוש‬ ‫"החליקן בדברים"‪ .‬דאס הייסט‪ ,‬דער רבונו של עולם האט‬ ‫'אמונה' א בחירה'דיגע אמונה! דעמאלט פארמאגט זיין‬ ‫פון 'דרך הטבע'?! עס וואלט דאך געווען אזוי געשמאק און‬ ‫אונטערגעווארפן די גוים אונטער א הנהגה פון 'שרי מעלה'‪.‬‬ ‫אידישקייט א מענטשליכע חשיבות!‬ ‫זיס‪ ,‬טאמער מען וואלט געזען קלאר מיט די אויגן ווי דער‬ ‫יעדע מדינה האט איבער זיך א 'שר'‪ ,‬וואס ווען דער רבונו‬ ‫רבונו של עולם פירט די וועלט יעדע מינוט און יעדע רגע‬ ‫של עולם איז משפיע צו דער מדינה – איז ער משפיע דורך‬ ‫מיט אן אפענע השגחה! א מענטש איז הונגעריג און האט‬ ‫דעם 'שר'‪ ,‬און דער שר ווערט כאילו דער 'שורש ההשפעה'‬ ‫אמונה האט אסאך 'מדרגות'‬ ‫און בחינות‬ ‫נישט וואס צו עסן – שטעלט ער זיך אין א ווינקל און איז‬ ‫פון דער מדינה‪ .‬און דער שר איז בעצם א געוויסע סארט‬ ‫מתפלל צום רבונו של עולם‪ ,‬און פלוצלינג עפנט זיך די‬ ‫'דרך הטבע' וויאזוי די שפע ווערט נשתלשל צו דער מדינה‪.‬‬ ‫כאטש וואס מיר זאגן‪ ,‬אז באמת איז יעדער איד א‬ ‫'ארובות השמים' און עס פאלט אראפ 'מן'! א מענטש דארף‬ ‫קומט אויס‪ ,‬אז אינ'אמת'ן איז דער רבונו של עולם אליינס‬ ‫'מאמין' – איז אבער פארהאן אסאך מדרגות דערין‪ .‬ווייל‬ ‫געלט חתונה צו מאכן א קינד – שטעלט ער זיך אוועק מיט‬ ‫משגיח אויף דער אומה און ער איז זייער אויסשליסליכער‬ ‫אודאי וועט קיין ערליכער איד נישט האלטן עכט בשיטה‬ ‫א תפלה צום אויבערשטן‪ ,‬און פלצלינג קומט אראפ פון‬ ‫משפיע‪ ,‬אבער וויבאלד די השגחה ווערט מלובש אין א 'שר'‬ ‫אז דער 'דרך הטבע' האט עפעס אן אייגענע כח חס ושלום‬ ‫הימל א גאלדענער 'פיסת יד' – אין דער ווערד פון פופציג‬ ‫און 'טבע' – ווערט א 'הסתר פנים'‪ ,‬און עס שפירט זיך ביי‬ ‫– וואס דאס דאך ממש א כפירה פון 'שתי רשיות רח"ל –‬ ‫טויזנט דאלער! פארוואס באהאלט זיך דער אויבערשטער‬ ‫אים ווי גלייך דער שר און טבע איז חס ושלום דער מושל‪.‬‬ ‫אבער די שאלה איז‪ :‬ווי ווייט אפגערוקט שטייסטו פון א‬ ‫אונטער אזא דיקער מאנטל פון 'טבע' – וואס דאס מאכט‬ ‫און דערפאר איז א גוי זייער דערווייטערט פונעם רבונו של‬ ‫'נדנוד כל דהוא' פון אזא שיטה?! צי האסטו נאך עפעס א‬ ‫אזוי שווער פאר א מענטש צו האבן די אויסשליסליכע בטחון‬ ‫עולם! דער אויבערשטער איז זיך נישט מגלה זיין פנים צו‬ ‫געפיל‪ ,‬אז 'דרך הטבע' האט עפעס צו זאגן‪ ,‬אדער נישט?!‬ ‫נאר אויף אים?!‬ ‫זיי – ָָאן קיין מאסקע! זייער גאנצע שייכות וואס זיי קענען‬ ‫צי ביסטו איבערצייגט אויף הונדערט פראצענט אז דער‬ ‫האבן מיטן רבונו של עולם – איז בלויז פונדערווייטנס!‬ ‫גאנצער 'דרך הטבע' איז בלויז 'כגרזן ביד החוצב'‪ ,‬אדער‬ ‫לדוגמא‪ :‬א גוי קען האבן שייכות מיט 'תפלה' און ער קען‬ ‫ווערסטו נאך עפעס נתפעל פונעם 'דרך הטבע'?! צי האסטו‬ ‫ווילאנג א מענטש האט 'אמונה'‬ ‫עטוואס צוטרוי און רואיגקייט אויפן 'דרך הטבע'‪ ,‬אדער‬ ‫איז 'שם ישראל נקרא עליו'‬ ‫דאווענען צום רבונו של עולם; ווי דער פסוק זאגט (ישעיה‬ ‫יִתי ֵֵּבית ְְּת ִִפָלָ ה ִיִ ָָּק ֵֵרא ְלְ ָכָ ל ָָה ַַע ִִמים"‪ ,‬אבער ער קען‬ ‫נו‪ ,‬ז)‪ִּ" :‬כִ י ֵֵב ִ‬ ‫דו שפירסט זיך אינגאנצן אליין אויף דער וועלט‪ ,‬און בלויז‬ ‫דער פשוט'ער תירוץ אויף דער שאלה איז‪' :‬דרך הטבע'‬ ‫בלויז דאווענען אז ער זאל מצליח זיין אין די 'דרכי הטבע'‪,‬‬ ‫דער אויבערשטער איז דיין אנלאנער?! דאס אלעס זענען‬ ‫איז אוועקגעשטעלט געווארן למען הנסיון‪ .‬ווייל 'אמונה'‬ ‫אבער ער קען נישט דאווענען אויף 'שינוי הטבע'! ער האט‬ ‫'נסיונות' אין אמונה – צי מבחין זיין און מברר זיין דעם‬ ‫איז נישט בלויז א זייטיגע 'פרט' אין אידישקייט‪ ,‬נאר דאס‬ ‫נישט קיין צוטריט צו בעטן דעם אויבערשטן צו גיין קעגן‬ ‫יסוד היהדות‪ ,‬אז א איד זאל כסדר קענען 'בוחר' זיין צו‬ ‫איז דער 'שורש' פון גאנץ אידישקייט; ווי עס שטייט (תהלים‬ ‫די טבע! ווייל אפילו בשעת'ן רעדן צום אויבערשטן – איז די‬ ‫זיין א 'כופר בעבודה זרה' און א 'מאמין באלקי ישראל'‬ ‫קיט‪ ,‬פו)‪ָּ" :‬כָ ל ִִמ ְְצֹו ֶֶֹתיָך ֱֱאמּוָנָ ה"‪ .‬די זאך וועלכע מאכט דעם‬ ‫טבע נאכאלץ בתוקפה! זיין גאנצע שייכות מיטן אויבערשטן‬ ‫אויף נאך א גרעסערע און טיפערע מדרגה‪.‬‬ ‫מענטש פאר א 'איד' – איז 'אמונה'! דער וועלכער איז נישט‬ ‫– איז אלעמאל בלויז מיטן 'מסך המבדיל' פון זיין 'שר' און‬ ‫קיין 'מאמין' – איז נישט בכלל ישראל! און דער וואס ער‬ ‫'טבע'! ער קען בלויז זען דעם חיצוניות'דיגן הענטשוך – און‬ ‫איז אינעם כלל פון 'ישראל' – איז א 'מאמין'; ווי די גמרא‬ ‫דער גוי האט נישט קיין אויסשליסליכע‬ ‫נישט דעם יד ה' וואס ליגט אונטער דעם הענטשוך! און‬ ‫'בטחון' אויפן רבוש"ע‬ ‫זאגט (שבת צז‪" :).‬ישראל מאמינים בני מאמינים"‪ .‬פון צווייטן‬ ‫אט דאס איז אן ענין פון 'שיתוף'‪( .‬נאר שפעטער האבן די גוים‬ ‫זייט‪ ,‬די זאך וועלכע מאכט דעם מענטש פאר א מענטש‬ ‫עס איז פארהאן א מאמר העולם‪ ,‬אז א גוי איז נישט‬ ‫– איז 'בחירה'! דער וועלכער האט נישט קיין בחירה‪ ,‬איז‬ ‫פוגם געווען און געמאכט דערפון אן עבודה זרה און געדינט דעם שר‪,‬‬ ‫מצווה אויף 'עבודה זרה בשיתוף'‪ .‬מען גייט נישט דא‬ ‫אדער א בהמה אדער א מלאך‪ ,‬אבער קיין מענטש איז ער‬ ‫וואס מיט דעם האבן זיי נאכמער מוסיף געווען אויפן הסתר פנים)‪.‬‬ ‫אריין אינעם חלק ההלכה‪ ,‬וואס דער נודע ביהודה (יו"ד‬ ‫נישט! ווייל די גאנצע מעלה פונעם מענטש‪ ,‬איז בלויז דאס‬ ‫סי' קמח) וואונדערט זיך דערויף‪ ,‬און בפשטות נעמט מען‬ ‫וואס ער האט א 'בחירה' צו 'בוחר' זיין 'בטוב' אדער 'ברע'‪.‬‬ ‫א איד'ס שורש איז ארץ ישראל וואו‬ ‫ָָאן להלכה אז דער גוי טאר אויך נישט ממש דינען 'עבודה‬ ‫עס איז נישטא קיין 'שר' און אין גלות‬ ‫זרה' – אפילו אויב ער גלייבט אויך אינעם רבונו של עולם‪,‬‬ ‫דארף ער מברר זיין די אמונה‬ ‫אבער מען קען ארויסנעמען דעם געדאנק וואס עס איז‬ ‫טאמער וואלט נישט געווען‬ ‫ֹלֶקיָך ָָּבּה‬ ‫"ָּת ִִמיד ֵֵעיֵנֵ י ה' ֱֱא ֶ‬ ‫דער פסוק זאגט (דברים יא‪ ,‬יב)‪ָ :‬‬ ‫נוגע דא צום ענין פון בטחון‪ .‬דער פשט איז‪ ,‬אז וויבאלד‬ ‫מעגליך 'נישט צו גלייבן' – וואלט‬ ‫'אמונה' נישט געווען חשוב‬ ‫ֵֵמ ֵֵר ִִׁשית ַַה ָָׁשָנָ ה ְְו ַַעד ַַא ֲֲח ִִרית ָָׁשָנָ ה"‪ .‬בזמן שבית המקדש היה קיים‬ ‫דער רבונו של עולם איז מלביש זיין הנהגה‬ ‫האבן אידן געוואוינט אין ארץ ישראל‪ ,‬און די השגחה פונעם‬ ‫אינעם 'דרך הטבע'‪ ,‬און פונדרויסן זעט מען‬ ‫טאמער וואלט די גאנצע וועלט‬ ‫אויבערשטן איז געווען אפן! עס איז נישט אריבערגעגאנגען‬ ‫בלויז דעם 'לבוש' און נישט דער 'פנימיות'‬ ‫נקודות‪:‬‬ ‫געפירט געווארן מיט אן אפענע הנהגה‬ ‫דורך קיין שום 'שר' און 'טבע'‪ ,‬נאר דער רבונו של עולם‬ ‫וואס ליגט אונטער דעם‪ ,‬דערפאר האט נישט‬ ‫פונעם אויבערשטן – ָָאן קיין התלבשות‬ ‫אליינס איז געווען דער דירעקטער משפיע אויף ארץ‬ ‫דער גוי דעם כח צו גלייבן מיט א ריינקייט‬ ‫א איד דארף‬ ‫בדרך הטבע – וואלט נישט געווען מעגליך‬ ‫ישראל! אודאי איז דעמאלט אויך געווען א 'בחירה' אויף‬ ‫'בלויז' אינעם אויבערשטן! ווייל דער גוי‬ ‫זיך אלעמאל‬ ‫'נישט' צו גלייבן! עס וואלט נישט געווען‬ ‫'אמונה'‪ ,‬אבער עס איז געווען אסאך לייכטער צו דערקענען‬ ‫איז א 'חיצוני' און ער קוקט זייער שטארק‬ ‫מעסטן‪ :‬וויפיל‬ ‫קיין 'בחירה' צו טראכטן אנדערש ווי די‬ ‫די השגחה פונעם אויבערשטן און זיך פארלאזן בלויז אויף‬ ‫אויפן 'חיצוניות'! און אפילו אויב ער האט‬ ‫איז ביי מיר‬ ‫ריינע אמונה אינעם 'אין עוד מלבדו'! מען‬ ‫אויך אמונה אז עס איז דא א באשעפער‬ ‫קלאר דער 'אין‬ ‫וואלט דאך קלאר געזען ווי אלעס ווענדט‬ ‫אים‪ .‬אבער היינט ווען מיר זענען אין גלות ביי די גוים – וואס‬ ‫עוד מלבדו' –‬ ‫זיי באקומען אלעס דורך זייערע שרים – ווערן מיר אויך‬ ‫וועלכער האט אלעס באשאפן און פירט די‬ ‫זיך בלויז אין 'תורה'‪' ,‬תפלה'‪' ,‬מצוות' און‬ ‫אז דער 'דרך‬ ‫'מעשים טובים'! נו‪ ,‬וועלכע חשיבות וואלט‬ ‫נעבעך מיטגעשלעפט מיט דער גוי'אישער מהלך המחשבה‬ ‫גאנצע טבע – האט ער נישט די כוחות צו‬ ‫הטבע' האט‬ ‫פון 'דרך הטבע'‪ ,‬וואס עס שפירט זיך ליידער ווי גלייך דער‬ ‫קוקן 'בלויז' אויפן 'פנימיות' און אנקוקן די‬ ‫נישט קיין שום‬ ‫ווען דער מענטש געהאט‪ ,‬טאמער די זאך‬ ‫'דרך הטבע' האט עפעס צו זאגן און מען קען זיך אביסל‬ ‫גאנצע טבע בלויז ווי א הענטשוך! ביי אים‬ ‫אייגענע כח און‬ ‫וועלכע מאכט דעם מענטש פאר א איד –‬ ‫פארלאזן דערויף‪ .‬און דערפאר זאגן חז"ל (ע"ז ח‪" :).‬ישראל‬ ‫אין קאפ איז כאילו פארהאן צוויי שותפים‬ ‫פארזיכערונג?!‬ ‫קומט ָָאן קיין 'בחירה'?! טאמער אינעם‬ ‫שבחוץ לארץ עובדי עבודה זרה בטהרה הן" – אין חוץ לארץ‬ ‫אין הנהגת העולם חס ושלום! און דערפאר‬ ‫וויפיל שפיר‬ ‫'שורש היהדות' איז ער פונקט ווי א מלאך‬ ‫זעט מען נישט די 'השגחה' און מען פירט זיך מיט א התנהגות‬ ‫האט ער טאקע נישט קיין 'בטחון' אויפן רבונו‬ ‫איך זיך‬ ‫אדער א בהמה – וועלכע איז געצוואונגען‬ ‫ווי כאילו דער 'דרך הטבע' איז א מושל! מען איז 'מרבה' מיט‬ ‫של עולם; ווי דער חובת הלבבות זאגט דא‪ ,‬אז‬ ‫אומבאהאלפן‬ ‫צו טון רצון ה' – איז דאך זיין גאנצער‬ ‫נאך און נאך טבע'דיגע השתדלות'ן און סיבות‪ ,‬כאילו עס‬ ‫טאמער דער עבד באלאנגט צו צוויי אדונים‬ ‫און אליין אויף‬ ‫שורש געבויעט אויף לופט! איז ער נישט‬ ‫ווענדט זיך עפעס אין דער טבע! און דאס איז די עמקות'דיגע‬ ‫– האט ער נישט קיין בטחון אויף קיינעם!‬ ‫דער וועלט?!‬ ‫קיין 'איד'‪ ,‬נאר א 'מלאך'! דערפאר האט‬ ‫ו‬ ‫דארפן אויפבויען דעם 'יסוד היהדות' מיטן גרעסטן מאס‬ ‫עומק הקליפה! מיר דארפן ארויסנעמען די אמונה וואס איז‬ ‫אויפטוה וואס מען דארף אויפטון היינט אין גלות‪ ,‬אז מען‬ ‫'בחירה' וואס איז נאר שייך! דאס איז א שווערע עבודה וואס‬ ‫אריינגעפאלן אינעם 'הסתר פנים' פון די ע' שרים‪ ,‬און דארטן‬ ‫זאל אנקומען צו א געוואלדיגן 'מקום בחירה' און 'מקום‬ ‫מען האט איבערגעגעבן פארן כלל ישראל אין גלות‪.‬‬ ‫דורכזען די השגחה וועלכע איז מלובש אין דעם שר! מיר‬ ‫נסיון' אין 'אמונה'‪ ,‬און מען זאל מברר זיין די אמונה פונעם‬ ‫ג‬ ‫ביים ריכטיגן מאמין איז 'דרך הטבע' נישט קיין 'הסתרה' נאר א 'גילוי אלקות'‬ ‫אסתכל באורייתא וברא עלמא‪:‬‬ ‫אין מוסר שטעלט מען אוועק דעם 'רע' אלס מציאות | אין חסידות זאגט מען עס איז נישטא קיין מציאות פון רע | עס איז אלעס 'טוב' | מען דארף נאר גיין ביזן שורש פון יעדע זאך | לדוגמא‪ :‬גאוה איז נישט קיין 'רע' –‬ ‫עס איז די נשמה וועלכע זוכט גאות ה' | דער גוף שלעפט עס נאר אראפ צום עולם הפירוד | מען דארף עס צוריקטראגן צום 'עולם האחדות' | תאוות איז נישט קיין 'רע' – עס איז די נשמה וועלכע זוכט תענוג רוחני | טבע‬ ‫איז נישט קיין 'רע' – עס איז דער 'כלי' פאר השגת אלקות | פונקט ווי תורה איז דער אופן וויאזוי דער רבוש"ע איז מגלה זיין חכמה | אזוי איז 'טבע' דער אופן וויאזוי דער רבוש"ע איז מגלה זיין גילוי אויף דער וועלט‬ ‫ביי שלמה המלך (מלכים א ה‪ ,‬ב)‪ַ"ַ :‬וְיְ ִִהי ֶלֶ ֶֶחם ְְׁשֹלֹמֹה ְלְ יֹום‬ ‫אויב האסטו תאות האכילה – איז א סימן‬ ‫אין עוד מלבדו – נישטא קיין‬ ‫ֹלִׁשים ֹּכֹר ֹסֶֹלֶ ת ְְו ִִׁש ִִׁשים ֹּכֹר ָָק ַַמח ֲֲע ָָׂש ָָרה ָָב ָָקר ְְּב ִִר ִִאים‬‫ֶֶא ָָחד ְְׁש ִ‬ ‫אז דיין נשמה ציהט צום להתענג על ה'‬ ‫עכטע מציאות פון 'רע'‬ ‫ּוַב ְְר ֻֻּב ִִרים‬ ‫ּוְצ ִִבי ְְוַיַ ְְחמּור ַ‬ ‫ּוֵמ ָָאה ֹצֹאן ְלְ ַַבד ֵֵמ ַַאָיָ ל ְ‬ ‫ְְו ֶֶע ְְׂש ִִרים ָָּב ָָקר ְְר ִִעי ֵ‬ ‫נאך א דוגמא‪ :‬ווען א מענטש זעט זיך אין 'תאות‬ ‫ביז אהער האט מען גערעדט דעם מוסר'דיגן מהלך‬ ‫בּוִסים" – מען האט יעדן טאג געשחט'ן צענדליגער בהמות‬ ‫ֲֲא ִ‬ ‫האכילה' – וועט אים דער מוסר'דיגער מהלך זאגן‪" :‬דער‬ ‫וויאזוי אנצוקוקן 'דרך הטבע'‪ ,‬אז דאס איז באשאפן געווארן‬ ‫פאר 'סעודת שלמה'‪ .‬ווייל שלמה המלך האט געארבעט‬ ‫פארגרעבטער גוף וויל שוין ווייטער פרעסן! הלואי ווען‬ ‫כדי צו זיין א 'הסתרה' און 'העלמה' אויפן רבונו של‬ ‫אז עס זאל זיין 'שני מלכים משתמשים בכתר אחד' – ווי‬ ‫מען וואלט בכלל נישט געדארפט עסן! עס איז דאך אזא‬ ‫עולם‪ .‬אבער לויטן חסיד'ישן בליק קוקט מען עס ָָאן‬ ‫דער מדרגה פון ימות המשיח! דעמאלט וועט נישט זיין‬ ‫נידריגע תאוה!"‪ .‬ווידעראום‪ ,‬דער חסיד'ישער מהלך וועט‬ ‫פונקט פארקערט‪' :‬דרך הטבע' איז באשאפן געווארן כדי‬ ‫קיין שום סתירה צווישן דעם גוף און נשמה! דער גאנצער‬ ‫אים זאגן‪" :‬דיין נשמה וויל טון די עבודה פון 'אכילה' –‬ ‫צו 'מגלה' זיין דעם אויבערשטן – נישט אים 'מכסה' צו זיין!‬ ‫מהלך המחשבה וועט דעמאלט זיין אויסגעשטעלט אויף‬ ‫וועלכע איז גאר א גרויסע עבודה! 'אכילה' איז נאך א‬ ‫און כדי דאס צו פארשטיין וועט מען קודם מקדים זיין א‬ ‫אזא אופן‪ ,‬אז דער גוף וועט זוכן עס זאל זיין גוט פאר דער‬ ‫גרעסערע 'יחוד' ווי תורה ותפלה! דוקא דורך 'אכילה' האבן‬ ‫כלליות'דיגע הקדמה צום ענין‪ :‬אין חסידות איז פארהאן‬ ‫נשמה‪ ,‬און די נשמה וועט זוכן עס זאל זיין גוט פארן גוף!‬ ‫די כהנים געקענט מכפר זיין אויפן איד! נאר דער גוף האט‬ ‫א כלל – וועלכע איז געבויעט אויף פנימיות התורה‪,‬‬ ‫און וויבאלד ביי שלמה המלך איז שוין דעמאלט געווען א‬ ‫גענומען דעם ענין פון אכילה און עס אויסגעטייטשט קרום‬ ‫אז עס איז נישטא אזא זאך ווי א 'מדה רעה' וואס מען‬ ‫מצב פון "והיה אור הלבנה כאור החמה"‪ ,‬דערפאר האט‬ ‫און נאריש‪ ,‬אבער עס איז שקר! זיין גירסא איז באמת‬ ‫דארף פשוט אויסמעקן פון דער מאפע אז עס זאל נישט‬ ‫שוין ביי אים געארבעט צוזאמען זיין גשמיות און זיין‬ ‫ליידיג און לעכערליך! אכילה האט נישט עפעס אנדערש‬ ‫עקזעסטירן‪ ,‬ווייל אליבא דאמת איז 'אין עוד מלבדו' – די‬ ‫רוחניות! און דערפאר‪ ,‬ווען חזקיהו המלך האט זיך מסגף‬ ‫צו פארקויפן ווי דביקות צום אויבערשטן! דער תענוג גשמי‬ ‫סטרא אחרא האט גארנישט וואס צו פארקויפן! און יעדע‬ ‫געווען און געגעסן בלויז אביסל ירקות‪ ,‬האבן אידן געהאט‬ ‫דערפון איז פשוט א כלי צו קענען אנקומען צום 'עונג‬ ‫'מדה רעה' וואס דער יצר הרע פארקויפט – איז בעצם א‬ ‫טענות און געזאגט אז ער איז נישט קיין ריכטיגער מלך!‬ ‫רוחני' וואס די נשמה שפירט דערין!"‪.‬‬ ‫'מדה טובה' וועלכע שטאמט אריגינאל פון דער קדושה‪,‬‬ ‫ווייל זיי האבן געוואלט א מלך וועלכער האלט ביי דער‬ ‫נאר איז פשוט געווארן פארדרייט און אויסגעטייטשט‬ ‫מדרגה פון 'סיהרא בשלימותא'‪ ,‬וואס עס איז 'אור הלבנה‬ ‫כאור החמה'‪' ,‬שני מלכים משתמשים בכתר אחד'‪ ,‬וואס‬ ‫אויב ביסטו אינעם כלל פון 'וישמן‬ ‫קרום‪ ,‬און די עבודה וואס מען וואלט געדארפט טון –‬ ‫ישורון ויבעט' – א סימן אז דיין‬ ‫טאמער מען וואלט געהאט די כוחות דערצו – עס צוריק‬ ‫דעמאלט דארף מען זיך נישט מסגף זיין‪ ,‬נאר מען קען עסן‬ ‫נשמה און גוף זענען ווי 'שני מלכים‬ ‫אויסצוגראדן און צוריקברענגען צו איר ריכטיגע פלאץ‪.‬‬ ‫'כסעודת שלמה בשעתו'‪ .‬און דאס איז געווען די מדרגה פון‬ ‫שאין משתמשין בכתר אחד'‬ ‫(נאר וויבאלד רוב מענטשן האבן נישט די כוחות דערצו‪ ,‬זאגן די‬ ‫אסאך חסיד'ישע צדיקים וועלכע האבן געגעסן גאר אסאך‪.‬‬ ‫נאך א דוגמא‪ :‬דער פסוק זאגט (דברים לב‪ ,‬טו)‪ַ"ַ :‬וִיִ ְְׁש ַַמן‬ ‫ספרים אז למעשה זאל מען נישט עוסק זיין אין 'העלאת המדות'‪,‬‬ ‫ְיְ ֻֻׁשרּון ַַוִיִ ְְב ָָעט" – מען האט דיר געגעבן אלע גשמיות'דיגע‬ ‫אבער בתורת 'לימוד' און 'ידיעה' – איז עס נאכאלץ וויכטיג צו וויסן)‪.‬‬ ‫'טבע' איז נישט קיין זאך פאר זיך‬ ‫הצלחות‪ ,‬און דערפאר האסטו געשטויסן אינעם אויבערשטן‪.‬‬ ‫יעדער 'יצר הרע' – וואס אין 'נגלות התורה' רופט זיך דאס‬ ‫וואס דער רבוש"ע איז זיך מלבש‬ ‫דער מוסר'דיגער מהלך לערנט פשט‪" :‬דאס איז דער דרך‬ ‫'רע' – רופט זיך אין חסידות 'טוב הנסתר'! בשורש איז דער‬ ‫דערין – נאר דאס איז דער גילוי ה'‬ ‫פונעם יצר הרע‪ ,‬אז ווען ער האט אלעס גוטס – ווערט‬ ‫יצר הרע נישט שלעכט‪ ,‬נאר ער איז גאר א הייליגער מלאך‬ ‫נחזור לעניננו‪ :‬ווען עס קומט צום ענין פון 'דרך הטבע'‬ ‫ער גרויס ביי זיך! דער גראבער גוף איז פונקט ווי א בהמה‬ ‫וועלכער וויל שלעפן דעם מענטש צו עבודת ה' – פון א‬ ‫איז פארהאן דער מוסר'דיגער מהלך וועלכער לערנט עס‬ ‫וועלכער ווערט צושפילט ווען ער האט צופיל פלייש צו‬ ‫צווייטן שטאנדפונקט! דער חסיד'ישער קוק אויף א 'מדה‬ ‫אפ ווי א הסתרה און העלמה‪ ,‬וועלכע איז אוועקגעשטעלט‬ ‫עסן‪ ...‬און מען מוז דייקא האבן 'דחקות'‪ ,‬כדי דער גוף זאל‬ ‫רעה' איז‪ :‬מען דארף קוקן אויפן שורש פון דער מדה‪ ,‬און‬ ‫געווארן בלויז אלס נסיון און טשטוש עינים‪ .‬אבער דער‬ ‫איינרוען און זיך האלטן אין די ראמען!"‪ .‬ווידעראום‪ ,‬דער‬ ‫דעמאלט וועט אט דער מדה זיין נאך א גרעסערער 'גילוי‬ ‫חסיד'ישער מהלך קוקט עס ָָאן אנדערש‪ .‬על פי חסידות‬ ‫חסיד'ישער מהלך וועט לערנען פשט‪" :‬דער 'וישמן ישורון‬ ‫אלקות' – ווי די פשוט'ע מדה טובה!‬ ‫פארשטייט מען‪ ,‬אז 'דרך הטבע' איז נישט קיין 'הסתרה'‪,‬‬ ‫ויבעט' קומט נישט פון שלעכטקייט‪ ,‬נאר דאס שטאמט גאר‬ ‫ווייל עס איז דאך 'אין עוד מלבדו'! טבע איז נישט א‬ ‫פון 'מיעוט הירח'! ווייל די לבנה האט גע'טענה'ט‪" :‬אין‬ ‫גשמיות'דיגע הענטשוך וועלכע פארשטעלט אויפן יד ה'‪,‬‬ ‫שני מלכים משתמשין בכתר אחד" – די נשמה און דער גוף‬ ‫אויב האסטו גאוה איז א סימן אז דיין‬ ‫נאר בשורש איז דאס א שטיק גילוי אלקות! דאס איז עפעס‬ ‫קענען נישט זיין ביידע בתכלית השלימות‪ ,‬און ביידע זאלן‬ ‫נשמה ציהט צום ויגבה לבו בדרכי ה'‬ ‫וועלכע איז מגלה אזא מין גילוי אלקות וועלכע‬ ‫ארבעטן צוזאמען פארן זעלבן ציל‪ ,‬נאר‬ ‫לדוגמא‪ :‬טאמער א מענטש זעט זיך מיט מחשבות פון‬ ‫איז גאר הויך און הייליג – וועלכע וואלט נישט‬ ‫יעדער איינער וועט וועלן סותר זיין דעם‬ ‫נקודות‪:‬‬ ‫'גאוה' – וועט אים דער מוסר'דיגער מהלך זאגן‪" :‬דו ביסט‬ ‫נתגלה געווארן טאמער וואלט אלעס געפירט‬ ‫צווייטנ'ס ממשלה! טאמער וועט זיין גוט‬ ‫א שלעכטער מענטש! דער 'רע' פון גאוה ציהט דיר! דו‬ ‫געווארן ָָאן קיין 'טבע'! טאמער וואלט ברויט‬ ‫טאמער קוקט‬ ‫פארן גוף בתכלית השלימות – וועט ער‬ ‫דארפסט זען ארויסצוקריכן און פטור ווערן דערפון!"‪.‬‬ ‫אראפגעפאלן פון הימל – וואלט נישט געווען‬ ‫מען אויף 'טבע'‬ ‫אנהייבן טראכטן‪" :‬די ממשלה פון דער‬ ‫ווידעראום‪ ,‬דער חסיד'ישער מהלך וועט אים זאגן‪" :‬דו‬ ‫דער דאזיגער 'גילוי אלקות' וועלכע קומט‬ ‫ווי מען קוקט‬ ‫נשמה שטערט מיין ממשלה! אויב בין‬ ‫ביסט א גוטער מענטש! דער 'טוב' פון 'גאוה דקדושה'‬ ‫ארויס דורכדעם וואס עס וואקסט ווייץ אויפן‬ ‫אויף א שטיקל‬ ‫איך מלך – וויל איך זיין דער גאנצער‬ ‫ציהט דיר! דיין נשמה זוכט זיך גרויסצוהאלטן מיט דער‬ ‫פעלד! נאר דער גוף שלעפט אראפ די גאנצע‬ ‫גמרא – אז דא‬ ‫מלך! איך וויל האבן דעם קרוין בלויז‬ ‫רוחניות'דיגער גאות פון "ויגבה לבו בדרכי ה'"! נאר דיין גוף‬ ‫טבע און פארדרייט עס צו א 'הסתרה' אויף‬ ‫ווערט נתגלה‬ ‫פאר מיר!"‪.‬‬ ‫די 'מדות' און‬ ‫האט גענומען דעם געפיל פון 'גאות' און עס צוגעכאפט פון‬ ‫אלקות‪ ,‬און א איד דארף עס צוריקברענגען צום‬ ‫דיין נשמה! ער האט עס פארדרייט צו א נישטיגע גאוה פון‬ ‫שורש‪ ,‬וואס דארט איז דאס ממש די גרעסטע‬ ‫'חכמה' פונעם‬ ‫ווערט‬ ‫רבוש"ע –‬ ‫שלמה המלך האט יא געקענט‬ ‫'פירוד' – אנשטאט צו א 'גאוה' פון 'דביקות'! און דערפאר‬ ‫גילוי פון געטליכקייט‪.‬‬ ‫צוזאמשטעלן רוחניות און‬ ‫דער גאנצער‬ ‫דארפסטו זיך מתבונן זיין אין דער שורש פון 'גאות' – וואס‬ ‫'טבע' בטל‬ ‫גשמיות – מעין דלעתיד‬ ‫דאס איז דער "ה' מלך גאות לבש"‪ ,‬און דו דארפסט זיך‬ ‫דער תלמיד חכם האט א‬ ‫ומבוטל פארן‬ ‫א חסיד פארשטייט‪ ,‬אז כאטש יעצט‬ ‫מאכן פאר א מרכבה פארן גאות ה'! דו דארפסט זיך שפירן‬ ‫גרעסערע השגה אינעם רבוש"ע‬ ‫אור ה' און עס‬ ‫איז טאקע אזא סארט מצב פון 'אין שני‬ ‫שטאלץ אז דו ווייסט פונעם אויבערשטן און דו ביסט א‬ ‫ווי דער 'מתפלל' – ווייל‬ ‫איז לייכטער‬ ‫מלכים משתמשים בכתר אחד' – אבער‬ ‫חלק אלקי ממעל! און דעמאלט וועסטו אנקומען צו אסאך‬ ‫ער קען 'חכמתו יתברך'‬ ‫זיך בוטח צו‬ ‫עס זענען פארהאן צדיקים וועלכע‬ ‫א גרעסערן 'גילוי אלקות' – ווי דו וואלסט אנגעקומען‬ ‫ביאור הדברים‪ :‬עס זענען פארהאן צוויי‬ ‫זיין בלויז אויפן‬ ‫קענען זיך דערהייבן צו א מדרגה פון‬ ‫דורך 'ענוה'! ווייל אין די נידריגע פלעצער – ליגן באהאלטן‬ ‫עובדי ה'‪ ,‬איינער האט א קשר מיטן רבונו של‬ ‫רבוש"ע‬ ‫'מעין דלעתיד'! ווי מען זעט אין תנ"ך‬ ‫העכערע ניצוצות ווי אין די געווענליכע מדות טובות!"‪.‬‬ ‫ז‬ ‫דרכי הצדיקים‬ ‫עולם דורך דאווענען‪ ,‬דאס הייסט‪ ,‬ער איז א גרויסער עם הארץ וועלכער לערנט נישט‬ ‫זי״ע שהגיע לעיר 'פעסט' יחד‬ ‫קיין תורה‪ ,‬אבער ער זיצט א גאנצן טאג בהתבודדות און רעדט צום אויבערשטן‪ ,‬ביז‬ ‫הרה״ק מפלאנטש‬ ‫עם בנו הרה״ק בעל 'קרן יהושע'‬ ‫ער איז אנגעקומען צו געוואלדיגע מדרגות און גילויים‪ ,‬דער רבונו של עולם האט זיך‬ ‫זי״ע – יו״ד כ״ט תשרי‬ ‫מריבאטיטש זי״ע‪ ,‬ועמם הצטרף‬ ‫מגלה געווען צו אים און אים געגעבן צו שפירן א געוואלדיגן קירבה און הארציגע‬ ‫גם כ״ק מרן רבינו זי״ע שהיה‬ ‫קשר‪ ,‬וואס ממש ער פילט דעם רבונו של עולם אליינס‪ ,‬און ער איז מקושר מיטן‬ ‫חתנו של הרה״ק מריבאטיטש‪.‬‬ ‫אור אלוקי‪ .‬ווידער איז פארהאן א צווייטער עובד ה'‪ ,‬וואס ער האט א קשר מיטן‬ ‫וכך גם הגיע לשם באותה תקופה‬ ‫הרה״ק מפלאנטש‪ ,‬אשר קבע אז‬ ‫הרה״ק רבי אברהם חיים מפלאנטש זי״ע בנו‬ ‫רבונו של עולם דורך לערנען‪ ,‬דאס הייסט‪ ,‬ער איז א תלמיד חכם וועלכער זיצט‬ ‫את מושבו שם בעיר 'פעסט'‪.‬‬ ‫השני של הרה״ק מראזוואדוב זי״ע נודע בשערים‬ ‫און הארעוועט בייטאג און ביינאכט אויף תורה 'לשמה'‪ ,‬ביז ער איז אנגעקומען צו‬ ‫וסיפר כ״ק רבינו כי בהיותו ב'פעסט' היה‬ ‫בגודל צדקותו וקדושתו‪ ,‬וכך גם בגאונותו‬ ‫געוואלדיגע מדרגות און גילויים‪ ,‬וואס ער איז מקושר מיטן אור אלקי‪ .‬פרעגט מען‬ ‫המופלאה‪ .‬וכאשר היה עדיין צעיר לימים‪ ,‬והיה‬ ‫הולך הרבה פעמים אל ה'טיש' של דודו‬ ‫א שאלה‪ :‬ווער פון די צוויי עובדי ה' – שטייט אין א העכערע מדרגה? דער 'מתפלל'‬ ‫הרה״ק מפלאנטש‪ ,‬ונהנה שם עד מאד‪ .‬והוסיף‬ ‫מגיע עם אביו הק' אל הרה״ק מצאנז זי״ע‪ ,‬היה‬ ‫אדער דער 'תלמיד חכם'? דער תירוץ איז‪ :‬דער תלמיד חכם שטייט אויף אסאך א‬ ‫ואמר‪' :‬איך האב מיך נישט געקענט איינהאלטן‬ ‫הרה״ק מצאנז נוהג לבחון אותו‪ .‬וכמה פעמים‬ ‫העכערע מדרגה לאין ערוך! ווייל דער 'מתפלל' קען נישט דעם אויבערשטן – ער קען‬ ‫פון וויינען' (לא הייתי יכול להתאפק מלבכות)‪ ,‬מרוב‬ ‫התבטא בשבח על עומק דרך לימודו‪ ,‬ואמר עליו‪:‬‬ ‫'ער לערנט א תוספות ווי א רשב״א'! (הוא לומד תוס'‬ ‫בלויז 'זיך'! ער ווייסט בלויז פון דעם הרגש וואס 'ער' שפירט אינעם אויבערשטן!‬ ‫התעוררות שהיה משפיע על הנוכחים בעת‬ ‫עריכת שולחנו הטהור‪ .‬כאשר ראה זאת הרה״ק‬ ‫כמו רשב״א!)‪ .‬ומרוב חביבותו אצלו היה נוהג תמיד‬ ‫עס איז גילויים פון זיין נשמה – וואס שפירט קרבת ה'! אבער דער תלמיד חכם קען‬ ‫לדרוש בשלומו אצל אביו הרה״ק מראזוואדוב‪,‬‬ ‫רבי אלעזר מגראדזיסק זי״ע בנו של הרה״ק‬ ‫דעם אויבערשטן! ער ווייסט פונעם גילוי וואס דער אויבערשטער אליינס האט זיך‬ ‫והיה שואל‪' :‬וואס מאכט עפעס דער בלייכער‬ ‫מפלאנטש‪ ,‬אמר אל כ״ק רבינו בבדיחותא‪' :‬איך‬ ‫מגלה געווען דערין! ער קען די 'חכמה בינה ודעת' פונעם אויבערשטן אליינס כביכול!‬ ‫וועל פארציילן דעם טאט'ן‪ ,‬אז דו האסט געוויינט‬ ‫אברהם חיים' (מה שלומו של אברהם חיים החיֵוֵ ר)‪ ,‬כי היה‬ ‫ביים פלאנטשער רב'ס טיש‪( '...‬אספר לאביך ‪ -‬כ״ק‬ ‫איש חלוש מנעוריו‪ ,‬ולכן היו פניו הק' חיורים‬ ‫רבינו הזקן ‪ -‬כי בכית אצל שולחנו של אחיו הרה״ק מפלאנטש‪.)...‬‬ ‫מאד בדרך כלל‪.‬‬ ‫דער 'מתפלל' האט 'אורות בלא כלים' און‬ ‫דער תלמיד חכם האט 'אור בכלי'‬ ‫ואכן אחר אותה תקופה כאשר חזר כ״ק מרן‬ ‫רבינו אל היכלו של אביו הק'‪ ,‬סיפר לו כמה נהנה‬ ‫כל מהותו היתה חטיבה אחת של אש להבה‬ ‫אין אנדערע ווערטער‪ :‬דער 'מתפלל' האט אן 'אור בלי כלים'‪ .‬ער שפירט עפעס א‬ ‫אצל אחיו הרה״ק מפלאנטש‪ .‬שאל אותו כ״ק‬ ‫ודבקות בהקב״ה‪ ,‬עד שהיה אביו הק' אומר עליו‪:‬‬ ‫מורא'דיגן אור אלקי‪ ,‬אבער ער האט נישט די 'כלים' און די עשר ספירות וואו דער‬ ‫רבינו הזקן‪' :‬האסט געזעהן די פייגעלעך'? (ראית‬ ‫'ווען דער ראפשיצער זיידע איז דא היינט‪ ,‬פרייט‬ ‫אור ווערט מלובש‪ .‬ממילא‪ ,‬בלייבט עס אינדרויסן פון אים! ער האט נישט קיין וועג‬ ‫את ה'ציפורים'?)‪ ,‬כי בעת שולחנו הטהור היה רגיל‬ ‫ער זיך מיט'ן הארץ פון דעם אייניקל' (אילו היה‬ ‫וויאזוי דאס אריינצונעמען און ווערן איינס דערמיט! ווידעראום‪ ,‬דער תלמיד חכם‬ ‫כמה פעמים להכות באצבע צרידה בהתפעלות‪,‬‬ ‫זקיני הרה״ק מראפשיץ זי״ע נמצא איתנו היום‪ ,‬היה שמח עם‬ ‫כאשר היה מתלהב בדבקותו בשירת זמירות‬ ‫הלב של נכדו הזה)‪.‬‬ ‫האט 'אור בכלים'! בפרט טאמער ער קען 'פנימיות התורה' – וואס דאס איז דער‬ ‫שב״ק‪ ,‬ורבינו הזקן היה מכנה זאת 'פייגעלעך'‪.‬‬ ‫שלימות פון תורה – קען ער דאך ממש די גילויים פון 'עשר ספירות' וויאזוי דער רבונו‬ ‫וראו איך כ״ק מרן רבינו הזקן נהנה עד מאד מזה‬ ‫של עולם איז זיך מגלה צו אונז! און אפילו אויב ער קען בלויז די 'נגלות התורה'‪,‬‬ ‫שהלך להסתופף בצלו‪.‬‬ ‫בעודו בצעירותו [לפני שהתמנה לרב בעיר‬ ‫האט ער אבער 'כלים' און 'גילוים' פארן אויבערשטנ'ס חכמה! ממילא‪ ,‬האט ער דעם‬ ‫פלאנטש אשר ב'פולין'] כאשר עוד היה מתגורר‬ ‫רבונו של עולם אין זיין מוח! עס איז אן אור וואס ער קען אנכאפן און ארייננעמען‬ ‫בראזוואדוב בצילו של אביו הק'‪ ,‬היה יושב לידו‬ ‫פעם אחת בחיי אביו הק' תקפה אותו מחלה‬ ‫אצל השולחן בסעודה שלישית‪ ,‬וכאשר היה‬ ‫אין זיך! ער איז משיג דעם רבונו של עולם דורך די כלים פון תורה – וואס דאס‬ ‫קשה ר״ל‪ ,‬וחלה כל כך ועלה חום גופו עד מאד‪,‬‬ ‫שומע את אביו הק' אומר 'ה' מלך' בהתלהבות‪,‬‬ ‫איז אסאך א גרעסערע גילוי‪ .‬און דאס איז דער חילוק צווישן דער גילוי פון 'יציאת‬ ‫עד שלא היתה דעתו צלולה עליו בשלימות‪.‬‬ ‫לא היה יכול להתאפק מרוב דבקות‪ ,‬והשמיע‬ ‫מצרים' – וואס אידישע נשמות זענען געווארן נאכגעצויגן נאכן 'גילוי שכינה' וואס‬ ‫ובאותה תקופה שלח אביו שליח מ'ראזוואדוב'‬ ‫קולות של נהימה בפיו‪' :‬אהה‪ ,‬אהה‪ .'...‬והיה אחיו‬ ‫איז נתגלה געווארן ביי מכת בכורות‪ ,‬אבער זיי האבן נאכנישט געהאט קיין השגה‬ ‫ל'פלאנטש' כדי לדרוש בשלומו‪ ,‬כי חשש שמא‬ ‫כ״ק מרן רבינו הזקן זי״ע רגיל לדפוק קלות על‬ ‫אינעם רבונו של עולם אליינס – ביז צו דער גילוי פון 'מתן תורה'‪ ,‬ווען דער רבונו‬ ‫כבר אינו בין החיים‪ .‬ויהי כאשר חזר השליח‬ ‫ידו באמרו‪' :‬נו‪ ,‬דרך ארץ'‪ ,‬שיתאפק קצת‪.‬‬ ‫של עולם איז נתגלה געווארן דורך די גילויים פון תורה‪ ,‬וואס דעמאלט האט מען‬ ‫ובישר לאביו כי בנו עדיין בחיים‪ ,‬שמח הרה״ק‬ ‫מראזוואדוב עד מאד‪ ,‬עד שהבטיח לשליח עולם‬ ‫אנגעהויבן צו האבן שייכות מיטן 'אנכי'‪.‬‬ ‫הבא על שהחיה אותו כל כך בבשורה זו‪ .‬וסיפר‬ ‫הרבה פעמים אירע אצלו בעת דביקותו‪,‬‬ ‫השליח‪ ,‬כי הנה הדרך מ'ראזוואדוב' ל'פלאנטש'‬ ‫אשר אם הזדמן לו למחות בידיו הק' כף אל כף‬ ‫עוברת באיזה עיר שהיו בה הרבה 'קירכע'ס' (בתי‬ ‫'דרך הטבע' איז דער 'כלי' פארן גילוי אלקות אין דער בריאה‬ ‫תיפלה) ובתי עבודה זרה‪ ,‬וכאשר הגיע ל'פלאנטש'‬ ‫כנהוג‪ ,‬לא היו כפות ידיו נפגשות זו עם זו בעת‬ ‫הכאתם‪ ,‬כי מרוב דבקות לא שם לב כלל היכן‬ ‫דער זוהר הק' זאגט (ח"א ה‪" :).‬קודשא בריך הוא אסתכל באורייתא וברא עלמא" – די‬ ‫וסיפרו לפני הרה״ק מפלאנטש שהגיע אליו‬ ‫נמצאים ידיו‪...‬‬ ‫גאנצע וועלט האט דער רבונו של עולם באשאפן מיט תורה! דאס הייסט‪ ,‬אז דער‬ ‫שליח מאת אביו הק' מעיר 'ראזוואדוב'‪ ,‬הרי‬ ‫שמרוב מחלתו לא היתה דעתו ברורה עליו‬ ‫גאנצער אופן וויאזוי די וועלט פונקציאנירט – וועלכע רופט זיך 'דרך הטבע' – איז‬ ‫באותה שעה להבין את מהות השליחות‪ ,‬אבל‬ ‫פשוט א השתלשלות פון תורה! די 'עשרה מאמרות' פון פרשת בראשית – זענען א‬ ‫זהירותו בענייני קדושה היתה באופן נפלא‬ ‫מיד פנה אל השליח ושאל אותו‪ָ'ָ :‬אה‪ ,‬הרי עברת‬ ‫ביותר‪ ,‬והיה נשמר בהקפדה חזקה מאד לא‬ ‫השתלשלות פון די 'עשרת הדברות' פון פרשת יתרו! דאס הייסט‪ ,‬דער אור אלקי וועלכע‬ ‫באותה העיר (עם כל ה'קירכעס')‪' ,‬ס'איז שוין להעביר‬ ‫להיכשל בראיית צורת אשה ח״ו‪ .‬ועוד היה נוהג‬ ‫איז 'אין סוף' און מען קען דאס נישט משיג זיין – פארמאגט צוויי סארט 'כלים' וויאזוי‬ ‫גילולים מן הארץ'‪( ?...‬האם זה כבר 'להעביר גילולים‬ ‫בגינוני קדושה מופלגים‪ ,‬כאשר לא הזכיר אפילו‬ ‫מען קען דאס אנכאפן און משיג זיין; איין כלי איז די 'עשרת הדברות' – וועלכע איז‬ ‫מן הארץ'?)‪ .‬והיה כ״ק רבינו זי״ע מפליא מאד‬ ‫שם של אשה‪ .‬ומפני זה היה רגיל לכנות את‬ ‫את הדבר‪ ,‬כי גם באותו המצב שלא היה שרוי‬ ‫כולל די גאנצע תורה – און בפנימיות איז דאס א גילוי פון די 'עשר ספירות'‪ .‬און די‬ ‫בצלילות דעתו‪ ,‬לא היתה לו דאגה אחרת‪ ,‬רק‬ ‫אחותו הרבנית מרת בלומא חנה מז'אבנא ע״ה‬ ‫צווייטע כלי איז די 'עשרה מאמרות שבהם נברא העולם' – וואס דאס איז כולל דער‬ ‫[אשת חבר להרה״ק בעל יד שלום זי״ע] בשם‬ ‫האם התקיים כבר 'להעביר גילולים מן הארץ'‪.‬‬ ‫גאנצער 'דרך הטבע'‪ .‬קומט אויס‪ ,‬אז טאמער וואלט ברויט אראפגעפאלן פון הימל‬ ‫ֶ'ֶדער ַּּב״ח'‪ ,‬על שם ראשי התיבות של שמה‪ ,‬כי‬ ‫הסתלקו היתה ביום כ״ט תשרי‪ ,‬זמן קצר אחר‬ ‫לא רצה להזכיר את שמה ואפילו שהיתה אחותו‪.‬‬ ‫– וואלט מען נישט געקענט דערקענען דעם אויבערשטן דורך די בריאה‪ ,‬ווייל עס‬ ‫הימים טובים של ירח האיתנים‪ ,‬וביום הכיפורים‬ ‫וואלט געווען אן 'אור' ָָאן קיין 'כלים'! עס וואלט געווען ווי א היכרות וועלכע קומט‬ ‫האחרון לחייו כבר היה חולה מאד‪ .‬ויהי בליל‬ ‫נישט דורך תורה! און דערפאר האט דער אויבערשטער געטון א חסד מיט אונז‪ ,‬און‬ ‫יום הכיפורים של אותה שנה‪ ,‬בבית מדרשו של‬ ‫פעם אחת עברה אחותו הנ״ל סמוך אליו‪,‬‬ ‫באשאפן א 'דרך הטבע' מיט וואס ער פירט די וועלט‪ ,‬וואס נאר דורכדעם קענען מיר‬ ‫אחיו כ״ק רבינו הזקן‪ ,‬לא נכנס רביה״ז אל 'כל‬ ‫תיכף ומיד הסתובב הרה״ק מפלאנטש אל הצד‪,‬‬ ‫דערקענען דעם אויבערשטן דורך די בריאה – אויף אן אופן פון 'אור בכלי'! אויף אן‬ ‫נדרי' בזמן הקבוע‪ ,‬והמתינו עליו זמן מרובה‪.‬‬ ‫שלא להיכשל בראיית צורת אשה‪ .‬אמרה לו‬ ‫עד שעבר זמן מה‪ ,‬וקרא אל הגבאי‪ ,‬וציוה עליו‬ ‫אחותו בתמיה‪' :‬אויף א שוועסטער טאר מען שוין‬ ‫אופן פון א היכרות וועלכע קומט דורך תורה! קומט אויס‪ ,‬אז פונקט ווי די גילויים‬ ‫שיקרא אליו איזה יהודי שהגיע מעיר 'רישא'‬ ‫אויך נישט קוקן'? (על אחות כבר גם אסור להסתכל?)‪,‬‬ ‫ישר ‪718.484.2189‬‬ ‫פון תורה זענען 'הוא וחכמתו חד'‪ ,‬אזוי אויך‪ ,‬די גילויים פון 'דרך הטבע' איז נישט קיין‬ ‫(שם היה הרה״ק מפלאנטש דר בסוף ימיו)‪ ,‬ושאל אותו‪:‬‬ ‫ענה לה הרה״ק מפלאנטש בנוסח של רוגזה‪:‬‬ ‫גשמיות'דיגע הענטשוך‪ ,‬נאר דאס איז א געטליכער הענטשוך וואס 'הוא ומדותיו חד'!‬ ‫'פלאנטשער רב וועט פאסטן דעם יום כיפור'?‬ ‫'זאל איך גיין אין גאס‪ ,‬און קוקן אויף אלע נשים‪,‬‬ ‫און א מענטש דארף פשוט דורכקוקן די 'טבע' און זען דעם רבונו של עולם דארט‪,‬‬ ‫(הרב מפלאנטש עומד לצום ביום הכיפורים הזה?)‪ .‬ענה אותו‬ ‫משום ספק בלומא חנה‪( '!?...‬וכי אלך ברחוב העיר‪,‬‬ ‫ער דארף באמערקן דעם דבר ה' וואס איז מחיה די 'טבע'‪ ,‬און דעמאלט קען ער זיין‬ ‫יהודי כי לפי הנראה אינו יכול לצום‪ ,‬שהרי כבר‬ ‫ואסתכל על כל הנשים‪ ,‬מחשש שמא הן בלומא חנה אחותי‪.)!?...‬‬ ‫היה אז חולה וחלש מאוד‪ .‬הגיב כ״ק רבינו הזקן‬ ‫נענטער צום רבונו של עולם ווי דער וועלכער קוקט בכלל נישט אויף דער טבע‪ ,‬ווייל‬ ‫במרירות ואמר‪' :‬נו‪ ,‬האב'ן מיר דערלעבט א יום‬ ‫דער גאנצער 'דרך הטבע' איז נישט קיין 'הסתרה'‪ ,‬נאר עס איז 'כל כולו גילויים'! און‬ ‫כיפור‪ ,‬וואס דער פלאנטשער רב פאסט נישט' (נו‪,‬‬ ‫בעת המלחמה העולמית הראשונה ברחו‬ ‫זעלבסט פארשטענדליך‪ ,‬אז דעמאלט איז שוין נישט שווער צו זיין אן אמת'ער בוטח‬ ‫זכינו לחיות ביום כיפור כזה‪ ,‬שהרב מפלאנטש אינו צם)‪ ,‬ונאנח‬ ‫הרבה צדיקים מ'גאליציע' אל מדינת 'אונגארן'‪,‬‬ ‫בלויז אויפן אויבערשטן – ָָאן קיין שום שיתוף פון 'דרך הטבע'‪.‬‬ ‫בצער רב באמרו זאת‪ ,‬וכך נכנס ל'כל נדרי'‪.‬‬ ‫ביניהם היה הרה״ק בעל צבי לצדיק מבלאזוב‬ ‫ארה"ב‪718.536.2347 :‬‬ ‫לקבל הגליון מדי שבוע במייל‪,‬‬ ‫כל הזכויות שמורות‬ ‫תולדות יהודה‬ ‫סט‬ ‫יט‬ ‫ן‬ ‫לסדר מוקד הפצה‪ ,‬ולתרומות‪:‬‬ ‫ארה"ק‪072.3323310 :‬‬ ‫מכו‬ ‫שין‬ ‫למכון תולדות יהודה סטיטשין‬ ‫ענגלאנד‪033.0175.9024 :‬‬ ‫אין להעתיק שום חלק מגליון‬ ‫‪gilyondoeihu@gmail.com | 347.662.3229‬‬ ‫זה בלי רשות המערכת‬ ‫כ " <ל ה ו צ א ת ס פ רי ט "א‬ ‫קאנאדע‪438.771.1003 :‬‬ ‫ק מ ר ן ר בי נ ו ש <ל י‬