gilyoines.com חזרה לאתר · Back to the site

קונטרס לחזות בנועם · Kuntrus Lachzos Beno'am — וירא (2026-10-26)

מוציא לאור: קונטרס לחזות בנועם · Kuntrus Lachzos Beno'am

שבוע: וירא (2026-10-26)

קונטרס לחזות בנועם · Kuntrus Lachzos Beno'am — וירא (2026-10-26)

פתח את ה-PDF הורדה

‫סעודה שלישית‬ ‫פרשת וירא שנת תשע"ו לפ"ק‬ ‫בביהמ"ד הגדול קרית יואל יצ"ו‬ ‫גליון מ' שנה ב' ‪ -‬וירא תשפ"ז לפ"ק‬ ‫ם"יבבושה ימי תארקל תוררועתהו ןישוביכ ירבד‬ ‫דברי כיבושין והתעוררות לקראת ימי השובבי"ם‬ ‫פתחו לי פתח כחודו של מחט – זהו התפלה שהאדם‬ ‫םדאהש הלפתה והז – טחמ לש ודוחכ חתפ יל וחתפ‬ ‫יוצא לאור ע"י‪:‬‬ ‫לחזות בנועם‬ ‫רוהטה ןחלש תעוכמישרלעונילכזצשא שדוק תורבד‬ ‫עריכת שלחן הטהור‬ ‫כל הזכיות שמורות‬ ‫ק”א"פלטיול”פ‬ ‫ערב יום הקדוש שנת תשפ”ו לפ”ק‬ ‫‪.‬‬ ‫שליט"א‬ ‫של"ס פרשת ויחי שנת תשפ"ו לפ"ק‬ ‫ק"פל ו"פשת תנש יחיו תשרפ ס"לש‬ ‫מען קען הערן די דברות קודש אויף‬ ‫בביהמ"ד הגדול וויליאמסבורג יצ"ו‬ ‫ו"צי גרובסמאיליוו לודגה ד"מהיבב‬ ‫ששק"תהגתנהשונישבורד ןקרהמםוקי"בכרמע‬ ‫קול סאטמאר ‪1605-615-7777‬‬ ‫ביהמ"ד הגדול קרית יואל‬ ‫לאוי תירק לודגה ד"מהיב‬ ‫ביי די ספעציעלע לחזות בנועם אפטיילונג‬ ‫הגה"ק‬ ‫‪ 4/2/6‬פון די מעין מעניו‬ ‫שזכינו לשמוע‬ ‫~~~‬ ‫צו באקומען די דברות קודש יעדע וואך שיקט אן‬ ‫אימעיל צו ‪lachzosbnoam@gmail.com‬‬ ‫רבינו‬ ‫דברות קודש אצל‬ ‫~~~‬ ‫צו נעמען א חלק אין די זיכוי הרבים‬ ‫ביטע ווענדט אייך צום מערכת‬ ‫מרן‬ ‫וזכות הרבים תלוי בך‬ ‫‪.‬‬ ‫מכ"ק‬ ‫הקונטרס הנוכחי יוצא לאור בסיוע‬ ‫ועד להוצאת ספרי כ"ק מרן אדמו"ר שליט"א‬ ‫ישלם ה' פעלם ותהי משכורתם שלימה מעם ה'‬ ‫עריכה ומראי מקומות ע"י‪:‬‬ ‫ב‪ .‬וו‪845-738-4665 .‬‬ ‫ביהמ"ד הגדול קרית יואל‬ ‫של"ס פרשת ויחי שנת תשפ"ו לפ"ק‬ ‫בביהמ"ד הגדול וויליאמסבורג יצ"ו‬ ‫שליט"א‬ ‫לפ”ק‬ ‫תשפ”ו‬‫הגה"ק‬‫רבינושנת‬‫הקדוש‬‫יוםמרן‬‫מכ"ק‬ ‫ערב‬ ‫הטהור‬ ‫השובבי"ם‬ ‫שלחן‬ ‫ימי לפ"ק‬ ‫לקראת‬ ‫תשע"ו‬ ‫עריכת‬ ‫שנת‬ ‫לשמוע‬ ‫קודש אצל‬ ‫והתעוררות‬ ‫וירא‬ ‫שזכינו‬ ‫פרשת‬ ‫דברות‬ ‫כיבושין‬ ‫דברישל"ס‬ ‫השובבי"ם‬ ‫ימיהטהור‬ ‫לקראת‬ ‫שלחן‬ ‫עריכת‬ ‫לשמוע‬ ‫יואל יצ"ו‬ ‫והתעוררות‬ ‫קרית‬ ‫כיבושיןקודש‬ ‫בביהמ"דאצל‬ ‫שזכינו‬ ‫הגדול‬ ‫דברי דברות‬ ‫לפ”ק‬ ‫שליט"א‬‫תשפ”ו‬‫הגה"ק‬‫רבינושנת‬‫הקדוש‬‫יוםמרן‬ ‫ערב‬ ‫מכ"ק‬ ‫בביהמ"ד הגדול וויליאמסבורג יצ"ו‬ ‫של"ס פרשת ויחי שנת תשפ"ו לפ"ק‬ ‫ביהמ"ד הגדול קרית יואל‬ ‫מכל דבר שבקדושה נחקק בלב האדם רשימא‬ ‫דקדושה ומשפיע עליו תמיד בכל זמן‬ ‫פתחו לי פתח כחודו של מחט – זהו התפלה שהאדם‬ ‫ונשובהובחסדו‬ ‫והעתיד אחד‪,‬‬ ‫ה' אליך‬‫וההוה‬ ‫העבר‬ ‫השיבנו‬ ‫הקב”ה רואה‬ ‫מתפלל‬ ‫מצרף את הטוב העתיד‪ ,‬ועי”ז זוכים בדין‬ ‫(י”ח ה')‬ ‫'ואקחה פת לחם וסעדו לבכם אחר תעברו'‬ ‫געפון מיר די וואך אין די סדרה‪ ,‬די מלאכים זענען געקומען לביתו של אברהם‪ ,‬און אברהם‬ ‫תעברו'‪.‬לכם את אשר יקרא אתכם‬ ‫אחרואגידה‬ ‫האספו‬ ‫ויאמרלבכם‬ ‫וסעדו‬‫בניו‪,‬‬ ‫אללחם‬ ‫יעקב‬ ‫כללפת‬ ‫ויקרא‬ ‫'ואקחה‬ ‫האט געזאגט‬ ‫זכאי בדין ווייל הקב”ה איז‬ ‫ארויס‬ ‫ישראל גייט‬ ‫באחרית הימים (מ"ט א')‬ ‫מלאכי השרת לפגוע במשה‪.‬‬ ‫'בקשועתיד‬ ‫תורהפונעם‬ ‫טובים‬ ‫מעשיםמתן‬ ‫זאגט‪ ,‬בשעת‬‫מצרף אלע‬ ‫א‬ ‫דער מדרש (שמות רבה כ”ח א')‬ ‫בזכרי‬ ‫יעדער‬ ‫אבל עתה‬ ‫אצלו?'‪.‬די‬ ‫גערופן‬ ‫יפחד‪,‬‬ ‫האט‬ ‫ואכלתם‬‫יעקב‬‫בניו‪,‬לבי‬ ‫שירדתם‬‫אל זאת‬ ‫ועל‬ ‫מעש‬ ‫יעקבזה‬ ‫ובידי אין‬ ‫ויקרא‬ ‫לאברהם‪ ,‬לא‬ ‫שוחד‪,‬‬ ‫סדרה‬ ‫דומה‬ ‫יקח‬ ‫משהדי‬ ‫דיפנישללא‬ ‫וואך אין‬ ‫ואכף‬ ‫פניו‬ ‫מיראקדם‬ ‫געפונען‬ ‫קלסתר‬ ‫צר במה‬ ‫הקב”ה‬ ‫הימים‪ .‬פאר דעם‬ ‫באחרית‬ ‫אברהם אבינו‪,‬‬ ‫אתכםביי‬ ‫יקראגעגעסן‬ ‫אשרשוין‬ ‫אתהאבן‬ ‫מלאכים‬ ‫די‪.‬‬ ‫ואגידה לכם‬ ‫המיוחדקשיאב‪,‬‬ ‫האספונו‪,‬‬ ‫לערבאז‬ ‫יוה”ק)‬ ‫(סליחות‬ ‫ויאמר‬ ‫אויף די‬ ‫מלכותזיךשם‬ ‫קינדער‪,‬‬ ‫שטעלט‬ ‫שייכות אהאט דאס איינס צום צווייטן?‬ ‫פנים אין די ראש השנה תורות (מאמר אבני‬ ‫פאר א‬ ‫אין ייטב‬ ‫וואסעלינו‬ ‫תורה?‬ ‫זכותו יגן‬ ‫די ז”ל‬ ‫באקומען‬ ‫זיידע‬ ‫נישטאזוי‪ ,‬דער‬ ‫קענען זיי‬ ‫קען זיין‬ ‫א) 'ויקרא יעקב אל בניו' זאגט דער מדרש (בראשית רבה צ"ח ב') רבי יודן‬ ‫זכרון אות ל”א)‪ ,‬זאגט א מליצה ישרה פאר כלל ישראל‪ .‬ס’קומט דער יום הדין‪ ,‬און מ’איז דן יעדן‬ ‫אמר‪' ,‬ויקרא אל בניו'‪ ,‬זאגט ער ויקרא ער האט גערופן אצום באשעפער‪ ,‬צום‬ ‫דרכים זאגט‪,‬‬‫הכנה‬ ‫דעראןפרשת‬ ‫געווען‬ ‫זענען(דרוש ד’) ‪,‬‬ ‫מקדשות דרכים‬ ‫בתי‬ ‫ס’איז דא א פרשת‬ ‫צוויי‬ ‫ער‪,‬‬ ‫ערשטעזאגט‬ ‫איינעם אויףדידי מעשים‪.‬‬ ‫באשעפער‪,‬נישט געהאט קיין זכיות‪ ,‬דער אייבערשטער האט זיי מצרף געווען די‬ ‫קינדער‪.‬‬ ‫זיינע‬ ‫מיט‬ ‫זיין‬ ‫זאל‬ ‫באשעפער‬ ‫דער‬ ‫אז‬ ‫בניו'‪,‬‬ ‫אז די ערד זאל סובל זיין דעם בית המקדש השלישי‬ ‫'אל‬ ‫איןהייליגן‬ ‫מצרים האבן אידן‬ ‫מתן תורה פון שפעטער‪' ,‬בהוציאך את העם ממצרים תעבדון את האלקים על ההר הזה’ (שמות‬ ‫יעקבד”ה כתית‬ ‫ויקרא‬ ‫(פר' תצוה‬ ‫שטייןמשה‬ ‫וועןישמח‬ ‫געדארפטדער‬ ‫וואלט‬ ‫משל וואס‬ ‫עסדאס‬ ‫ס'איז פשט‪,‬‬ ‫באקאנט‬ ‫מתנותזייןכהונה‬ ‫אזוי‪ .‬זאגט‬ ‫נאר די‬ ‫דאס קען‬ ‫ג’ י”ב)‪ .‬איי‪ ,‬דער אייבערשטער האט געזען נאך זאכן וואס מ’האט געטון אין מדבר‪ ,‬וואס איז‬ ‫הונדערטער יארן‪,‬‬ ‫טייטשט‬ ‫המקדש‬ ‫בניו'‪,‬‬ ‫'אל‬ ‫ויקרא בית‬ ‫יעקב‬ ‫שטייטגעווען א‬ ‫קינדער‪,‬ס'איז‬ ‫חורבןדיהבית‪ ,‬אז‬ ‫האטפון‬ ‫גערופן‬ ‫דעם ענין‬ ‫יעקב‬ ‫אויף‬ ‫זאגט‬ ‫בניו'‪,‬‬ ‫'את‬‫ג‬ ‫למאור)‬ ‫נישט געווען דער רצון פון באשעפער? דער חסד פון ה’ יתברך‪ ,‬דער אייבערשטער איז מצרף‬ ‫צום באשעפער‪ ,‬ער‬ ‫היה?‬ ‫עתיד‪.‬לא‬ ‫גערופן‬ ‫כאילו‬ ‫ריק‪,‬‬ ‫פונעםהאט‬ ‫'ויקראא פועל‬ ‫יעקב' ער‬ ‫חלילה‬ ‫נישט גוטע‬ ‫איז עס‬ ‫יודןדאס‬ ‫רבינישט‬ ‫געווארן‪,‬‬ ‫אמר און‬ ‫דערחרוב‬ ‫מדרשהעתיד‪,‬‬ ‫דעם טוב‬ ‫ס'איז‬ ‫נאר‬ ‫און‬ ‫האט מתפלל געווען צום באשעפער‪' ,‬אל בניו'‪ ,‬אז דער באשעפער זאל זיין מיט‬ ‫בהיכלו‬ ‫ולבקר‬ ‫ולבקר בהיכלו‬ ‫זיינע קינדער‪.‬‬ ‫(שמות משה‬ ‫דכתיבשעלה‬ ‫לעשות‪,‬בשעה‬ ‫(בפרשתן)‪:‬‬ ‫ראובני‬ ‫שעתידין‬ ‫בילקוטמה‬ ‫ראה הקב”ה‬ ‫במצריםהובא‬ ‫[וכלשון הזה‬ ‫ישראל‬ ‫לפגועטובבמשה‪,‬‬ ‫לבית‬ ‫השרת ורב‬ ‫לשבחמלאכי‬ ‫לאדון הכל‪,‬‬ ‫עלינובקשו‬‫דרכים‪:‬שעה‬ ‫בפרשת באותה‬ ‫בשמות רבה‪:‬‬ ‫א) א)‬ ‫במשה‪ ,‬מיד‬ ‫וכו’‪,‬לפגוע‬ ‫אמר הקב”ה‬ ‫השרת‬ ‫מלאכיהעגל‬ ‫ראית מעשה‬ ‫התורהזובקשו‬ ‫את ראיתי’‬‫לקבלראה‬ ‫בהיכלו‬ ‫למרום‬ ‫'ויאמר ה’‬ ‫ג’ ז’)‬ ‫ולבקר‬ ‫שם‪,‬אמר‬ ‫ואף‬ ‫לאברהם‪,‬‬ ‫באשר הוא‬‫משהאםדומה‬ ‫פניו של‬ ‫האדם כי‬ ‫שלאת‬ ‫קלסטירין‬ ‫אינו דן‬ ‫שהקב”ה‬ ‫הקב”ה‬ ‫עשה בו‬ ‫ישראל‪,‬‬ ‫שירדתם‬ ‫דכתיבלא זה‬ ‫(שמות שם)‬ ‫אברהם‪ ,‬א”ל‬ ‫דומה לשל‬ ‫לעשות‪ ,‬היינו‬ ‫המעשיםמשה‬ ‫העתידים‬ ‫לפיפניו של‬ ‫קלסתר‬ ‫צר‬ ‫איני דנם‬ ‫שירדתם אצלו‬ ‫בראשו‬ ‫וגמולו ישיב‬ ‫זמנו‪,‬זהו‬ ‫לפי לא‬ ‫הימנו‪,‬‬ ‫מתבישיןלו עון‬ ‫אתםיחשב ה’‬ ‫הקב”ה‪ ,‬אי‬ ‫לחטא לא‬ ‫להם שעתיד‬ ‫להיות עם בניו (ביאר במתנות כהונה‪ :‬ויקרא‬ ‫לאל‬ ‫יעקב‬ ‫ויקרא‬ ‫אמר‬ ‫יודן‬ ‫רבי‬ ‫‪...‬‬ ‫בניו‬ ‫אל‬ ‫יעקב‬ ‫ויקרא‬ ‫א‪.‬‬ ‫אצלו‪].‬צעקתם‪ ,‬אף על פי שידעתי מכאוביו‪ .‬יודע אני‬ ‫שמעתי את‬‫כיואכלתם‬ ‫חסדאלא‬ ‫הוא‬ ‫חפץתורה‬ ‫נתנהכילך‬ ‫למשה‪ ,‬לא‬ ‫אינו כן‪,‬‬ ‫הקב”ה‬ ‫לענין הטובה‬ ‫אמראבל‬ ‫מקומוביתו‪.‬‬ ‫ושעתו‪.‬‬ ‫לפי בתוך‬ ‫ואכלתם‬ ‫אמר‬ ‫אתם נמנע‬ ‫אחא‬ ‫כן איני‬ ‫רבי‬ ‫‪...‬‬ ‫וגו'‬ ‫האספו‬ ‫ויאמר‬ ‫‪...‬‬ ‫בניו)‬ ‫לצורך‬ ‫אל‬ ‫אל‬ ‫שקרא‬ ‫משמע‬ ‫בניו‬ ‫את‬ ‫כתיב‬ ‫מדלא‬ ‫ודייק‬ ‫להש"י‪.‬‬ ‫לאל‪:‬‬ ‫יעקב‬ ‫מתביישין‬ ‫טענהעלהיאפי'אי‬‫מה ואף‬ ‫קשה‪,‬וכו’‪,‬‬ ‫במדבר‬ ‫תואר‪:‬‬‫להכאיבני‬ ‫כמהזהעתידין‬ ‫לשון היפה‬ ‫ב)‬ ‫כשהיו‬ ‫מתנות‪ ...‬וכן‬ ‫באדם'‪ ,‬ואין‬ ‫'לקחתלעשות‬ ‫כמעשהוי”ט)שעתיד‬ ‫(תהלים ס”ח‬‫לאיש‬ ‫להיטיב‬ ‫שנאמר‬ ‫בזכותומרבה‬ ‫אברהם‪,‬‬ ‫שזימנו חבירו פעם אחת‪ ,‬יתבייש ממנו מלמחות‬ ‫הלשכות‪.‬‬ ‫וכו''‪,‬אתוכי מי‬ ‫ויטהרו‬ ‫ויאספו וגו' ממנו‬ ‫ט”ו) 'האדם‬‫כ"ח‪-‬ל')‬ ‫הטהרו‪ ,‬היך מה דאת אמר (נחמיה יב‬ ‫'אדם' האמור כאן אלא אברהם‪ ,‬שנאמר (יהושע י”ד‬ ‫בידו אם יבא לגזלו‪.‬‬ ‫הגדול בענקים'‪ ,‬הוי 'ומשה עלה אל האלקים'‪.‬‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫ד‬ ‫איז דער זיידע ז”ל דאס מסביר מיט א משל‪ ,‬איינער האט אנגעבויט א נטיעה ‪ -‬א ביימעלע‪,‬‬ ‫ס'איז געשטאנען אפאר יאר‪ ,‬נאכדעם האט ער עס אויסגעריסן‪ .‬האט ער אריינגעפלאנצט‬ ‫אויפן זעלבן פלאץ נאך איינס‪ ,‬און נאכאמאל‪ ,‬ס'איז געשטאנען און ער האט עס אויסגעריסן‪.‬‬ ‫דער וואס קוקט צו פארשטייט נישט‪“ ,‬האסט עס איינגעפלאנצט‪ ,‬וואס רייסטו עס אויס?”‬ ‫ביז ער איז אים מסביר אז דאס איז א זעלטענע נטיעה וואס ער פלאנצט איין דא‪ ,‬און דאס‬ ‫מקום איז נישט מוכשר‪ ,‬די ערד איז א מאגערע ערד‪ ,‬ס'קען נישט וואקסן‪ .‬דורכדעם וואס‬ ‫ער האט איינגעפלאנצט די נטיעה א שטיק צייט‪ ,‬און ס'איז געוואקסן דא ‪ -‬ס'איז געשטאנען‬ ‫דא‪ ,‬האט די ערד באקומען א פעטקייט‪ ,‬א שמנונית‪ .‬האט ער עס יעצט אויסגעריסן‪ ,‬האט ער‬ ‫איינגעפלאנצט נאכאמאל‪ ,‬יעצט וועט ער שוין קענען איינפלאנצן די ריכטיגע נטיעה‪ ,‬ס'זאל זיין‬ ‫אויף א קיום‪.‬‬ ‫איז ער מסביר‪ ,‬ס'איז די זעלבע ענין‪ .‬הקב”ה האט געוואלט אראפברענגען דעם בית המקדש‬ ‫השלישי‪ ,‬ס'זאל אראפקומען פון הימל‪' ,‬בנוי ומשוכלל' (רש”י מס' סוכה מא‪).‬ד‪ ,‬ס'זאל זיין א פייער‬ ‫‪ -‬א הימלישע פייער (בבא קמא ס‪):‬ה‪ .‬די מגושם'דיגע ערד איז נישט מסוגל סובל צו זיין די גרויסע‬ ‫ולבקר בהיכלו‬ ‫עבודת הקדש אשר היה שם כמה מאות שנה‪ ,‬קנתה הארץ גם היא‬ ‫בישמח משה‪ :‬נקדים מה דעמדו הקדמונים (עקידת יצחק שער‬ ‫ג)‬ ‫כח רוחני ואיכות קדושה נפלאה‪ ,‬עדי תוכל מעתה לסבול קדושת‬ ‫ק”ג)‪ ,‬הכי השני מקדשים שחרבו‪ ,‬הם פועל ריק ח”ו והיו כלא היו‪,‬‬ ‫הבית השלישי מעשה ידי יוצר בית המקדש שלמעלה המכיוון‬ ‫חלילה מלומר כן‪ .‬אמנם הענין הוא יובן על פי משל לאחד שהביא‬ ‫כנגד בית המקדש של מטה‪ ,‬וגדול יהיה כבוד הבית האחרון קיום‬ ‫זרע אילן טוב ממרחק‪ ,‬ונטעו עד שצץ ופרח ועשה פרי‪ ,‬ואחר‬ ‫נצחי ובית עולמים יקרא‪ ,‬עד כאן דבריהם בשינוי לשון [ועיי”ש‬ ‫כך עקרו והביא זרע אילן אחר ונטעו וגם עשה פרי‪ ,‬ועקרו וחזר‬ ‫מה שכתב לבאר בזה‪ ,‬ועיי”ע מש”כ בהפטורה לפר' ויגש‪,‬‬ ‫והביא זרע אילן דוגמתו מן המובחר‪ ,‬ונטעו והכניסו לקיום להיות‬ ‫ובהפטורת פר' פקודי‪ ,‬ובפר' אמור על המדרש אמור אל הכהנים‬ ‫דבר המתקיים לעד‪ .‬והנה בעת עקירת השני אילנות הראשונים‪,‬‬ ‫זש”ה יום ליום וכו'‪ ,‬ובפרשתן ד”ה במסכת תענית]‪.‬‬ ‫כל הרואה משתומם ומתפלא על מה עשה ככה לארץ הזאת‬ ‫ד) במשנה שם‪ :‬בראשונה היה לולב ניטל במקדש שבעה‪,‬‬ ‫לנטוע אילן טוב ויפה ולעקור אותו זה פעמיים ומה טעם יש‬ ‫ובמדינה יום אחד‪ ,‬משחרב בית המקדש‪ ,‬התקין רבן יוחנן בן‬ ‫בדבר‪ .‬אמנם האיש הנוטע אף הוא השיב אמריו להם כי הכל‬ ‫זכאי שיהא לולב ניטל במדינה שבעה‪ ,‬זכר למקדש‪ .‬ושיהא יום‬ ‫בחכמה ובהשכל‪ ,‬וכי גם נטיעת ב' האילנות הראשונים ועקירתם‪,‬‬ ‫הנף כולו אסור‪ .‬ובגמרא‪ :‬מאי טעמא‪ ,‬מהרה יבנה בית המקדש‪,‬‬ ‫הכל היה צורך קיום אילן השלישי‪ ,‬לאשר כי הארץ הלזו אינה‬ ‫ויאמרו אשתקד מי לא אכלנו בהאיר מזרח‪ ,‬השתא נמי ניכול ‪...‬‬ ‫מסוגלת לגדל אילן כזה בטבעה ולא תוכל שאיתו‪ ,‬לזאת הקדים‬ ‫דאיבני אימת ‪ ...‬לא צריכא דאיבני בליליא‪ ,‬אי נמי סמוך לשקיעת‬ ‫לנטוע נטע נעמן בארץ עדי תקבל קצת איכות וטבע עפר הארץ‬ ‫החמה‪.‬‬ ‫המגדלת אילנות כאלו‪ ,‬ואחר זה עקרו לנטוע אחר תחתיו‪ ,‬וכן‬ ‫בפעם הב'‪ ,‬ואז כשקבלה הארץ כח שיש בו די לקיים האילן קיום‬ ‫ופירש רש”י‪ :‬ואי קשיא דבלילה אינו נבנה דקי”ל בשבועות (דף‬ ‫נצחי‪ ,‬ונעשה קרן בן שמן משמני הארץ הרחוקה‪ ,‬ואז נטע אילן‬ ‫טו‪ ):‬דאין בנין בית המקדש בלילה דכתיב (במדבר ט' ט”ו) 'וביום‬ ‫השלישי אשר לזה היה מגמתו גם מאז‪ ,‬ועתה לא יבצר ממנו אשר‬ ‫הקים'‪ ,‬ולא בחמיסר שהוא יו”ט דקי”ל בשבועות (שם) דאין בנין‬ ‫זמם לעשות ואחרית דבר טוב מראשיתו כאמור‪ ,‬עד כאן המשל‪.‬‬ ‫ביהמ”ק דוחה יו”ט‪ ,‬הני מילי בנין הבנוי בידי אדם‪ ,‬אבל מקדש‬ ‫העתיד שאנו מצפין בנוי ומשוכלל הוא יגלה ויבא משמים שנאמר‬ ‫והנמשל הוא כשראתה חכמתו יתברך אשר אין בכח הארץ‬ ‫(שמות ט״ו י״ז) 'מקדש ה' כוננו ידיך'‪ ,‬עכ”ל‪ .‬ורביה”ק בספה”ק‬ ‫הגשומה הלזו לקבל ולסבול נוגה אור קדושת בית המקדש‬ ‫ויואל משה (מאמר שלש שבועות סי' ס”א) מציין שכן כתבו גם התוס'‬ ‫השלישי שיבנה במהרה בימינו‪ ,‬אשר כוננה היוצר בגבהי מרומים‬ ‫והרשב”א והריטב”א [ומקור הדברים הוא ממדרש תנחומא (פר'‬ ‫ליסדו על מכון הר ציון‪ ,‬אשר עליו נאמר (תהלים כ”ד ג') 'מי יעלה בהר‬ ‫תשא י”ג)‪ ,‬ועי' בזוה”ק (פר' פנחס דף רכ‪ ):‬הובא בויואל משה (שם סי'‬ ‫ה' ומי יקום במקום קדשו וגו''‪ ,‬לולי הב' מקדשות הראשונות אשר‬ ‫ס”ב)]‪.‬‬ ‫על ידם ובכח קדושת העבודה מעשה הקרבנות זבח ונסכים ויתר‬ ‫ה‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫קדושה פונעם בית המקדש השלישי‪ .‬האט דער אייבערשטער געהייסן אויפבויען א בית‬ ‫המקדש‪ ,‬ס'איז געשטאנען הונדערטער יארן‪ ,‬מ'האט מקריב געווען [קרבנות]‪ ,‬די עבודת ה' ‪-‬‬ ‫עבודת הקודש פון די כהנים בקדושה ובטהרה אזויפיל יארן‪ ,‬האט די ערד באקומען א קדושה‪.‬‬ ‫ער האט עס געהייסן אויסרייסן‪ ,‬און מ'האט נאכאמאל אויפגעבויט א צווייטן בית המקדש‪ ,‬אזוי‬ ‫איז די ערד שוין מוכשר סובל צו זיין די קדושה פונעם בית המקדש השלישי‪.‬‬ ‫אפילו ווען ס'איז שוין נישטא קיין ביהמ”ק‪ ,‬איז‬ ‫געבליבן אויפן פלאץ א שמנונית רוחני‬ ‫קומט אויס‪ ,‬אפילו נאכדעם וואס ס'איז שוין נישטא קיין בית המקדש‪ ,‬אבער געבליבן איז ‪-‬‬ ‫א שמנונית רוחני איז געבליבן‪ ,‬פונעם מקום המקדש איז געבליבן אויפן פלאץ‪ .‬אזוי קומט אויס‬ ‫פון די ווערטער פון זיידן ז”ל דער ישמח משה‪.‬‬ ‫טעמי מצות תקיעת שופר‬ ‫איך האב געקלערט‪ ,‬ס'קען אפשר זיין אזוי‪ .‬ראש השנה‪ ,‬מ'בלאזט שופר‪ ,‬איז דא מערערע‬ ‫טעמים פאר תקיעת שופר‪ .‬איין טעם זאגט רבי סעדיה גאון (ענין השני מהי' עניני תקי”ש המובא באבודרהם‬ ‫בטעמי התקיעות)ו‪ ,‬אזוי ווי דער רמב”ם (הלכות תשובה פ”ג ה”ד)ז‪ ,‬אז ס'קומט לעורר לתשובה‪ .‬נאך א טעם‬ ‫זאגט רבי סעדיה גאון (ענין החמישי)ח‪ ,‬צו דערמאנען חורבן בית המקדש‪ .‬ווידער א טעם זאגט ער‬ ‫(ענין השלישי)ט‪ ,‬צו דערמאנען מעמד הנבחר‪ ,‬מ'איז געשטאנען ביים הר סיני‪.‬‬ ‫מ'דארף צו פארשטיין וואס פאר א שייכות האט די ענינים צו תקיעת שופר‪ ,‬צו ראש‬ ‫השנה?‬ ‫ולבקר בהיכלו‬ ‫ז) ברמב”ם‪ :‬אף על פי שתקיעת שופר בראש השנה גזירת‬ ‫ה) במס' בבא קמא‪' :‬כי תצא אש ומצאה קצים' (שמות כ”ב ה')‪,‬‬ ‫הכתוב‪ ,‬רמז יש בו כלומר 'עורו ישנים משנתכם ונרדמים הקיצו‬ ‫'תצא' מעצמה [פרש”י‪ :‬אנחנו גרמנו לו שקלקלנו והבטיח הקב”ה‬ ‫מתרדמתכם וחפשו במעשיכם וחזרו בתשובה וזכרו בוראכם'‪.‬‬ ‫לשלם כאילו הוא הבעירה]‪' ,‬שלם ישלם המבער את הבערה'‪,‬‬ ‫אלו השוכחים את האמת בהבלי הזמן ושוגים כל שנתם בהבל‬ ‫אמר הקב”ה‪ ,‬עלי לשלם את הבערה שהבערתי‪ ,‬אני הציתי אש‬ ‫וריק אשר לא יועיל ולא יציל‪ ,‬הביטו לנפשותיכם והיטיבו דרכיכם‬ ‫בציון שנאמר (איכה ד' י”א) 'ויצת אש בציון‪ ,‬ותאכל יסודותיה'‪ ,‬ואני‬ ‫ומעלליכם ויעזב כל אחד מכם דרכו הרעה ומחשבתו אשר לא‬ ‫עתיד לבנותה באש‪ ,‬שנאמר (זכריה ב' ט') 'ואני אהיה לה חומת אש‬ ‫טובה‪.‬‬ ‫סביב‪ ,‬ולכבוד אהיה בתוכה'‪.‬‬ ‫ח) באבודרהם שם‪ :‬והענין החמישי להזכירנו חורבן בית המקדש‬ ‫ו) זה לשון האבודרהם‪ :‬כתב רבינו סעדיה‪ ,‬מה שצונו הבורא‬ ‫וקול תרועת מלחמות האויבים‪ ,‬כמו שנאמר (ירמי' ד' י”ט) 'כי קול‬ ‫יתברך לתקוע בשופר בראש השנה יש בזה עשרה ענינים ‪ ...‬והענין‬ ‫שופר שמעה נפשי תרועת מלחמה'‪ ,‬וכשאנו שומעים קול השופר‬ ‫השני כי יום ראש השנה הוא ראשון לעשרת ימי תשובה‪ ,‬ותוקעין‬ ‫נבקש מאת השם על בנין בית המקדש‪.‬‬ ‫בו בשופר להכריז על ראשנו כמי שמזהיר ואומר כל הרוצה לשוב‬ ‫ט) באבודרהם שם‪ :‬והענין השלישי להזכירנו מעמד הר סיני‪,‬‬ ‫ישוב ואם לאו אל יקרא תגר על עצמו‪ .‬וכן עושין המלכים מזהירין‬ ‫שנאמר בו (שמות י”ט ט”ז) 'וקול שופר חזק מאד'‪ ,‬ונקבל על עצמנו‬ ‫את העם תחלה בגזרותם וכל העובר אחר ההזהרה אין שומעין‬ ‫מה שקבלו אבותינו על עצמם נעשה ונשמע‪.‬‬ ‫לו טענה‪.‬‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫ו‬ ‫דער מקטרג זאגט אז די גאנצע עבודה פון די‬ ‫הייליגע טעג ווערט פארגעסן‬ ‫נאר דאס ענין קען זיין אזוי‪ ,‬ס'קומט די הייליגע טעג‪ ,‬ס'קומט ראש השנה‪ ,‬מ'בלאזט שופר‪,‬‬ ‫אידן ווערן נתעורר צו תשובה‪ ,‬אזוי ווי דער רמב”ם זאגט‪ ,‬ס'האט א געוואלדיגער כח די תקיעת‬ ‫שופר‪ ,‬מעורר צו זיין אידישע קינדער צו תשובה‪ ,‬מ'זאל מפשפש במעשים זיין‪.‬‬ ‫דער מקטרג קומט זאגן‪“ ,‬אמת‪ ,‬ס'קומט די הייליגע טעג‪ ,‬אידן ווארעמען זיך אן‪ ,‬אידן ווערן‬ ‫נתעורר צו עבודת ה'‪ ,‬פאר יעדן איד כאפט ָָאן ַַאן אימה און א פחד‪ .‬אבער מ'ווייסט דאך‪ ,‬ס'גייט‬ ‫אדורך די הייליגע טעג‪ ,‬ס'קומט אן די ווינטער און מ'גייט צוריק יעדער איינער צו די ארבעט‪,‬‬ ‫'יצא אדם לפעלו ולעבודתו עדי ערב' (תהלים ק”ד כ”ג)‪ ,‬די גאנצע עבודה פון די הייליגע טעג ווערט‬ ‫פארגעסן‪ ,‬ס'בלייבט נישט קיין זכר‪ .‬ס'טוט נישט אויף‪ ,‬ס'טוט אויף ‪ -‬אפשר ‪ -‬לפי שעה טוט‬ ‫עס אויף‪ ,‬אבער מיט די צייט איז עס נישטא מער‪ ,‬כאילו לא היה”‪.‬‬ ‫תקיעת שופר דערמאנט חורבן ביהמ”ק‪ ,‬וואס ווייזט אז ס'בלייבט‬ ‫א רשימא דקדושה פון די עבודה פון די הייליגע טעג‬ ‫וועגן דעם בלאזט מען שופר‪ ,‬צו דערמאנען חורבן בית המקדש‪ .‬חלילה וחלילה צו זאגן אז‬ ‫פון אזא זאך בלייבט נישט קיין זכר‪ .‬מ'זעט דער בית המקדש איז געווען אזויפיל הונדערטער‬ ‫יאר‪ ,‬מ'האט מקריב געווען קרבנות מיט אזא געוואלדיגע קדושה‪ .‬ס'איז חרוב געווארן דער בית‬ ‫המקדש‪ .‬אלעס מיט דעם צו ווייזן אז ס'בלייבט איבער ‪ -‬שמנונית הרוחני בלייבט איבער אויף‬ ‫דעם מקום‪ ,‬אפילו ס'איז שוין נישטא קיין בית המקדש‪ ,‬אבער אויפן מקום איז איבערגעבליבן ‪-‬‬ ‫א הייליגקייט איז איבערגעבליבן‪ .‬ס'איז נישט פארגעסן געווארן‪ ,‬ס'איז נישט כאילו לא היה‪.‬‬ ‫א איד גייט אדורך די הייליגע טעג‪ ,‬ער גייט אדורך ראש השנה‪ ,‬יום כיפור‪ ,‬עשרת ימי תשובה‪,‬‬ ‫מיט א סוכות‪ ,‬מיט א שמחת תורה‪ .‬מיט א געוואלדיגע התעוררות הקדושה‪ ,‬ראש השנה‪ ,‬יום‬ ‫כיפור‪ .‬די תקיעת שופר‪ ,‬מיט די תפילות‪ ,‬די תקיעות‪ .‬די התרוממות הנפש פון חג הסוכות‪.‬‬ ‫ס'גייט אדורך די הייליגע טעג‪ ,‬ס'איז נישט כאילו לא היה‪ ,‬מ'גייט צוריק צו דער וואכעדיגקייט‪,‬‬ ‫ס'איז פארגעסן אלעס וואס מ'האט זיך מסגל געווען‪ ,‬די גאנצע התעוררות דקדושה איז‬ ‫כאילו לא היה‪ .‬חלילה וחלילה אזוי צו זאגן‪ .‬ס'בלייבט איבער ‪ -‬פון די הייליגע זמנים ‪ -‬בלייבט‬ ‫איבער‪ ,‬אויף א גאנץ יאר בלייבט איבער א רשימא דקדושה‪ .‬אין הארץ בלייבט‪ ,‬ביי יעדן איד‬ ‫בלייבט איבער א געוואלדיגע רושם דקדושה‪ ,‬אן התעוררות הקודש‪ ,‬א פונק‪ ,‬א ניצוץ הקודש פון‬ ‫די הייליגע טעג‪ .‬דאס בלייבט א גאנץ יאר‪ .‬און אידן שעפן פון דעם חיות‪ ,‬אידן שעפן פון דעם‬ ‫חיות דקדושה מיט אן התרוממות הנפש‪ .‬אפילו ס'איז שוין אדורך געגאנגען די הייליגע זמנים‪,‬‬ ‫אבער ס'איז נישט פארלוירן געווארן‪ ,‬ס'בלייבט‪ ,‬א רושם דקדושה בלייבט אויף א גאנץ יאר‪.‬‬ ‫פון די רשימא דקדושה קען זיך יעדער מחזק זיין‪ ,‬און משך פון יאר פלאמט עס אויף ‪ -‬איז דאס‬ ‫ז‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫מתנוצץ אין א אידיש הארץ‪ ,‬ס'מאנט און ס'וועקט צו עבודת ה'‪ ,‬ס'הייבט אויף מיט אן התעוררות‬ ‫דקדושה‪ ,‬ס'ברענגט ‪ -‬ס'איז משפיע יראה און אהבה‪ ,‬אהבת ה' און יראת ה'‪ ,‬אלעס קומט בכח‬ ‫די עבודה פון די הייליגע טעג‪.‬‬ ‫דערמאנט מען ראש השנה די ענין פון חורבן בית המקדש‪ ,‬סותם צו זיין דעם פי המקטרג‪ ,‬אז‬ ‫דאס איז א צייטווייליגע זאך‪ ,‬און ס'וועט נאכלאזן‪ .‬ס'איז נישט קיין עראי‪ ,‬ס'בלייבט‪ ,‬בקביעות‬ ‫בלייבט אין א אידיש הארץ ‪ -‬בלייבט א רשימא דקדושה פון די עבודה פון די הייליגע טעג אויף‬ ‫א גאנץ יאר‪[ ,‬ממילא] שעפט מען חיות דקדושה א גאנץ יאר דערפון‪.‬‬ ‫ביי קבלת התורה האבן די מלאכים גע'טענה'ט 'מה אנוש כי תזכרנו'‪,‬‬ ‫ווייל די אידן וועלן נישט בלייבן מיט די מדריגות‬ ‫די זעלבע געפון מיר ביי מתן תורה‪ ,‬אידן זענען געקומען צום בארג סיני‪ ,‬זיי האבן געזאגט‬ ‫'נעשה ונשמע' (שמות כ”ד ז')‪ ,‬די מלאכי השרת האבן מקטרג געווען‪' ,‬מה אנוש כי תזכרנו' (תהלים ח'‬ ‫ה')‪ ,‬א בשר ודם (שבת פח‪):‬י‪.‬‬ ‫לכאורה דארף מען דאך פארשטיין‪ ,‬ס'איז געקומען צו מעמד הנבחר‪ ,‬אידן זענען געווען א‬ ‫הויכע מדריגה‪ ,‬ס'איז געווען 'פסקה זוהמתן' (שבת קמה‪):‬יא‪ .‬זיי זענען געווען א געוואלדיגע הויכע‬ ‫מדריגה פונקט ווי מלאכי השרת (פרקי דרבי אליעזר פרק מ”ו)יב‪ .‬אויב אזוי וואס האבן די מלאכי השרת‬ ‫אוועקגעמאכט‪ ,‬די [טענה] 'מה אנוש כי תזכרנו'? זיי זענען דאך נישט געווען קיין פשוט'ע בשר‬ ‫ודם‪ ,‬ס'איז געווען 'כולם קדושים‪ ,‬כולם טהורים'‪ ,‬ס'איז געווען מיט אזא געוואלדיגע הויכע‬ ‫מדריגה איז כלל ישראל געשטאנען‪.‬‬ ‫נאר די טענה פון די מלאכים איז געווען‪ ,‬אמת ‪ -‬זיי האבן אויך געוואוסט די מדריגה ווי אידן‬ ‫שטייען בשעת מתן תורה‪ .‬זיי האבן אבער אויכעט געוואוסט אז דאס גייט נישט אזוי בלייבן‪.‬‬ ‫ולבקר בהיכלו‬ ‫זוהמתן [וכ”ה במס' ע”ז (כב‪.]):‬‬ ‫י) במס' שבת‪ :‬ואמר רבי יהושע בן לוי‪ ,‬בשעה שעלה משה‬ ‫יב) בפרקי דר”א‪ :‬רבי אלעזר בן ערך אומר‪ ,‬כשירד הקב”ה על‬ ‫למרום אמרו מלאכי השרת לפני הקב”ה‪ ,‬רבונו של עולם‪ ,‬מה‬ ‫הר סיני ליתן התורה לישראל‪ ,‬ירדו עמו ששים רבוא של מלאכים‬ ‫לילוד אשה בינינו‪ .‬אמר להן‪ ,‬לקבל תורה בא‪ .‬אמרו לפניו‪ ,‬חמדה‬ ‫כנגד ששים רבוא של גבורי ישראל‪ ,‬ובידם זינות ופטרות‪ ,‬ועטרו‬ ‫גנוזה שגנוזה לך תשע מאות ושבעים וארבעה דורות קודם שנברא‬ ‫את כל ישראל כתר שם המפרש‪ .‬וכל אותן הימים עד שלא באו‬ ‫העולם‪ ,‬אתה מבקש ליתנה לבשר ודם‪' ,‬מה אנוש כי תזכרנו ובן‬ ‫לאותו מעשה‪ ,‬היו טובים לפני הקב”ה כמלאכי השרת‪ ,‬ולא משל‬ ‫אדם כי תפקדנו' (תהלים ח' ה') 'ה׳ אדנינו מה אדיר שמך בכל הארץ‬ ‫בהם מלאך המות‪ ,‬ולא השליכו צואה כבני אדם‪ .‬וכיון שעשו‬ ‫אשר תנה הודך על השמים' (שם פסוק ב')‪ ,‬אמר לו הקב”ה למשה‪,‬‬ ‫מעשה העגל‪ ,‬כעס הקב”ה עליהם ויאמר לו‪ ,‬סבור הייתי שתהיו‬ ‫החזיר להן תשובה וכו'‪.‬‬ ‫כמלאכי השרת‪ ,‬שנאמר (תהלים פ”ב ו') 'אני אמרתי אלהים אתם‬ ‫יא) במס' שבת‪ :‬מפני מה גוים מזוהמין‪ ,‬שלא עמדו על הר סיני‪.‬‬ ‫ובני עליון כלכם'‪ ,‬עכשו 'אכן כאדם תמותון וכאחד השרים תפלו'‬ ‫שבשעה שבא נחש על חוה הטיל בה זוהמא‪ ,‬ישראל שעמדו על‬ ‫(שם פסוק ז') [וכ”ה במס' עבודה זרה (ה‪.]).‬‬ ‫הר סיני פסקה זוהמתן‪ ,‬גוים שלא עמדו על הר סיני לא פסקה‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫ח‬ ‫נאך פערציג טעג‪ ,‬וואס אידן האבן געזינדיגט‪ ,‬האבן זיי פארלוירן די אלע מדריגות (זוה”ק פר' חיי‬ ‫שרה דף כו‪ ,:‬ופרקי דרבי אליעזר שם)יג‪ .‬האבן די מלאכים גע'טענה'ט‪“ ,‬מה אנוש כי תזכרנו‪ ,‬סוף כל סוף‬ ‫וועלן זיי דאך צוריקקומען צו זיין אזוי ווי ס'איז געווען”‪.‬‬ ‫די מלאכים האבן געהאלטן אז וואס ס'איז געווען [בשעת קבה”ת]‪ ,‬אלעס וועט פארגעסן‬ ‫ווערן‪ ,‬ס'בלייבט נישט קיין זכר פון די מדריגות וואס אידן האבן געשטאנען אויפן בארג סיני‬ ‫ביים מעמד הנבחר‪ ,‬ס'בלייבט נישט פון דעם קיין זכר‪ .‬ממילא האבן זיי געזאגט‪“ ,‬מה אנוש כי‬ ‫תזכרנו‪ ,‬די תורה הקדושה געבט מען דאך פאר די דרי עלמא‪ ,‬מ'געבט דאך דאס נישט נאר אויף‬ ‫יעצט‪ ,‬מ'געבט דאס 'מיד ולדורות'‪ ,‬און ווי אזוי ס'זאל זיין כלל ישראל‪ .‬טאקע‪ ,‬ווען מ'שטייט‬ ‫אויפן בארג סיני זענען זיי אין א הויכע מדריגה‪ ,‬אבער מ'וועט דאך נישט בלייבן מיט דעם‪.‬‬ ‫ממילא‪ ,‬אז מ'וועט נישט בלייבן מיט דעם‪ ,‬וואס איז די גאנצע זאך חשוב? מ'דארף דאך קוקן‬ ‫ווי אזוי ס'וועט זיין לאורך ימים‪ ,‬ווי אזוי ס'וועט דעמאלטס זיין”‪ ,‬דאס איז געווען די טענה פון‬ ‫די מלאכים‪.‬‬ ‫אברהם אבינו איז געווען אסאך העכער פון די מלאכים‪,‬‬ ‫און ער האט משפיע געווען פאר זיי מזון רוחני‬ ‫'צר הקב”ה קלסתר פניו של משה דומה לאברהם'‪ ,‬די מלאכים זענען אראפגעקומען צו‬ ‫אברהם אבינו‪ ,‬זיי האבן געגעסן ביי אברהם אבינו‪.‬‬ ‫די אמת איז‪ ,‬וואס הייסט זיי האבן געגעסן ביי אברהם אבינו‪ ,‬מלאכי עליון איז שייך אכילה‬ ‫ושתיה? זיי דארפן דען עסן? איז שייך ביי זיי אכילה? נאר וואס דען‪ ,‬אין הימל עסן אויך די‬ ‫מלאכים 'לחם אבירים' (תהלים ע”ח כ”ה)‪ ,‬זיי עסן א מין מזון רוחנייד‪.‬‬ ‫די מלאכים זענען אראפגעקומען בביתו של אברהם‪ ,‬אברהם איז געווען אזא הויכע מדריגה‪,‬‬ ‫אסאך העכער ווי די מלאכי עליון‪' .‬והוא עומד עליהם' (פסוק י”ח)‪ ,‬ער איז געשטאנען העכער זיי‪,‬‬ ‫ער איז געווען אין אסאך א העכערע מדריגה‪.‬‬ ‫ולבקר בהיכלו‬ ‫'לחם אבירים אכל איש'‪ ,‬לחם שמלאכי השרת אוכלין אותו‪ ,‬דברי‬ ‫יג) בזוה”ק איתא שבחטא העגל חזרה זוהמתן‪ ,‬והכי איתא התם‪:‬‬ ‫רבי עקיבא‪ ,‬וכו'‪.‬‬ ‫ועוד דאהדרו כלהו לזוהמתן כקדמיתא בתר דחטו‪ ,‬עיי”ש‪.‬‬ ‫ובזוה”ק פר' בשלח (סא‪ :):‬ותא חזי‪ ,‬כל יומא ויומא‪ ,‬נטיף טלא‬ ‫ובפרקי דר”א מבואר שבשעת מ”ת היו כמלאכי השרת‪ ,‬וכיון‬ ‫מעתיקא קדישא לזעיר אפין‪ ,‬ומתברכאן כל חקל תפוחין קדישין‪.‬‬ ‫שעשו מעשה העגל‪ ,‬כעס הקב”ה עליהם ויאמר לו‪ ,‬סבור הייתי‬ ‫ומההוא טלא אנגיד לאינון דלתתא‪ ,‬ומלאכין קדישין אתזנו מניה‪,‬‬ ‫שתהיו כמלאכי השרת וכו'‪ ,‬כנז”ל (ולבקר בהיכלו אות י”ב)‪.‬‬ ‫כל חד וחד כפום מיכליה‪ ,‬הדא הוא דכתיב (תהילים ע״ח כ״ה) 'לחם‬ ‫יד) במס' יומא (עה‪ ):‬נחלקו רבי עקיבא ור' וישמעאל בביאור‬ ‫אבירים אכל איש'‪ ,‬ומההוא מזונא אכלו ישראל במדברא‪.‬‬ ‫הכתוב (תהלים שם) 'לחם אבירים אכל איש'‪ ,‬ואיתא התם‪ :‬תנו רבנן‬ ‫ט‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫אברהם אבינו האט משפיע געווען ‪ -‬מזיו קדושתו האט ער משפיע געווען א מזון רוחני‬ ‫פאר די מלאכי עליון‪ .‬דאס האבן זיי געגעסן בביתו של אברהם‪ ,‬זיי האבן געגעסן וואס ער האט‬ ‫זיי משפיע געווען‪ ,‬אזעלכע מאכלים רוחניים‪ .‬מיט די גרויסע קדושה פון אברהם אבינו‪ ,‬האט ער‬ ‫געגעבן צו עסן מאכלים רוחניים פאר די מלאכים‪ ,‬אסאך אין א העכערע מדריגה ווי זיי עסן אין‬ ‫הימל ‪ -‬ווי זיי זענען געוואוינט‪ .‬דארט בביתו של אברהם זענען זיי צוגעקומען צו נאך העכערס‪,‬‬ ‫נאך העכערס‪.‬‬ ‫'לא זה שירדתם ואכלתם אצלו בתוך ביתו' און די‬ ‫רשימא דקדושה איז געבליבן אפילו 'אחר תעבורו'‬ ‫ער האט זיי געזאגט‪' ,‬ואקחה פת לחם וסעדו לבכם אחר תעבורו'‪ ,‬די מלאכים האבן געגעסן‬ ‫די מאכלים רוחניים בביתו של אברהם‪ ,‬און נישט נאר האבן זיי הנאה געהאט וואס זיי זענען‬ ‫געווען בביתו‪ ,‬נאר אפילו ווען זיי זענען צוריקגעגאנגען אין הימל‪ ,‬ווען זיי זענען צוריקגעגאנגען‬ ‫האבן זיי נאך אלץ נהנה געווען‪ ,‬ס'איז נישט געווען בלויז לשעתו‪ ,‬נאר זיי האבן הנאה געהאט אויף‬ ‫שפעטערדיגע זמנים‪ ,‬האבן זיי אויך נאך הנאה געהאט‪ ,‬אלעס פון די קדושה פון אברהם אבינו‪.‬‬ ‫האט הקב”ה דאס געוויזן פאר די מלאכים‪ ,‬עטס זעטס‪' ,‬לא זה שירדתם ואכלתם אצלו בתוך‬ ‫ביתו'‪ ,‬עטס האט געגעסן ביי אברהם אבינו אזא מאכל רוחני‪ ,‬מאכלי קודש וואס עטס האטס‬ ‫געגעסן‪ .‬ער האט ענק געזאגט‪ ,‬ואקחה פת לחם וסעדו לבכם 'אחר תעבורו'‪ ,‬אפילו מ'איז שוין‬ ‫אוועקגעגאנגען פון אברהם אבינו זענען זיי נאך אלץ נהנה‪ .‬א רשימא דקדושה איז געבליבן פאר‬ ‫די מלאכים פון די קדושה וואס זיי האבן זוכה געווען צו באקומען ‪ -‬מקבל צו זיין פון אברהם‬ ‫אבינו‪ ,‬ס'איז ביי זיי געבליבן א רשימא דקדושה‪' .‬ואקחה פת לחם וסעדו לבכם‪ ,‬אחר תעבורו'‬ ‫איז נאך אלץ געווען 'וסעדו לבכם'‪ ,‬האבן זיי אלץ מרגיש געווען נאך קדושה רוחני‪.‬‬ ‫זענען די מלאכים געוואר געווארן‪ ,‬אז מ'קומט אריין אין קדושה‪ ,‬אפילו ווען מ'גייט אוועק‪,‬‬ ‫איז נישט די פשט אז ס'איז נפסק און כאילו לא היה‪ .‬ווען די מלאכים זענען אוועקגעגאנגען‬ ‫מביתו של אברהם‪ ,‬ס'איז נישט כאילו לא היה ‪ -‬ס'איז נפסק געווארן‪ ,‬נאר ס'איז באגלייט‬ ‫געווארן‪ ,‬שטענדיג איז באגלייט געווארן א מין רוחניות'דיגקייט וואס זיי האבן מיטגענומען‬ ‫מביתו של אברהם‪.‬‬ ‫אזוי אויך האט זיי דער אייבערשטער געוויזן‪ ,‬אמת‪ ,‬אידן וועלן נישט בלייבן אין די מדריגה‬ ‫וואס זיי זענען ביי מתן תורה‪ ,‬זיי וועלן פאלן פון די מדריגה‪ ,‬אמת‪ ,‬ס'איז טאקע אמת‪ .‬אבער סוף‬ ‫כל סוף‪ ,‬א שמנונית רוחני‪ ,‬א קדושה וועט בלייבן פון דעם וואס אידן זענען געווען אויפן בארג סיני‬ ‫מיט אזעלכע הויכע מדריגות‪ ,‬דאס ווערט נישט פארפאלן‪.‬‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫י‬ ‫דער מלאך לערנט אויס כל התורה כולה איידער‬ ‫מ'ווערט געבוירן‪ ,‬ס'זאל בלייבן א רשימא דקדושה‬ ‫אזוי ווי מ'זעה מיר‪ ,‬דער הייליגער רבי ר' אלימלך ז”ל (נועם אלימלך פר' ויקרא ד”ה ונפש כי תחטא)‬ ‫טו‬ ‫זאגט‪ ,‬די גמרא זאגט אין נדה (ל‪):‬טז‪ ,‬זאגט די גמרא 'תינוק במעי אמו מלמדין אותו כל התורה‬ ‫כולה'‪ ,‬איידער ער ווערט געבוירן קומט א מלאך 'וסטרו על פיו' און ער פארגעסט‪ .‬פרעגט ער‪,‬‬ ‫אויב מ'פארגעסט‪ ,‬וואס האט מען אויפגעטון מיט די גאנצע זאך? [ומתרץ] ס'בלייבט אבער‬ ‫פון דעם‪ ,‬ווען נישט דאס וואלט מען נישט געקענט ווען מ'קומט אראפ אויף דעם עולם השפל‪,‬‬ ‫זוכה זיין צו לערנען תורה הקדושה‪ ,‬נאר ווייל דער מלאך האט געלערנט מיט אים במעי אמו‪.‬‬ ‫איי מ'זאגט דאך אז דער מלאך קומט און געבט אים ‪' -‬וסטרו על פיו'‪ ,‬ער פארגעסט? אמת‬ ‫מ'פארגעסט‪ ,‬אבער ס'בלייבט דאך איבער א קדושה פון די תורה וואס מ'לערנט במעי אמו‪ ,‬דורך‬ ‫דעם קען מען זוכה זיין צו תורה אויף שפעטער‪.‬‬ ‫די אלע ענינים וואס א איד איז זוכה און ס'הערט זיך אויף‪ ,‬איז נישט דער פשט אז ס'ווערט‬ ‫נפסק לגמרי‪ ,‬נאר ס'בלייבט פון דעם שריים‪ ,‬ס'בלייבט פון דעם א זכר‪ ,‬מ'נעמט זיך מיט פון דעם‪.‬‬ ‫דאס איז געוואלדיג חשוב‪ ,‬א געוואלדיגע כח הקדושה‪ ,‬דאס העלפט צו שפעטער מ'זאל זיין אן‬ ‫ערליכער איד‪.‬‬ ‫ביי יעדן איד שעמדו רגליו על הר סיני איז געבליבן‬ ‫אין הארץ איינגעקריצט פון די קדושה‬ ‫ממילא‪ ,‬אפילו אידן וועלן נישט זיין אין די מדריגה וואס זיי זענען געווען ביי מתן תורה‪ ,‬אבער‬ ‫סוף כל סוף עפעס וועט בלייבן פון דעם‪ .‬ממילא‪ ,‬וועגן דעם געבט מען תורה פאר די אידישע‬ ‫קינדער‪ ,‬ווייל פון דעם קדושה וואס זיי האבן געהאט ‪ -‬די הויכע מדריגה וואס זיי האבן פארמאגט‪,‬‬ ‫איז געבליבן ביי זיי חקוק בלבם‪ ,‬ס'איז געבליבן ‪ -‬אין הארץ איז געבליבן איינגעקריצט פון די‬ ‫קדושה‪ .‬און דאס‪ֵֵ ,‬מ ֵֵעת ְלְ ֵֵעת איז דאס מתלהב און ס'איז מתנוצץ אויף א געוואלדיגן אופן‪ ,‬און‬ ‫ס'ברענגט אריין יראת ה' און אהבת ה'‪ .‬מ'בלייבט נישט קיין פשוט'ער בשר ודם‪ ,‬ס'איז נישט‬ ‫'מה לילוד אשה בינינו' (שבת פח‪):‬יז‪ ,‬א ילוד אשה‪ ,‬ס'איז נישט‪ ,‬ס'איז א זאך וואס האט א רייכן‬ ‫עבר‪.‬‬ ‫ולבקר בהיכלו‬ ‫העולמות העליונים‪ ,‬רק ע”י הרשימו הנרשם בו קודם יציאתו‬ ‫טו) בנועם אלימלך‪ :‬על דרך שפירשתי כבר שהנשמה קודם‬ ‫לעולם‪ ,‬עי”ז יכול אח”כ להשיג‪ ,‬ואם לא היה נשכח ממנו כל מה‬ ‫יציאתה לעולם מוליכין אותה בכל עולמות ומלמדין אותה כל‬ ‫שראה ולמד‪ ,‬לא היה לו שום שכר בעבודתו [וכ”כ בפר' חיי שרה‬ ‫התורה‪ ,‬ואח”כ בא מלאך וסטרו על פיו כדאיתא בגמ' (נדה ל‪,):‬‬ ‫ד”ה או יאמר ואברהם זקן‪ ,‬ובליקוטי שושנה ד”ה משוך]‪.‬‬ ‫וכל זאת למה‪ .‬אמרתי כבר באריכות השורש הוא לסיבה הזאת‬ ‫שמראין לו כל עולמות‪ ,‬הוא למען שיוכל אח”כ להשיג העולמות‬ ‫טז) במס' נדה‪ :‬דרש רבי שמלאי למה הולד דומה במעי אמו ‪...‬‬ ‫ולעבוד בהם להשי”ת ב”ה ולהשיג התורה שלמד‪ ,‬ואילולי זאת‬ ‫ומלמדין אותו כל התורה כולה‪ ,‬שנאמר (משלי ד' ד') 'ויורני ויאמר‬ ‫שמראין לו כנ”ל‪ ,‬לא היה יכול להשיג כלל וכלל לא התורה ולא‬ ‫אי‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫ממילא‪ ,‬דאס בלייבט ביי א איד‪ ,‬יעדער איד שעמדו רגליו על הר סיני האט זוכה געווען צו דעם‬ ‫גרויסן אור וואס מ'האט זוכה געווען 'פסקה זוהמתן'‪ .‬און ממילא איז מען דאס זוכה אויפן גאנצן‬ ‫לעבן‪ ,‬אפילו מ'איז נישט [געבליבן אויף די מדריגה]‪.‬‬ ‫ואקחה 'פת' איז תלמוד‪' ,‬לחם' איז תורה‪' ,‬פת לחם' איז קריאת שמע‪,‬‬ ‫און ס'בלייבט א רשימא דקדושה אפילו 'בצאתו'‬ ‫נאר באמת איז דאס אין טאג טעגליכן לעבן‪ .‬ס'דאכט זיך פאר מענטשן‪' ,‬עוסק צו זיין‬ ‫בתורה' מיינט פאר דער וואס איז עוסק בתורה מן הבוקר ועד הערב‪ ,‬פון די פארטאגס שעה'ן‬ ‫ביז אויפדערנאכט‪ ,‬ער זיצט על התורה ועל העבודה‪ ,‬און ער טוט נישט עפעס אנדערש נאר ער‬ ‫איז עוסק בתורה‪ .‬פארשטייט מען אזא איד ווערט די תורה נתעלה אין די קדושה פון די תורה‬ ‫הקדושה‪.‬‬ ‫אבער א איד וואס גייט ארויס און גייט זוכן פרנסה‪ .‬ער דארף זוכן פרנסה‪ ,‬און ער גייט ארויס‪,‬‬ ‫ער גייט אין די גאס‪ ,‬אין די אידישע גאס‪ ,‬און אין די גוי'אישע גאס‪ .‬ס'דאכט זיך אים אז ער‬ ‫איז נישט פון די חובשי בית המדרש‪ ,‬ער איז נישט קיין יושב אוהל‪ .‬ער קומט עפעס לערנען‬ ‫אינדערפרי אויף א שעה‪ .‬וואס איז דאס ווערד? ער לערנט שוין א שעה‪ ,‬וואס מאכט דאס אויס? א‬ ‫גאנצן טאג איז ער דאך דארט וואו ער געפינט זיך‪ ,‬וואו ער דארף זיך געפינען‪ .‬וואס פאר א חשיבות‬ ‫האט דאס?‬ ‫אבער באמת‪ ,‬ס'איז נישט אזוי‪' .‬ואקחה פת לחם'‪' ,‬פת' איז בגימטריא 'תלמוד' (ליקוטי הש”ס‬ ‫להאריז”ל מס' שבת ד”ה אמר ר”ש)יח‪' ,‬לחם' איז א רמז אויף תורה (בראשית רבה ע' ה')יט‪ .‬א איד קומט אין בית‬ ‫המדרש‪ ,‬ער איז עוסק בתורה‪.‬‬ ‫א איד קומט אין בית המדרש‪ ,‬ער דאוונט‪ ,‬שטייט אין אור למאיר (פר' וירא ד”ה יקח נא)כ‪' ,‬פת‬ ‫לחם'‪ ,‬מיט א מ' סתומה וואס איז בגימטריא זעקס הונדערטכא‪ ,‬איז 'פת לחם' בגימטריא 'שמע‬ ‫ישראל ה' אלקינו ה' אחד'‪ ,‬אזוי זאגט דער אור למאיר‪.‬‬ ‫ולבקר בהיכלו‬ ‫יט) בבראשית רבה‪' :‬ונתן לי לחם לאכל ובגד ללבש' (בראשית כח‪,‬‬ ‫לי יתמך דברי לבך שמור מצותי וחיה'‪ ,‬ואומר (איוב שם ד') 'בסוד‬ ‫כ) ‪' ...‬לחם' זו תורה‪ ,‬דכתיב (משלי ט' ה') 'לכו לחמו בלחמי' [ועי'‬ ‫אלוק עלי אהלי'‪ ...‬וכיון שבא לאויר העולם בא מלאך וסטרו על‬ ‫כעי”ז במס' חגיגה (יד‪.]).‬‬ ‫פיו ומשכחו כל התורה כולה‪ ,‬שנאמר (בראשית ד' ז') לפתח חטאת‬ ‫רובץ‪.‬‬ ‫כ) באור למאיר‪' :‬יקח נא מעט מים ורחצו רגליכם' (בראשית י”ח‬ ‫ד') פרש”י‪' ,‬כסבור שהם ערביים שמשתחוים לאבק רגליהם‪,‬‬ ‫יז) הובא לעיל ולבקר בהיכלו אות י'‪.‬‬ ‫והקפיד שלא להכניס עבודה זרה לביתו' עכ”ל‪ ,‬הנה בזה ביטל‬ ‫אברהם אבינו עבודה זרה‪ ,‬אשר הכופר בע”ז מודה בכל התורה‬ ‫יח) בליקוטי הש”ס‪' :‬אמר ר”ש בן גמליאל‪ ,‬הנותן פת לתינוק‬ ‫כולה‪ ,‬ולזה 'ורחצו רגליכם' עולה תרי”ג‪ ,‬שמרמז שבזה יהיה‬ ‫צריך להודיע לאמו' (שבת י‪ ,):‬פירוש יודיע כי אבא יסד ברתא‪ ,‬והנה‬ ‫הודאה על כל תרי”ג מצות שבתורה‪ ,‬גם אמר 'ואקחה פת לחם'‬ ‫'פת' גימטריא 'תלמוד' שהוא תורה שבע”פ וכו'‪.‬‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫בי‬ ‫א איד קומט אין בית המדרש‪ ,‬ער לערנט‪ ,‬ער דאווענט‪ ,‬ער ליינט קריאת שמע ‪ -‬ער דאווענט‪,‬‬ ‫ער טוט זיך אן טלית און תפילין‪ ,‬און ער ליינט קריאת שמע‪ .‬ער זיצט‪ ,‬ער קומט‪ ,‬און א שעה‬ ‫לערנט ער אין בית המדרש‪ .‬דער פעטער ז”ל (דברי יואל פר' משפטים דף ק”ע)כב טייטשט‪' ,‬ונשמע קולו‬ ‫בבואו אל הקודש' (שמות כ”ח ל”ה)‪ ,‬אפילו 'בצאתו' ווען ער גייט ארויס‪ ,‬הגם ער איז שוין נישט אין‬ ‫בית המדרש‪ ,‬אבער א רשימא דקדושה בלייבט אים איבער פון די שעה ווען ער איז געזעסן אין‬ ‫בית המדרש‪.‬‬ ‫תקיעת שופר דערמאנט מתן תורה און חורבן ביהמ”ק‪,‬‬ ‫אז ס'בלייבט א רשימא דקדושה אויף א גאנץ יאר‬ ‫ער איז געזעסן אין ביהמ”ד‪ ,‬און פונקט אזוי ווי יעדער איד אין די הייליגע טעג ווערט מען‬ ‫נתעורר לקדושה‪ ,‬מ'ווערט נתרומם אין עבודת ה'‪ .‬מ'מאכט זיך נישט דעם חשבון‪“ ,‬ס'איז‬ ‫דאך נישט א גאנץ יאר תשרי‪ ,‬ס'קומט דאך א חודש חשון‪ ,‬מ'וועט אוועקגיין פון בית המדרש‪,‬‬ ‫מ'וועט גיין יעדער איינער אויף דעם מקום וואו ער דארף צו גיין”‪ .‬אבער ס'בלייבט אבער ‪ -‬א‬ ‫רשימא דקדושה בלייבט פון דעם חודש אויף א גאנץ יאר‪ ,‬פון דעם ווערט נתנוצץ יעדן טאג א‬ ‫קדושה‪.‬‬ ‫דערפאר‪ ,‬די הייליגע טעג בלאזט מען שופר‪ ,‬דערמאנט מען‪ ,‬סיי ביי מתן תורה זעט מען‬ ‫דאס‪ ,‬און סיי ביי חורבן בית המקדש‪ ,‬ס'בלייבט א רשימא דקדושה‪ .‬ווייל מהאי טעמא האט‬ ‫ולבקר בהיכלו‬ ‫בביהמ”ד שורה שם השכינה כמאמר חז”ל (ברכות ו‪ ,).‬וא”כ‬ ‫אשר 'פת לחם' במ”ם רבתי עולה יחודא עילאה קריאת שמע ‪...‬‬ ‫כשיוצאים מביהכ”נ מסתלקת השכינה משם‪ ,‬נמצא לכאורה כי‬ ‫שמרמז על ביטול עבודה זרה בקבלת אחדותו יתברך בקריאת‬ ‫אין מעלת ביהכנ”ס וביהמ”ד שוה תמיד‪ ,‬כי יש בכל יום עליה‬ ‫שמע וכו'‪.‬‬ ‫וירידה בקדושתם‪ ,‬וקיי”ל (ברכות כח‪' ).‬מעלין בקודש ואין מורידין'‬ ‫כא) כי אותיות מנצפ”ך עולים לחשבון המאות אחר אות ת'‪.‬‬ ‫‪ ...‬אמנם האמת הוא כי כל תכלית הישיבה בבתי כנסיות ובבתי‬ ‫וענין זה נתבאר בהרבה מספרי הקדמונים וגדולי המקובלים‪,‬‬ ‫מדרשות הוא‪ ,‬אשר גם בעת יצאו משם ויפנו לעסקיהם יהא ניכר‬ ‫וכבר נזכר בספר כפתור ופרח לרבינו אשתורי הפרחי מרבותינו‬ ‫עליהם שלמדו תורה‪ ,‬כי יתנהגו בכל ארחות חייהם עפ”י התורה‪,‬‬ ‫הראשונים (בפרק כ”ה) בשם אותיות דרבי עקיבא‪ ,‬ואצלנו לא נמצא‬ ‫וא”כ נמצא כי גם בצאתם מביהכ”נ אין הורדה לקדושת ביהכ”נ‪,‬‬ ‫שם‪ .‬וגם נזכר ברש”י במס' סוכה (נב‪ :‬ד”ה באטב”ח) לפי גירסתינו‬ ‫אדרבה בכל אשר יפנו יהא ניכר עליהם שכל התנהגותם הוא‬ ‫(ועיי”ש בהגהות המהרש”ל והב”ח)‪ ,‬וז”ל המהרש”א (חידושי אגדות שם ד”ה‬ ‫עפ”י התורה שלמדו בביהכ”נ ‪ ...‬וזה אפ”ל דברי המסורה 'נעשה‬ ‫שנאמר)‪ :‬כי אותיות הכפולות מנצפ”ך נתוספו על כ”ב אותיות גם‬ ‫ונשמע'‪ ,‬היינו שנבנה ביהמ”ד ללמוד תורה‪ .‬וכי תאמר בלבבך‬ ‫כן לצורך מספר‪ ,‬כאותיות הפשוטות‪ ,‬עד אלף‪ ,‬כי הך' פשוטה ה'‬ ‫הלא אין קדושתו קביעא וקיימא‪ ,‬כי הקדושה פוחתת בצאת בני‬ ‫מאות‪ ,‬ומ' סתומה ו' מאות‪ ,‬ן' פשוטה ז' מאות‪ ,‬ף' פשוטה ח' מאות‪,‬‬ ‫ישראל מן הקודש‪ ,‬לכן אמר כי לא כן הוא הדבר אלא 'ונשמע‬ ‫ץ' פשוטה ט' מאות‪.‬‬ ‫קולו בבואו אל הקודש ובצאתו וגו''‪ ,‬שגם ביציאתם מביהמ”ד‬ ‫כב) בדברי יואל‪' :‬ויאמרו כל אשר דבר ה' נעשה ונשמע' (שמות‬ ‫ובלכתם בשווקים וברחובות תורתם שלמדו בביהמ”ד מעידה‬ ‫כ”ד ז')‪ ,‬ג' במסורה‪' ,‬נעשה ונשמע'‪' ,‬ונשמע קולו בבואו אל הקודש‬ ‫עליהם‪ ,‬ונכרת בהתנהגותם‪ ,‬וא”כ אין זו הורדה לקדושת ביהמ”ד‪,‬‬ ‫לפני ה' ובצאתו ולא ימות' (שמות כ”ח ל”ה)‪' ,‬ונשמע פתגם המלך‬ ‫כי 'ונשמע פתגם המלך' מלכו של עולם הקב”ה 'בכל מדינות‬ ‫בכל מדינות מלכותו' (אסתר א' כ') ‪ ...‬ואפ”ל דהנה בשעה שישראל‬ ‫מלכותו'‪ ,‬כי בכל מקום בואם יכירו וידעו פתגם המלך היא התורה‬ ‫מתאספין יחד בבתי כנסיות שורה השכינה בביהכנ”ס‪ ,‬כאמרם‬ ‫שלמדו בבית המדרש‪.‬‬ ‫ז”ל (סנהדרין לט‪' ).‬כל בי עשרה שכינתא שריא'‪ ,‬וכן כשלומדים‬ ‫גי‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫מען מנצח געווען די מלאכים‪ ,‬מ'האט געגעבן די תורה פאר אידן‪ ,‬ס'בלייבט א רשימא דקדושה‬ ‫פון דעם וואס זיי זענען געווען 'פסקה זוהמתן על הר סיני'‪ .‬אזוי איז אויך יעדער איד‪ ,‬בלייבט אים‬ ‫א רשימא דקדושה פון די הייליגע טעג‪.‬‬ ‫דורך די רשימא דקדושה פון לערנען אפילו נאר איין שעה‪,‬‬ ‫קען מען מנצח זיין דעם יצר הרע א גאנצן טאג‬ ‫אזוי בלייבט ‪ -‬יעדן טאג בלייבט א רשימא דקדושה‪ .‬מ'קומט אין בית המדרש און מ'לערנט‪,‬‬ ‫אפילו מ'קען נישט לערנען א גאנצן טאג‪ .‬אבער ווען מ'קומט אין בית המדרש‪ ,‬מ'איז עוסק‬ ‫בתורה אפילו שעה אחת‪ ,‬איין שעה אין טאג‪ ,‬מ'איז עוסק בתורה און מ'שטעלט זיך דאווענען‪,‬‬ ‫מ'איז עוסק אין תורה ותפילה‪ ,‬האט דאס א געוואלדיגע כח הקדושה‪ .‬אפילו ווען מ'גייט ארויס‬ ‫פון בית המדרש‪ ,‬וואו מ'געפינט זיך‪ ,‬איז געבליבן א רושם דקדושה אין הארץ און אין די מוח‪ ,‬פון‬ ‫דעם ווערט נתפשט פאר אלע אברים אז א גאנצן טאג זאל ער זיך קענען פירן בקדושה‪ ,‬מ'מאכט‬ ‫מיט שווערע נסיונות וואו מ'גייט און וואו מ'שטייט‪ ,‬דורך די רושם דקדושה וואס מ'האט אין זיך‬ ‫פון וואס מ'קומט אין בית המדרש‪ ,‬דאס ברענגט א געוואלדיגע כח הקדושה‪' ,‬המאור שבה' (איכה‬ ‫רבה פתחיתא ב')כג‪ ,‬מ'זאל קענען מנצח זיין דעם יצר הרע‪.‬‬ ‫'ואקחה פת לחם‪ ,‬וסעדו לבכם' אן קיין יצר הרע‪,‬‬ ‫די רושם דקדושה בלייבט אלעמאל‬ ‫אזוי ווי רש”י (ד”ה וסעדו לבכם)כד זאגט‪' ,‬לבבכם אין כתיב' נאר 'לבכם'‪ .‬ס'איז נישטא קיין יצר‬ ‫הרע‪ .‬מ'קומט אין בית המדרש און מ'איז עוסק בתורה‪ ,‬קען מען מנצח זיין דעם יצר הרע אפילו‬ ‫ווען מ'איז נישט אין בית המדרש‪ ,‬די תורה 'מגינא ומצלא בין בעידנא דעסיק בה‪ ,‬בין בעידנא דלא‬ ‫עסיק בה' (סוטה כא‪).‬כה‪.‬‬ ‫דאס נעם מיר אונז ארויס פון די דיבורי קודש פון אברהם אבינו‪ ,‬וואס האט געזאגט פאר‬ ‫הבאים בצל קורתו‪ ,‬אפילו זיי קומען נאר אריין צו אים אויף אביסעלע‪ ,‬זיי גייען זיך אוועק‪' ,‬ואקחה‬ ‫ולבקר בהיכלו‬ ‫למוטב‪.‬‬ ‫כג) באיכה רבה‪ :‬רבי הונא ורבי ירמיה בשם רבי שמואל ברבי‬ ‫כד) ברש”י‪ :‬אמר רבי חמא‪' ,‬לבבכם' אין כתיב כאן אלא 'לבכם'‪,‬‬ ‫יצחק אמרי‪ ,‬מצינו שויתר הקב”ה על עבודת כוכבים ועל גלוי‬ ‫מגיד שאין יצר הרע שולט במלאכים‪.‬‬ ‫עריות ועל שפיכות דמים‪ ,‬ולא ויתר על מאסה של תורה‪ ,‬שנאמר‬ ‫כה) במס' סוטה‪ :‬אמר רב יוסף‪ :‬מצוה‪ ,‬בעידנא דעסיק בה מגנא‬ ‫(ירמיה ט' י”א) 'על מה אבדה הארץ'‪ ,‬על עבודת כוכבים ועל גלוי‬ ‫[על היסורין (עפ”י רש”י)] ומצלא [מן החטא שלא יתקפנו יצה”ר‬ ‫עריות ועל שפיכות דמים אין כתיב כאן‪ ,‬אלא 'על עזבם את‬ ‫(עפ”י רש”י)]‪ ,‬בעידנא דלא עסיק בה אגוני מגנא‪ ,‬אצולי לא מצלא‪.‬‬ ‫תורתי'‪ .‬רבי הונא ורבי ירמיה בשם רבי חיא בר אבא אמרי‪ ,‬כתיב‬ ‫תורה‪ ,‬בין בעידנא דעסיק בה ובין בעידנא דלא עסיק בה מגנא‬ ‫(שם ט”ז י”א) 'ואותי עזבו ואת תורתי לא שמרו'‪ ,‬הלואי אותי עזבו‬ ‫ומצלא‪.‬‬ ‫ותורתי שמרו‪ ,‬מתוך שהיו מתעסקין בה‪ ,‬המאור שבה היה מחזירן‬ ‫בנועם‬ ‫של"ס וירא תשע"ו‬ ‫לחזות‬ ‫די‬ ‫פת לחם וסעדו לבכם אחר תעברו'‪ ,‬ס'וועט אלעמאל בלייבן‪' ,‬אחר תעברו' אפילו ווען מ'גייט‬ ‫אוועק‪ ,‬מ'גייט אוועק לדרככם‪ ,‬ס'בלייבט א רשימא דקדושה פון דעם וואס מ'איז געווען בביתו‬ ‫של אברהם‪.‬‬ ‫און דאס האט יעדער איד‪ ,‬א רשימא דקדושה‪ ,‬ווען מ'קומט אין בית המדרש‪ ,‬מ'לערנט און‬ ‫מ'דאוונט‪ ,‬בלייבט דאס א געוואלדיגע כח אויף שטענדיג‪ ,‬פאר א גאנצן טאג‪ ,‬אויף 'לשמור לעשות‬ ‫ולקיים'‪ ,‬מ'זאל קענען אפהיטן‪ ,‬מ'זאל קענען זיין אן ערליכער אפגעהיטענער איד‪ ,‬מ'זאל קענען‬ ‫זיך מתגבר זיין אויף נסיונות‪ ,‬גיין אין דרכי ה'‪ ,‬זיך פירן על פי תורה‪ ,‬תורה מיט יראת שמים‪.‬‬ ‫ברכת הקודש‬ ‫ה' יתברך זאל העלפן אז מ'זאל זוכה זיין מרגיש צו זיין די רשימא דקדושה‪ ,‬ס'זאל אויפטון‬ ‫אין אידישע הערצער‪ ,‬אויפפלאמען אידישע הערצער לעבודת ה'‪ .‬ביז מ'וועל מיר אלע זוכה זיין‬ ‫צו התרוממות קרן התורה וישראל‪ ,‬התגלות כבוד שמים עלינו‪ ,‬במהרה בימינו אמן‪.‬‬