ולבקר בהיכלו · Ilevaker Beheichuloi — תולדות (2026-11-09)

פרשת תולדות עטרת שלום
רעוא דרעוין תשפ״ו לפ״ק
מוסדות קאמרנא
גליון שבועי • דברי תורה מכ״ק מרן אדמו״ר שליט״א
עטרת ראשינו
דברי תורה מכ״ק מרן אדמו״ר שליט״א
א הקדמה צו פארשטיין דעם רבינ׳ס שליט״א תורה
וואס איז דער עיקר פון יצחק אבינו׳ס תפלה?
יצחק האט געבעטן פאר קינדער ,און דער אויבערשטער האט אים געענטפערט .דעם רבינ׳ס שליט״א תורה ערקלערט דעם
פנימיות פון דער תפלה :יצחק׳ס עיקר כוונה איז געווען דער תיקון פון דער שכינה .ווען דער חסרון ווערט מתוקן אויבן ,ווערט די
ישועה נמשך אונטן .דער יסוד פון בעל שם טוב איז אז דער מענטשנס חסרון האט א רוחניות׳דיגן שורש; די תפלה ווענדט זיך
צום תיקון פון יענעם שורש.
ז״א ,מלכות און די אותיות פונעם שם
ספירות זענען רוחניות׳דיגע מדות אינעם סדר פון השפעה; א פרצוף איז א געארדנטע צוזאמענשטעלונג פון ספירות .ז״א
מיינט זעיר אנפין .מלכות ,אויך אנגערופן נוקבא און שכינה ,איז די אנדער בחינה וואס ווערט דא באהאנדלט .דער מקור
ערקלערט אז עוונות זענען גורם אן הסתלקות פון חכמה ,בינה און דעת ביי ז״א ,און פון ניין אונטערשטע ספירות ביי מלכות .די
צוויי בחינות ווערן פארבונדן מיט ו״ה פונעם שם הוי״ה .דער תיקון איז אז די מדריגות זאלן זיין בשלימות; מען רעדט פון
רוחניות׳דיגע השפעה ,נישט פון א חסרון אין דעם אויבערשטנ׳ס עצמות.
ווי אזוי קען מען בעטן אויפן תיקון השכינה?
א צדיק אויף דער העכסטער מדריגה שפירט נאר צער השכינה .אבער ווער עס שפירט נאך זיין אייגענעם צער טאר זיך נישט
פארשטעלן אנדערש .דער נצר חסד לערנט אז ער זאל זאגן דעם אמת :מיין צער איז גרויס ,און איך בעט אז די השפעה זאל
קומען צו דער שכינה ,כדי דער תיקון זאל פון דארט נמשך ווערן אויך צו מיר .דאס איז א וויכטיגער חילוק צווישן אן אמת׳ער
תפלה און ניצן די ווערטער אלס א מיטל פאר דער אייגענער הנאה.
זיכוך און א תפלה אן פארלאזן זיך אויפן אייגענעם זכות
דער מענטש דארף מזכך זיין אויך די גשמיות׳דיגע חלקים וואס ער האט פון זיינע עלטערן .אזוי קען זיין גאנצע תפלה ווערן
געווענדט צום תיקון השכינה .דערצו דארף ער נישט פארלאזן זיך אויף זיין אייגענעם זכות .דעם רבינ׳ס שליט״א תורה
פארבינדט דאס מיט יצחק׳ס תפלה אלס צדיק בן צדיק.
״אין״ און ״מזל״ אין דעם ענין
דער בעל שם טוב ערקלערט דא ״אין״ אלס דער נאמען פונעם פארהוילענעם רצון ,וואס איז העכער פון השגה .״מזל״ מיינט
דא די השפעה וואס איז נוזל ,וואס פליסט פון יענעם רצון .עס איז העכער פון באצאלונג פאר א זכות :א חסד וואס קומט ברצון.
די רמזים פון ״ויעתר״ און ״לנכח״ פארבינדן דעם ענין מיט דער שלימות למעלה און מיט קינדער למטה .די חשבונות ווערן
ווייטער אויסגעלייגט אין קליינע טאבעלעס ביים פאסיגן ארט.
1
רבְׁקָה אִשְׁתּוֹ (כה כא). קרָה הִוא ו ַי ֵּ ּעָתֶר לוֹ הוי״ה ו ַ ַ
תּהַר ִ ו ַי ֶ ּעְׁתַּר ִיצְׁחָק ל ַהוי״ה לְׁנֹכ ַח אִשְׁתּוֹ כ ִּי עֲ ָ
און יצחק האט מתפלל געווען צום אויבערשטן אנטקעגן זיין ווייב ,ווייל זי איז געווען אן עקרה .דער אויבערשטער האט זיך געלאזט
דערבעטן צו אים ,און רבקה זיין ווייב איז טראגעדיג געווארן.
כל אחד מהאבות תיקנו חלק אחד מחטא עה״ד כשמתפלל לתיקון החסרון למעלה יתמלא חסרונו למטה
אין זוהר הקדוש (ח״ג קיא ):ווערט ערקלערט אז אדם הראשון מען קען דאס ערקלערן לויט דעם באקאנטן יסוד פון מרן הבעל
האט עובר געווען אויף דריי עבירות :עבודה זרה ,גילוי עריות און שם טוב הקדוש זלה״ה (בעש״ט עה״ת פ׳ נח אות קנב) .דער סוד
שפיכות דמים .יעדער פון די הייליגע אבות האט מתקן געווען איין פון תפלה איז ,אז דער מענטש זאל מתפלל זיין פאר דער תועלת
חלק פון די חטאים :אברהם האט מתקן געווען עבודה זרה; יצחק פון דער שכינה .די שכינה ווערט אנגערופן ״תפלה״ ,ווייל זי איז
האט מתקן געווען שפיכות דמים; און יעקב האט מתקן געווען גילוי מתפלל אז איר חסרון זאל אנגעפילט ווערן .יעדע זאך וואס פעלט
עריות. פאר א מענטש איז צוליב דעם וואס דער זעלבער חסרון איז
פאראן אין דער שכינה ברוחניות .יעדער איינער האט דאך א חלק
תפילת יצחק היתה שיהיה שם הוי״ה בשלמות אלוה ממעל; יעדער איינער האט חלקים אין דער שכינה .דער
לויט דעם קען מען ערקלערן ״ויעתר יצחק להוי״ה״ :יצחק אבינו מענטש דארף דעריבער מייחד זיין יחודים און מתפלל זיין אז דער
האט מתפלל געווען אז דער שם הוי״ה ,וואס איז די בחינה פון ז״א חסרון זאל אנגעפילט און דער פגם זאל מתוקן ווערן אויבן .ווען עס
קדישין ,זאל זיין בשלימות אין דער גאנצער קומה ,מיט אלע צען ווערט מתוקן אויבן ,ווערט ממילא די השפעה נמשך אונטן ,און זיין
ספירות .ער האט אויך מתפלל געווען אויפן תיקון פון דער שכינה, חסרון ווערט אנגעפילט.
אז זי זאל זיין בשלימות .דאס איז דער רמז אין ״ויעתר״ ,ווי עס
ע״י עוונות מסתלקים חב״ד של ז״א וט״ס תחתונות
שטייט אין לקוטי תורה פון מרן האריז״ל ,אז עת״ר מיטן כולל
דנוק׳
באטרעפט דעם שם אדנ״י במילויו ,עיין שם.
דער שם אדנ״י ווערט דא פארבונדן מיט מלכות .במילויו מיינט אז פון אר״י הקדוש ווערט ווייטער געברענגט (ע״ח שער המלכים
מען שרייבט אויס יעדן אות מיט זיין פולן נאמען: פ״ו ,ובשער הכללים פ״ב) ,אז דורך עוונות און פשעים ,חס ושלום,
איז מען גורם אז די דריי ערשטע זאלן זיך מסלק זיין .דאס זענען די
ווערט עת״ר בחינות פון ״ראש״ :חכמה ,בינה און דעת פון ז״א קדישין ,וואס
70 ע קומען אלס א תוספת.
400 ת אויף דעם זאגן חז״ל אין מסכת סוטה (ג:).
200 ר אין אדם עובר עבירה אלא אם כן נכנס בו רוח שטות.
670 סך הכל
א מענטש טוט נישט קיין עבירה ,סיידן עס גייט אריין אין אים א
671 מיטן כולל רוח שטות.
יו״ד נו״ן דל״ת אל״ף ווייל די דריי ערשטע ,וואס זענען די בחינה פון ראש ,ווערן פון אים
י = 10 נ = 50 ד=4 א=1 מסולק .אזוי אויך ווערן די ניין אונטערשטע ספירות פון מלכות
שמים — פון חכמה ביז דער מלכות וואס איז אין איר — מסולק
ו=6 ו=6 ל = 30 ל = 30
בשעת די עוונות און פשעים פון די מענטשן אין דער וועלט העשיה,
ד=4 ן = 50 ת = 400 ף = 80
עיין שם.
20 106 434 111
א קורצע ערקלערונג :נוק׳ מיינט נוקבא ,דא די בחינה פון
סך הכל פונעם מילוי671 :
מלכות און שכינה .דער מקור רעכנט צוויי הסתלקות׳ן :חב״ד ,די
דער כוונה איז אז יצחק האט מתפלל געווען צום שם הוי״ה פארן דריי העכערע בחינות ביי ז״א; און ט״ס ,די ניין ספירות
תיקון און דער תועלת פון דער שכינה .דאס איז ״לנכח אשתו״: אינערהאלב מלכות ,פון חכמה ביז מלכות שבה .כתר איז נישט
״אשה״ איז מרמז אויף דער שכינה .ער האט נישט מתפלל געווען אין דעם צווייטן חשבון.
אויף זיין ווייב אליין; דער עיקר פון זיין תפלה איז געווען ״לנכח
אשתו״ ,פארן תיקון פון דער שכינה ,וואס ווערט צוגעגליכן צו אן הפגם מגיע רק עד ו״ה משם הוי״ה ולא בי״ה
אשה און אזוי אנגערופן .די גאנצע תפלה פון יצחק אבינו איז געווען די צוויי בחינות זענען די בחינה פון ו״ה אינעם שם הוי״ה .ביז דארט
אויפן תיקון השכינה. דערגרייכט דער פגם פון די תחתונים .אבער צו י״ה אינעם שם
הוי״ה ,די בחינה פון או״א ,דערגרייכט נישט דער פגם פון די
ע״י תיקון ו״ה וא׳ מכסא נפקדה רבקה
תחתונים .אזוי זעען מיר ביים מעשה פון עמלק ,וואס האט פוגם
דאס איז דער כוונה אין ״כי עקרה הוא״ .מען לייענט ״היא״, געווען אין ו״ה פונעם שם הוי״ה ,ווי עס שטייט (שמות יז טז):
אבער געשריבן שטייט ״הוא״ .דאס איז מרמז אז יצחק האט
כי יד על כס יה
מתפלל געווען אז ו״ה פונעם שם הוי״ה זאלן ווערן גאנץ — די
בחינה פון תיקון ז״א קדישין ושכינתיה ,דעם תיקון פון מלכות — ווייל א האנט איז אויף דעם כס פון י״ה.
און אויך דער א׳ פון ״כסא״ .ממילא איז די השפעה אויך נמשך
געווארן אונטן :״ותהר רבקה אשתו״ ,רבקה זיין ווייב איז טראגעדיג רש״י ערקלערט דארט אז זיין נאמען איז נישט גאנץ און זיין כסא
געווארן. איז נישט גאנץ ,ביז דער נאמען פון עמלק וועט אינגאנצן
אויסגעמעקט ווערן.
2
אנקומען צו אן אמת׳ער דביקות אין הקב״ה .דאס איז מרומז אין צדיק בן צדיק כל צערו הוא רק צער השכינה
די דריי מאל שם הוי״ה :דער מענטש דארף זיך אזוי מזכך זיין ,ביז
דעריבער דרש׳ענען חז״ל (יבמות סד:).
דער שם הוי״ה זאל אויך רוען אויף די צוויי חלקים וואס ער האט
אין זיך .דורך דעם וועט דער עיקר פון זיין תפלה זיין פאר ״אשתו״ ויעתר לו ויעתר להם מיבעי ליה ,לפי שאינו דומה תפלת צדיק
— פארן תיקון פון דער הייליגער שכינה. בן צדיק לתפלת צדיק בן רשע.
עס שטייט ״ויעתר לו״ ,ער האט זיך געלאזט דערבעטן צו
צדיק בן צדיק תולה תפילתו בזכות אבותיו
אים; עס וואלט דאך געדארפט שטיין ״ויעתר להם״ ,צו זיי.
דער מתפלל דארף אויך וויסן אז ער זאל נישט ערווארטן אז זיין ווייל די תפלה פון א צדיק בן צדיק איז נישט גלייך צו דער
תפלה וועט געענטפערט ווערן בזכות עצמו .דעריבער איז די תפלה תפלה פון א צדיק בן רשע.
פון א צדיק בן צדיק נישט גלייך צו דער תפלה פון א צדיק בן רשע.
דער צדיק בן צדיק איז תולה אלעס אין זכות פון זיינע אבות ,ווייל א צדיק בן צדיק ווייסט אז דער עיקר פון תפלה איז לצורך גבוה,
ער ווייסט אז זיינע אבות זענען געווען גרעסער פון אים .אבער א ווייל ער שפירט נישט זיין גשמיות׳דיגן חסרון .דאס איז די כוונה פון
צדיק בן רשע ,וואס איז גרעסער פון זיינע אבות ,איז תולה אין זיין חז״ל (ברכות ז ).ווען זיי זאגן אז עס איז דא ״צדיק וטוב לו״ .דאס
אייגענעם זכות. מיינט א צדיק וואס שפירט נישט זיין גשמיות׳דיגן חסרון :אלעס
וואס ער האט איז אים גוט .זיין גאנצער צער איז נאר צער השכינה.
בני חיי ומזוני מגיע ממזל של רצון הנקרא אין דאס איז די בחינה פון צדיק בן צדיק .אבער עס איז אויך דא ״צדיק
דאס איז מרומז אין דעם ווארט ״ויעתר״ .אין דעם דערמאנטן ורע לו״ :א צדיק וואס שפירט אויך זיין אייגענעם צער .דאס איז די
לקוטי תורה שטייט אז עת״ר מיטן כולל באטרעפט דעם שם אדנ״י בחינה פון צדיק בן רשע.
במילואו ,וואס באטרעפט תרע״א .און צוויי מאל ו״י פון ״ויעתר״
מאכן די צורה פון אן א׳ ,עיין שם. כדי שירגיש צער השכינה צריך לזכך עצמו
דער ענין איז ווי עס ווערט ערקלערט פון מרן הבעל שם טוב כדי דער מענטש זאל אנקומען צו דער גרויסער מדריגה ,אז ער
זלה״ה (בעש״ט עה״ת לך לך אות כו) ,אויף דעם וואס חז״ל זאגן שפירט נישט זיין אייגענעם צער נאר צער השכינה ,דארף ער מזכך
אין מסכת שבת (קנו:). זיין אלע זיינע גשמיות׳דיגע איברים און גידים .אויב ער איז נאך
נישט אינגאנצן מזוכך ,און ער האט אינזין צו מתפלל זיין אויף דער
אין מזל לישראל. שכינה כדי זיין תפלה זאל גיכער געענטפערט ווערן ,ווייסט דער
אידן זענען נישט אונטערן מזל. בוחן לבבות אז זיין תפלה אויף דער שכינה איז נישט באמת .זיין
כוונה איז נאר צו זיין אייגענער הנאה .דעריבער קען זיין אז ער וועט
תוספות פרעגן דארט :מיר זאגן דאך (מועד קטן כח:). אינגאנצן אפגעשטויסן ווערן.
בני חיי ומזוני לאו בזכותא תליא מלתא אלא במזלא. אויף דעם שרייבט אונזער הייליגער רבי ,מיין זיידע רבי יצחק יהודה
יחיאל מקאמרנא זיע״א ,אין ספר הקדוש נצר חסד (אבות פ״ד
קינדער ,לעבן און פרנסה זענען נישט תלוי אין זכות ,נאר אין
מי״א) ,אז אין אזא מצב זאל דער מענטש מתפלל זיין און זאגן
מזל.
בפה מלא:
רבינו דער בעש״ט זיע״א פארענטפערט :״אין״ מיינט א זאך וואס צערי הוא גדול בהרגש רב ,רבון העולמים המשך שפע
איז ״אין״ — דער רצון ,וואס ווערט אנגערופן ״אין״ צוליב זיין לשכינה שיתוקן למעלה ,כדי שיתמשך משם תקון למטה.
גרויסן העלם ,ווייל מען קען אים נישט משיג זיין .דאס איז דער
מיין צער איז גרויס ,איך שפיר עס זייער שטארק .רבון
״מזל לישראל״.
העולמים ,זיי ממשיך שפע צו דער שכינה ,אז עס זאל ווערן
א קורצע ערקלערונג :״אין״ איז דא דער נאמען פון דער מתוקן אויבן ,כדי פון דארט זאל נמשך ווערן א תיקון אונטן.
פארהוילענער מדריגה פון רצון ,נישט א לשון אז עס איז
גארנישט פאראן .״מזל״ איז די השפעה וואס פליסט פון יענעם און וויבאלד ער האט געזאגט דעם אמת ,וועט זיין ווי זיינע ווערטער,
רצון .דעריבער קען דער בעש״ט לייענען ״אין מזל לישראל״ :די עיין שם.
בחינה ״אין״ איז דער מזל פאר אידן.
לנכח אשתו מרמז שזיכך עצמו
דאס איז אויך די כוונה פון חז״ל ,אז בני חיי ומזוני זענען נישט תלוי דאס איז אויך מרומז אין ״לנכח אשתו״ .אין לקוטי תורה שטייט אז
אין זכות נאר אין מזל :אין דער בחינה פון ״מזל א׳״ ,וואס איז נכ״ח באטרעפט מז״ל ,וואס באטרעפט דריי מאל דעם שם הוי״ה.
״נוצר חסד״ ,די אותיות פון ״רצון״ .דאס איז וואס עס איז נוזל, חז״ל זאגן אין מסכת נדה (לא:).
עס פליסט ,פון רצון ,און עס איז העכער פון זכות .וואס עס קומט
שם הוי״ה מז״ל נכ״ח
בזכות איז נישט חסד של אמת ,ווייל עס קומט אים דאך אלס
באצאלונג .חסד של אמת איז ברצון ,אן זכות ,עיין שם. י = 10 מ = 40 נ = 50
ה=5 ז=7 כ = 20
יצחק המשיך לו בנים ע״י מזל אין
ו=6 ל = 30 ח=8
דאס איז ״ויעתר״ :יצחק האט ממשיך געווען פון דער בחינה א׳,
ה=5
אינעם סוד פון ״אין״ ,דורכדעם וואס ער האט נישט תולה געווען
סך הכל26 : סך הכל77 : סך הכל78 :
אין זיין אייגענעם זכות .די השפעה איז נמשך געווארן צו ״עתר״ —
דעם שם אדנ״י ,די בחינה פון מלכות .״לנכח״ :דורכדעם וואס ער 3 × 26 = 78 מיטן כולל78 :
האט ממשיך געווען די דריי הויו״ת אויף אלע זיינע דריי חלקים ,ווי
אויבן ערקלערט .דורך דעם האט ער ממשיך געווען קינדער אונטן, שלשה שותפין יש באדם ,הקב״ה ואביו ואמו.
אינעם סוד פון נכ״ח ,די ראשי תיבות פון ״נשמת כל חי״. דריי שותפים זענען פאראן אין א מענטש :הקב״ה ,זיין פאטער
און זיין מוטער.
רעוא דרעוין תשפ״ו לפ״ק
דאס הייסט אז דער מענטש דארף מזכך זיין דעם חומר׳דיגן חלק
וואס ער האט פון זיין פאטער און מוטער ,ביז די חלקים ווערן
״צורה״ ,אזוי ווי דער חלק פון הקב״ה .דעמאלט וועט ער
3
