צום פינטל - אידיש · Tzim Pintel - Yiddish — תולדות (2026-11-09)

צום פינטל · פרשת תולדות תשפ״ז · גליון ר״ה
ויאכל וישת ויקם וילך
אנצוקומען צום קומענדיגן שטיקל .דאס וואס ליגט פאר אין פרשת תולדות דערציילט די תורה :״ויעקב נתן לעשו
אים גיט אים נישט קיין מנוחה ,ווייל זיין קאפ איז בעיקר לחם ונזיד עדשים ויאכל וישת ויקם וילך ויבז עשו את
ביי דעם וואס ער האט נאכנישט באקומען. הבכרה״ .איין זאך קומט גלייך נאכן אנדערן :ויאכל ,וישת,
אמאל איז דאס גופא די סיבה פארוואס ער עסט אזוי פיל. ויקם ,וילך .עס פילט זיך ווי ער וואלט אלעס געטון אויף
ס'פעלט אים אין טעם ,ס'פעלט אים אין איכות ,ממילא איין מאל .געגעסן ,געטרונקען ,זיך אויפגעשטעלט און
פראבירט ער עס משלים צו זיין מיט כמות .פונעם ערשטן אוועקגעגאנגען .אלעס תוך כדי דיבור .דאס ברענגט אונז
שטיקל האט ער נישט געהאט גענוג נחת ,נעמט ער א זיך אביסל אומצוקוקן אויף א זאך וואס איז נאנט צו יעדן
צווייטס .אויך דערמיט איז ער זיך נישט מיישב ,לייגט ער איינעם .ווי אזוי עסן מיר? ווי אזוי האבן מיר הנאה? און
צו א דריטס .ער מיינט אז נאך אביסל עסן וועט אים געבן וואס באקומען מיר טאקע פון די אלע טובות וואס דער
וואס ער זוכט .אבער אמאל פעלט עס גאר נישט אינעם אויבערשטער גיט אונז?
מאכל .די גוטס ליגט פאר אים ,ער גיט זיך נאר נישט קיין א מענטש עסט א גוטן מאכל .נאך איידער ער האט
צייט צו געניסן דערפון. געענדיגט וואס ער האט אין מויל ,ציט זיך שוין זיין האנט
ביי אנדערע זאכן גייט עס אויך אזוי .א מענטש קען זיין צום קומענדיגן שטיקל .קוים וואס ער האט פארזוכט פונעם
ארומגענומען מיט טובות און זיי פארבייגיין אן זיי צו ערשטן מאכל ,קוקן זיינע אויגן שוין אויפן צווייטן .אזוי
שפירן .ער האט א שטוב ,בני בית ,א גוטן חבר ,אביסל גייט ער פון איין מאכל צום צווייטן ,ביז ער שטייט אויף
צייט זיך אפצורוען ,אבער זיין קאפ לויפט צו דעם וואס ער פונעם טיש .אסאך זאכן זענען אריין אין מויל .אבער וויפיל
דארף נאך באקומען .און וויבאלד ער נעמט נישט אריין די טעם האט ער אין זיי געשפירט? וויפיל נחת האט ער
טובה וואס איז נאנט צו אים ,דאכט זיך אים אז דאס גוטע דערפון געהאט? ער איז ארומגענומען מיט אלעם גוטן,
ליגט אלץ ערגעץ אנדערש .מ׳דארף אבער ער האט ער זיך נישט געלאזט
צולייגן ,טוישן ,משיג זיין נאך עפעס. געניסן דערפון.
אפשר דארט וועט ער טרעפן וואס עס אסאך עסן און ווייניג תענוג
פעלט אים. ווען מ׳זאגט א 'בעל תאוה' .שטעלט
דא ליגט א גרויסע עבודה ,זיך מען זיך פאר א מענטש וואס שפירט
אפצוגעבן מיט דעם וואס מ׳האט, אסאך א גוטע טעם אינעם עסן .ווי
שפירן דאס גוטע חלק און ארויסנעמען מער הנאה דער מענטש האט ,אלץ א
דערפון חיות .ווער ס׳קען הנאה האבן גרעסערער בעל תאוה איז ער .די
פון זיין חלק ,מוז נישט נאכלויפן דעם עבודה פון זיך אפשטעלן פארן עסן,
חלק פון זיין חבר .און ער מוז נישט איז לכאורה צו שפירן ווי ווייניגער
נאכלויפן זיין אייגענע מארגענדיגע טעם ,אנצוקומען צו מדת ההשתוות,
חלק .ער לעבט פון וואס ער האט ,אפילו פון א פשוט׳ער אז אלע טעמים זאלן ביי אים זיין גלייך .אזוי טראכט מען
זאך קען ער האבן אסאך נחת ,ווייל ער איז דארט מיט זיין לכאורה .אבער ווען מ׳קוקט צו ווי עס גייט באמת אין די
גאנצן חשק ,ער שפירט וואס ער האט. ספרים ,אין די ראשונים (כדלקמן) ,זעט מען אז ס׳זענען דא
ווען דער מענטש ווערט בעל הבית צוויי באזונדערע זאכן .איין זאך איז די הנאה פונעם מאכל.
איינע פון די זאכן וואס שוואכן אפ די הרגשה פונעם א צווייטע זאך איז דאס נאכלויפן די הנאה .די נאכלויפן,
מענטש ,אין יעדע זאך ,איז דאס אז ס'איז אין איין המשך. דא ליגט די תאוה.
לדוגמה ,מ'עסט אין איין המשך .א מענטש פארזוכט א לאמיר נעמען צוויי מענטשן וואס זיצן פארן זעלבן מאכל.
מאכל וואס ער האט ליב .אין אנהייב שפירט ער גוט דעם איינער עסט בנחת ,שפירט דעם טעם און האט הנאה .דער
טעם .ווי מער ער עסט דערפון ,ווערט ער מער צוגעוואוינט מאכל איז אים גוט אזוי ווי ער איז .נאכן עסן לייגט ער עס
דערצו .דער מאכל בלייבט דער זעלבער ,ער שפירט אבער אוועק און גייט צו זיינע אנדערע ענינים .דער צווייטער
אלץ ווייניגער דעם טעם .און וואס געשעט פון דעם אז ער לויפט נאך דעם תענוג .ער עסט נאך א שטיקל און נאך א
וויל נאך מער עסן .מאך א חשבון ,אויב די עסן געט אים שטיקל ,און טרעפט נישט וואו זיך אפצושטעלן .ער זוכט
יעצט ווייניגער הנאה באיכות ,צינד אים עס אן צו וועלן אלץ מער און מער ,אפילו ווען ער שפירט קוים דעם טעם.
מער כמות .ס'פאנגט זיך אן ביי אים א זוכעניש נאך דעם דער ערשטער האט מער הנאה .דער צווייטער איז מער
ערשטן טעם ,און ער טראכט אז מיט נאך א שטיקל וועט ער משועבד.
עס דעקן .אבער וואס געשעט איז פונקט פארקערט ,ווי מער תענוג איז גוטס וואס דער מענטש באקומט אזוי ווי זי איז.
ער עסט פארלירט עס מער דעם טעם .ער באקומט נישט דאס נאכלויפן הייבט זיך אן ווען דער רצון צו האבן נאך
צוריק דעם ערשטן טעם פון די התחלה. ווערט בעל הבית איבער אים .ער האט שוין געגעסן און ער
דא קומט אריין די ענין פון זיך אפשטעלן אביסל ,די עצירה זוכט נאך .ער האט שוין באקומען און ער שפירט נישט אז
געבט פלאץ פאר א התחדשות .א יוד לייגט אוועק דעם ער האט .אזוי ווערט דאס גאנצע עסן א לויפעניש
1
צום פינטל · פרשת תולדות תשפ״ז · גליון ר״ה
עבודה .אבער אין ראב״ד זעט מען ווי דער גוטער טעם אליין מאכל אויף אביסל .גענוג געהאט ,די איבריגע וועט זיין
העלפט דעם מענטש זיך מתגבר זיין און נישט עסן צופיל. פאר שבת קודש ,וכדומה .ער לויפט נישט גלייך נאכן רצון,
דער טעם העלפט דער נפש אריינעמען גוט די עסן ,און דאס ער גיט דעם נפש אביסל צייט .ווען ער קערט זיך צוריק צום
איבערלאזן א חלק פון דער תאוה לערנט איר א גבול .דער מאכל מיט א פרישן חשק ,קען ער אמאל ווידער שפירן ווי
ראב״ד איז מבאר אז דער וועג איז א תועלת פאר שמירת גוט דער מאכל איז .מ׳דארף נישט יעדעס מאל צולייגן
הגוף און פאר הכנעת היצר .שפעטער איז ער מזהיר פון עפעס ניי פון אינדרויסן .מ׳קען פון אינעווייניג באנייען דעם
עינוי וואס שוואכט אפ דאס הארץ און צעמישט דעם מוח, כח המקבל ,צוריק צו טרעפן א טעם ,אין דער זעלבער זאך
ביז די תורה און תפילה ליידן דערפון. וואס ליגט שוין אויפן טיש.
דאס איז דער ענין וואס איז באקאנט אלס ״תענית דער מענטש וויל עסן ,און ער ווארט אביסל .דער רצון איז
הראב״ד״ .רבינו יונה ברענגט אין ספר יסוד התשובה בשם נישט בעל הבית .ער דערנענטערט זיך צום מאכל ,און ער
רבי אברהם בר דוד אז א מענטש קען עסן פלייש און לייגט אים אביסל אוועק .זיין עסן איז אין זיין בחירה .ער
טרינקען וויין .נאר בשעת ער עסט ,זאל ער איבערלאזן א עסט ווייל יעצט האט ער בוחר געווען צו עסן ,זיין דעת איז
חלק פון זיין תאוה לכבוד הבורא ,ער האלט זיך צוריק דערביי.
אביסל .ער איז מבאר אז אזא הנהגה יעדן טאג ביים עסן, דא ליגט א טיפע נקודה אין דעם גאנצן ענין פון זיין בעל
דערמאנט דעם מענטש אין אהבת הבורא און ס'טוט אויף הבית אויף די תענוגים .תענוג האט זיין פלאץ לכתחילה
מער ווי א תענית א וואך. שבלכתחלה .זיין בעל הבית מיינט פשוט אז מ׳קען
די עבודה טוט זיך אפ אינמיטן דעם פשוט׳ן לעבן .א ארויסנעמען נאכמער תענוג פון דעם וואס מ׳האט ,אן צו
מענטש זיצט ביים טיש און עסט ,און בשעת׳ן עסן געדענקט מוזן אלץ לויפן צו א צווייטן תענוג .מ׳קען שפירן דעם טעם,
ער דעם אויבערשטן .ער לערנט זיך צו זיין בעל הבית אויף באקומען נחת ,און אויך וויסן ווען אוועקצולייגן .ווען עס
זיין תענוג .אדרבה ,אזוי קען ער האבן נאך מער תענוג .ער ליגט אין זיינע הענט ,קען ער לעבן דערמיט אויף א ריכטיגן
קען זיך מתענג זיין מיט אביסל פון דעם מאכל וואס ער אופן.
האט פאר זיך ,און זיין דעת דארף שוין נישט לויפן צום אזוי קען די עבודה אויף תאוות עפענען דעם מענטש .ער
קומענדיגן שטיקל .די זעלבע עצירה וואס גיט דעם מענטש לערנט זיך צו מקבל זיין די טובות וואס דער אויבערשטער
צוריק די בעלות אויף זיין עסן קען אויך באנייען די הרגשה האט אים צוגעגרייט .דער מאכל שלינגט אים נישט איין,
פונעם טעם. און דאס נאכלויפן נעמט אים נישט צו די מנוחה .ער האט
שבת קודש האט דאס א ספעציעלע פלאץ .דער של״ה א גוטן מאכל און ער האט דערפון הנאה .שבת קודש ,ער
הקדוש איז מדריך ביי עונג שבת צו עסן גוטע באטעמטע שפירט דעם שבת .די בני בית ,ער קען רואיג זיצן מיט זיי.
מאכלים ,״מעט הכמות ורב האיכות״ .ווי מער תענוג און א יעדע זאך באקומט איר פלאץ ,ווייל קיין איין זאך דארף אים
איכות'דיגע ,און ווי ווייניגער כמות וואס שלעפט סתם נישט מיטשלעפן אן א גבול.
אראפ און מאכט גאר שווער אויפן מענטש .אין די קדמונים מעט הכמות ורב האיכות
טרעפט מען גרויסע יודן וואס פלעגן אסאך פאסטן ,און
ס׳זענען באקאנט די ווערטער פונעם ראב״ד אין ספר בעלי
אנשטאט דעם האבן זיי זיך פארנומען מיט שמעקן בשמים
הנפש ,שער הקדושה ,אז א מענטש זאל זיך אביסל
וכדומה .בשמים איז אויך א תענוג ,נאר ס'איז א לייכטע
אפהאלטן פארן אנהייבן עסן .זיינע ווערטער ווערן
תענוג .תענוגים בעצם איז נישט קיין שום שטער ,די שטער
געברענגט אין ראשית חכמה ,שער הקדושה ,פרק ט״ו .ווען
איז די כבידות פונעם עסן.
מ׳קוקט אריין אין זיינע ווערטער ,טרעפט מען א פלא.
אדרבה ,עסן אסאך נעמט אוועק די תענוג פונעם מענטש, אינמיטן רעדן וועגן הכנעת היצר און עסן ווייניגער ,איז ער
ווען ס'ווערט אים שווער פון ריבוי אכילה און פעטקייט, מדריך אז דאס ביסל עסן זאל זיין גוט צוגעגרייט און
דאס מאכט פארלירן פון די תענוג .עכטע תענוג איז פשוט באטעמט ,כדי די נפש זאל עס מקבל זיין און זיך
הנאה פון די איכות פון די זאך .דער גוטער מאכל זאל אים באגנוגענען מיט ווייניג .ממש דערנעבן לייגט ער צו אז א
געבן שמחה חיות און תענוג .תענוג בעצם האט נישט קיין מענטש זאל איבערלאזן אביסל איידער ער האט אינגאנצן
שום פראבלעמען ,נישט ברוחניות און נישט בגשמיות. אנגעפילט זיין תאוה.
תענוג כשלעצמו איז כל כולו רוחני.
ביידע הדרכות שטייען אינאיינעם .א גוטער טעם העלפט
געב א קוק ביי עשו וואס איז געשען .ער האט געכאפט און דער נפש זיך באגנוגענען מיט ווייניג ,תענוג איז לכתחלה
געכאפט ,ער האט נישט הנאה געהאט בכלל .און אזוי שבלכתחלה .אדרבה ,איך וויל זאלסט האבן מער תענוג ,פון
כאפענדיג האט ער פארקויפט די בכורה .א חלק פון די דאס ביסל ,זאלסטו ארויסנעמען נאכמער תענוג .מ'דארף
כאפעריי .ער האט פארלוירן זיין גאנצע חשיבות ,זיין גאנצע נישט אויספילן יעדע רצון ,מ'קען זיין צופרידן מיט וואס
איכות ,טעם און תענוג .און די עבודה פון א ערליכע יוד איז מ'האט געגעסן ,אפילו ווען מ'האט נישט אויסגעפילט דעם
צו געבן פלאץ פאר חשיבות און איכות ,טעם ותענוג .זיך גאנצן חשק.
פרייען מיט דער טובה וואס דער אויבערשטער האט אים
ריכטיג ,ס'איז דא אזא עבודה נישט צו שפירן קיין שום
געגעבן אין זיין חלק.
טעם אינעם מאכל ,ווי ווייניגער תענוג .ס'איז דא אזא
2
צום פינטל · פרשת תולדות תשפ״ז · גליון ר״ה
א מעשה מיט א טאכטער וואס האט געפירט די שטוב
די לופט דארף אמאל פלאצן
א יוד האט דערציילט :זיין טאכטער ,א מיידל פון ארום כאטש זי אליין וואלט זיך אמאל שוין געוואלט אביסל
זיבעצן ,זי פירט די שטוב ,ממש א רוח .זי ווערט קיינמאל אפשטעלן.
נישט מיד .זי ארבעט ביז צוויי אזייגער ביינאכט ,די הויז איין מאל ,פאר די טאכטער איז אוועקגעפארן אין קעמפ,
שפיגלט ,אלעס איז מסודר .אלעס ליגט אויף אירע האט איר דער טאטע געזאגט מיט אביסל שטארקייט,
פלייצעס און אויף אלעם נעמט זי אחריות .זי לויפט פון אויסגעמישט מיט א ווערטעל און מיט א איידלקייט:
איין פלאץ צום צווייטן ,זי איז מסדר און זי פירט ,און ״נישט געזארגט ,אונז וועלן מענידזשן אליינס בעזרת
אלעס טוט זי מיט א געוואלדיגע חיות און א גרויסן השם״ .ס׳איז נישט געווען גרינג צו זאגן ,אבער ס'איז אויך
געשמאק .פון איין זייט ,וואס פאר א ברכה זי ברענגט נישט געווען גרינג צו הערן .עפעס האט זיך דא
אריין אין שטוב .דער טאטע און די מאמע האבן הנאה צו אנגעהויבן צוריקן .עפעס אביסל א אפענקייט ,זיך אביסל
זען ווי אירע כוחות קומען ארויס .פון דער צווייטער זייט לייכט ארומרייבן .ס'האט זיך אנגעפאנגן ,מ'וועט יא
שטערט עס זיי אמאל אביסל וויפיל זי פירט און וויפיל זי מענידזשן ,מ'וועט נישט מענידזשן ,מ'דארף מיך יא,
מ'דארף מיך נישט .מ׳האט נעמט איבער פון דעם
גערעדט דערפון אביסל וואס טוט זיך אין שטוב.
אפען און בדרך בדיחותא. צומאל וואלט זי אליין
דער טאטע האט איר אמאל געוואלט אראפגיין
געזאגט ״נעם דיך אביסל פון דעם שטארקן דרייוו,
וויקעישן״ ,״האק דיך אפ זיך אפשטעלן און זיך
אביסל פון די הויז״ ,און אביסל אפרוען .אבער זי
נאך אזעלכע ווערטער. קען נישט .זי איז שוין אזוי
האט טאכטער די אריינגעדרייט אין דער
געפרעגט וויפיל מאל זאל גאנצער ארבעט ,אז זי קען
פון אהיימקלינגען זי זיך נישט אפשטעלן.
קעמפ .דער טאטע האט בפרט אז נאך דער גאנצער
איר געענטפערט מיט א ארבעט שפירט זי נישט
ווערטל :״בכלל נישט .האק דיך אפ אביסל .נישט אלעמאל ״אז מ'עפרישעט גענוג״ .פארקערט ,צומאל
געזארגט ,מ'וועט שוין מענידזשן״ .דער גאנצער שמועס שפירט זי ווי די טאטע און מאמע וואלטן געזאגט ״מוחל
איז געגאנגען לייכט ,אבער ס׳איז דא געווען עפעס ניי טובות״ .ווער האט דיך געבעטן צו ארבעטן אזוי שווער?
וואס זיי זענען נישט געווען צוגעוואוינט צו רעדן דערפון איך דארף נישט די אנדרייעניש .איך דארף נישט די
אזוי אפן .זי האט אנגעפאנגן צו שפירן אז זי מוז נישט זאלסט ארומלויפן ביז צוויי אזייגער ביינאכט .איך
אלץ זיין די מנהגת .זי קען פארן אין קעמפ און די שטוב פארשטיי דיין געשמאק פון ארומלויפן ,פירן ,מאכן,
וועט זיך ווייטער פירן אויך אן איר. אבער איך דארף נישט די זאלסט ארבעטן אזוי שווער.
די מאמע האט געהאלטן אז ס׳איז געווען צו פיל געזאגט. דער טאטע און די מאמע האבן איר דאס קיינמאל נישט
די טאכטער האט געזאגט פאר די מאמע אז די ווערטער געזאגט .אדרבה ,יעדעס מאל ווען דער טאטע איז
האבן איר וויי געטון .די מאמע האט געהאלטן אז דאס אהיימגעקומען האט ער זיך נאכגעפרעגט וואס זי האט
איז געווען אביסל צו סאך פאר איר .זי האט זיך עס געטון ,וואס זי האט מסדר געווען און וואס זי האט
צוגענומען צום הארצן .ס׳איז איר שווער געווען צו הערן אנגעגרייט .זיי האבן באמת מעריך געווען איר ארבעט
אז מ׳קען זיך אויך אן איר אן עצה געבן .עס האט זיך איר און איר אויסגעלויבט דערפאר .אזוי איז עס אנגעגאנגען.
געהערט ווי מ'זאגט איר אז מ׳דערקענט נישט אלע כוחות זי ארבעט און פירט די שטוב מיט איר גאנצער חיות,
3
צום פינטל · פרשת תולדות תשפ״ז · גליון ר״ה
דער טאטע האט מסביר געווען אז דאס איז ממש נויטיג וואס זי האט אריינגעלייגט .דער טאטע האט אבער
פארן לעבן ,ממש א טובה פארן לעבן .א מענטש דארף געהאלטן אז די שמועס איז גראדע יא געווען א גוטע זאך.
קענען געוועלטיגן אויף זיך ,וויסן וויפיל צו העלפן אין ער האט געזאגט פאר זיין ווייב :״עס וועט נעמען צייט.
שטוב און ווען צו זאגן ״גענוג איז גענוג״ .יעצט גיי איך דאס האט עפעס געטון ,דאס האט גערירט זאכן ,דו
שלאפן .יעצט גיי איך עסן .יעצט גיי איך מיך אפרוען. וועסט נאך זען״ .ער האט געשפירט אז די ווערטער האבן
איך האב ליב צו העלפן און איך האב א גרויסן געשמאק עפעס גערירט ,כאטש אין אנהייב איז עס איר אנגעקומען
אין טון .אבער איך מוז נישט אלעס טון .איך בין נישט שווער ,און ס׳וועט נעמען צייט ביז די זאך וועט ביי איר
אריינגעצווינגן אין זיך אליינס .איך קען טון און איך קען אריינגיין.
זיך אויך אפשטעלן. למעשה איז די טאכטער געפארן אין קעמפ און האט
אזוי איז אויך ביי א מענידזשער אין ביזנעס .ער פירט א דארט זייער הנאה געהאט .זי האט גראדע יא
גרויסן עסק .אלעס ליגט אויף זיינע פלייצעס ,און ער אהיימגעקלונגען עטליכע מאל ,אלעס איז געווען זייער
שפירט אז אויב ער גייט ארויס אויף איין מינוט ,וועט גוט .נאכדעם איז זי צוריקגעקומען פון קעמפ .במשך
אלעס צוזאמענפאלן .ער מוז בלייבן ,ער מוז ענטפערן פונעם קומענדיגן יאר איז דער ענין פון צייט צו צייט
יעדן טעלעפאן ,ער מוז וויסן פון יעדע זאך ,ער מוז אלעס ווידער ארויפגעקומען אין זייערע שמועסן .מ'דארף מיך
האלטן אין די הענט .אבער אמאל דארף ער זיך זאגן: יא ,מ'דארף מיך נישט ,מ'וועט מענידזשן אן מיר ,אדער
״איך בין נישט דער מנהיג פון דער וועלט .אויך ווען איך נישט? יעצט איז עס שוין געגאנגען אסאך גרינגער ווי
וועל אוועקגיין ,וועט מען מענידזשן בעזרת השם .נישט דאס ערשטע מאל .מ'האט שוין געקענט רעדן דערפון
געזארגט״ .מעגליך אז אלעס וועט נישט גיין פונקט ווי לייכטער .ס'האט אנגעפאנגען אריינצוגיין.
איך וויל .די וועלט וועט ווייטער גיין אויך אן מיר. איין מאל האט דער טאטע געהאלטן א דרשה ערגעץ.
נאכן ״פאפן די לופט״ ,זעט ער זיך לפי ווי די זאך איז אינמיטן זיינע ווערטער האט ער מאריך געווען צו מסביר
באמת .די שטוב בלייבט א שטוב ,דער עסק בלייבט אן זיין דעם ענין פון ״זיך אפהאקן אביסעלע״ .ער האט
עסק ,די אחריות בלייבט אן אחריות .און ער קען ווייטער מסביר געווען א וואונדערליכע זאך אין לעבן .ס׳איז א
טון אלעס ,אן צו זיין משועבד דערצו יעדע מינוט .יעצט טבע האדם אז ער בלאזט אריין אסאך אויר ,אסאך לופט,
איז ער בעל הבית אויף זיך אליין. אין דאס וואס ער טוט .ער טוט עפעס ,ער פירט אן עסק,
דאס האט דער טאטע געוואלט אריינגעבן אין זיין ער נעמט אויף זיך אן אחריות ,און ער בלאזט אריין אין
טאכטער .זי זאל ווייטער בלייבן מיט איר רוח חיים, דער זאך נאך און נאך לופט ,ביז עס ווערט ביי אים אזוי
ווייטער העלפן אין שטוב און טון אלעס וואס זי האט ליב גרויס און שרעקליך אז ער קען זיך שוין נישט אפשטעלן.
צו טון ,מיט איר גאנצער חיות און מיט איר גאנצן ער מוז דאס טון ,ער מוז דאס אויספירן ,ער מוז אלעס
געשמאק .דערביי זאל זי אויך וויסן ווי זיך אפצושטעלן. מענידזשן .און די לופט דארף צומאל פלאצן ,ס'דארף
זי זאל קענען זאגן ״גענוג איז גענוג״ .יעצט גיי איך כאפן א פאפ (.)POP
שלאפן ,יעצט גיי איך מיך אפרוען .מ'וועט מענידזשן דאס איז דער יסוד פון ״זיך אפהאקן אביסעלע״ .א
אויך אן מיר .די גאנצע שטוב מוז נישט ליגן אויף מיינע מענטש דארף אמאל ארויסגיין פון דער זאך ,זיך אביסל
פלייצעס. אפשטעלן ,און זיך זאגן :נישט געזארגט ,דער וועלט וועט
דאס איז א גרויסער יסוד אין לעבן .די עשייה און דער ווייטער גיין אויך אן מיר .איך מוז נישט אלעס האלטן.
תענוג פון דער עשייה האבן ביידע זייער פלאץ .די איך קען אביסל אוועקלייגן .איך קען זיך אפשטעלן .איך
איבעריגע לופט וואס מ׳האט אריינגעבלאזן קען מען קען עס אמאל אויך נישט טון .און ווען די לופט גייט
ארויסלאזן .דער מענטש דארף אמאל זיך אפהאקן ארויס ,קען דער מענטש צוריקגיין צו זיין ערשטן פלאץ
אביסעלע ,לאזן די לופט פלאצן ,און דערנאך קען ער און טון אלעס וואס ער האט פריער געטון ,פונקט אזוי ווי
צוריקגיין צו זיין פלאץ ,מיטן גאנצן געשמאק ,מיט דער פריער ,יעצט שוין אן די גאנצע איבעריגע לופט וואס ער
גאנצער חיות ,אבער נישט אריינגעצווינגן אין זיך אליינס. האט אריינגעבלאזן אין דער זאך.
מכון מישרים · שלום לאנגסאם · · shalomlangs@gmail.com · 845-274-3516קול הלשון פרטי605-313-6803 :
4
