גליון שיחתי - אידיש · Gilyon Sichasi - Yiddish — ויצא (2026-11-16)

בס"ד
רט
ויצא תשפ"ז
''כיבוד אב'' פון פרשת ויצא
באשאפט דעם ''גוף'' פונעם מלאך .ווען
איינער קען נאר טון דעם חלק המחשבה
אין אלע הייליגע ספרים ,אז ווען מען קען
נישט טון א מצוה בפועל – ווייל די מצוה
וואס דארף א
און דעם חלק הכוונה ,קען ער באשאפן נאר בפועל איז אמאל תלוי אין די מציאות לייטער?
די נשמה פונעם מלאך; אבער די נשמה איז אויב מען האט די מעגליכקייט דאס צו טון
דאך דאס שטערקסטע ,דאס איז דאך דער – אבער דער חלק המחשבה ,די דביקות עס קען אפשר זיין א רמז און א כוונה
עיקר .איינער וואס טוט נאר דעם גוף אן אין דער מצוה ,דאס קען מען דאך טון אין דער מראה הסולם ,וואס כפשוטו איז
קיין שום רצון ,אן קיין שום פנימיות און אן אלעמאל. דאך שווער צו פארשטיין :מלאכים וואס
קיין שום אינטערעס צו טון דעם רצון ה', קענען פליען פון דער ערד ביזן הימל
באשאפט א גוף פון א מלאך ,אבער וויאזוי און וויבאלד א מצוה האט אין זיך א און צוריק אראפ ,דארפן דאך נישט קיין
זעט שוין אויס אזא גוף? חלק וואס דאס איז ממש דער עיקר – אז ''טרעפ'' צו פארגרינגערן דעם וועג .וואס
עס זאל זיין א דביקות צום אייבערשטן און האט אויסגעפעלט דער לייטער מיט די
קומט אויס ,אז עס זענען דא די ''מלאכי מען טוט עס מיט א כוונה צו טון דעם רצון טרעפ ,אז די מלאכי אלוקים זאלן קענען
אלוקים '',די מלאכים פון דער מצוה .די השם – אין דעם חלק פון דער מצוה איז זיין "עולים ויורדים"?
מלאכי אלוקים קענען אמאל ''ארויפגיין'' מען קיינמאל נישט מוגבל; דאס קען מען
און אמאל ''אראפגיין'' :זיי גייען ארויף דאך אלעמאל טון ,און דאס איז נאך דער אולי איז דא געלעגן א כוונה פון חיזוק
דעמאלטס ווען די נשמה פון דער מצוה עיקר פון דער מצוה. פאר די יעצטיגע מצב :,יעקב אבינו גייט
איז מיט וואס מער כוונה און שלימות ,און דאך יעצט קיין חרן צו בית לבן ,און די
זיי גייען אראפ ווען דער גוף פון דער מצוה און די זעלבע זאך פארקערט :אז מען זאך וואס מען זעט דאס שטערקסטע
איז נאכגעלאזט און פעלערהאפטיג. טוט א מצוה אבער אלע חשבונות זענען וואס האט געפעלט פאר יעקב אבינו אין
פארקערט ווי צו טון דעם רצון השם ,נאר יענער תקופה ,איז דאך אזוי ווי די גמרא
האט מען געוויזן פאר יעקב אבינו :דו בלויז מיט אייגענע אינטערעסן ,איז אזא זאגט ,אז די צוויי און צוואנציג יאר האט
גייסט טאקע נישט קענען יעצט מקיים מצוה דאך זייער ווייניג ווערד. ער נישט געקענט מקיים זיין מצות כיבוד
זיין בפועל מצות כיבוד אב ,אבער א מצוה אב .אין יענעם זמן האט עס אויסגעזען ווי
פונעם אייבערשטן איז א זאך וואס איז דער חילוק וואו עס כאפט צווישן עשו קען דאס בעסער טון ווי אים ,ווייל
"מוצב ארצה" – מען טוט עס טאקע מיט דעם חלק און יענעם חלק איז אזוי ווי עס עשו האט יא געקענט מקיים זיין כיבוד אב
פעולות אויף דער וועלט ,און ווי דער איז ידוע דאס ווארט פונעם הייליגן רבי אפילו אין יענער תקופה.
'דרך פיקודיך' ברענגט ארויס ,אז מען מוז ר' זושא זיע'א לגבי צדקה :אז דער ''חלק
דוקא טון די גשמיות'דיגע פעולות אויב המחשבה'' פון דער מצוה ,די כוונה און די אלס א חיזוק פאר יעקב אבינו האט
מען האט א מעגליכקייט – אבער "וראשו דביקות ,דאס באשאפט די ''נשמה'' פונעם מען אים געוויזן די ''מראה הסולם'',
מגיע השמימה" .דער חלק הראש ,דער מלאך ,און די ''פעולה'' פון דער מצוה ארויסצוברענגען די בחינה וואס שטייט
א -גליון שיחתי
האלטן א נאנטע קשר ,זענען אוודאי דא אזוי האט יעקב אבינו מקיים געווען חלק המחשבה אינעם קאפ ,איז דאך נוגע
אסאך מהלכים .אבער אין יענע צייטן איז די גאנצע תקופה מצות כיבוד אב אויף ביזן הימל ,וואו ער איז זיך מדבק צום
מסתמא געווען שווער מקיים צו זיין אויף א פנימיות'דיגן אופן ,אויף אן אופן פון אייבערשטן און וויל אויספירן דעם רצון
א קביעות'דיגע אופן די מצוה פון ''כיבוד "וראשו מגיע השמימה" ,מיט דער כוונה, ה' מיט א שמחה.
אב'' פונדער ווייטנס. דעם רצון און דער דביקות.
און דאס ווענדט זיך דאך אין דעם
און די זעלבע זאך אויך נוגע צו דעם א רמז צו דעם אז יעקב אבינו האט ''סולם'' ,דהיינו די פעולה פון די מצוה
וואס מ'ווייסט אז ביי מצות כיבוד אב איז מקיים געווען דעם ''חלק המחשבה'' און וואס מ'איז מקיים דא אונטן און עס
דא א מצוה ,ווי די גמרא זאגט" ,מכבדו די ''כוונה'' פון מצות כיבוד אב :קוקט קומט אהן ביז "וראשו השמימה" :אין
בחייו" ,און אפילו "לאחר חייו" איז אויך אריין אין די נעמען פון די הייליגע אבות. דעם ווענדט זיך צי די מלאכי אלוקים
דא א מצוה פון כיבוד אב ווען די עלטערן דער נאמען יצחק באטרעפט ר'ח (.)208 זאלן זיין "עולים" – זאלן ארויפגיין וואס
זענען שוין אויף יענע וועלט ,קען אפשר דער נאמען יעקב באטרעפט קפ"ב (.)182 מער השמימה ,אדער "ויורדים" – אז די
זיין די זעלבע בחינה וואס מיר וועלן צוזאמען באטרעפט עס דריי הונדערט מלאכים זאלן פאלן און זיך נישט קענען
שמועסן :דער מין כיבוד אב וואס יעקב ניינציג די גימטריא פון "שמים" .מען זעט האלטן ,ווייל עס איז צו שטארק "מוצב
אבינו האט געקענט טון אפילו פון אין די סליחות ,פון ערב ראש השנה ,אז עס ארצה" אן קיין שום אינטערעס צו ווערן
דערווייטנס ,דאס איז אויך שייך צו טון זענען דא אין הימל דריי הונדערט ניינציג נאנט צום אייבערשטן.
נאך די מאה ועשרים פון די עלטערן. טויערן כמנין שמי"ם.
ממילא ,אז מען מאכט זיך דעם חשבון
מיר לערנען אין פרקי אבות איבער ווען יעקב אבינו זיצט ביי בית לבן אז יעדע מצוה איז "מוצב ארצה וראשו
דעם ענין פון מכבד זיין די תורה" :המכבד אזוי ווייט ,אין א מצב פון "מוצב ארצה", מגיע השמימה" ,קומט אויס אז יעקב
את התורה גופו מכובד על הבריות" .וואס אזא נידריגע מקום וואו ער האט צו אבינו וועט טאקע נישט קענען טון בפועל,
מיינט "מכבד את התורה"? עס שטייט אין טון מיט אזעלכע רשעים און גרויסע אבער זיין השתוקקות צום טאטן –וואס
ברטנורא ,און אין רש"י שטייט עס שוין קליפות ,און אין דער זעלבער צייט אפילו דער שווער לבן האט פארשטאנען
אויך ,איין פשט פון "מכבד את התורה" טוט ער זיך פארטראכטן און מדבק זיין
"הלוך הלכת כי נכסף נכספתה לבית אביך"
מיינט פשוט עס צו האלטן מיט כבוד ,אזוי אינעם הייליגן טאטן – איז אין דעם
– וואספארע נאנטקייט ,דביקות און
ווי די הלכה איז אז מ'דארף לייגן א ספר מצב פון "מוצב ארצה" ,זיצנדיג אין אזא
השתוקקות ער האט געהאט צו זיין טאטן
תורה בדרך כבוד ,האלטן ספרים בדרך ארציות'דיגן מקום ,איז "וראשו" ,דער
יצחק ,דורך דעם וועט ער האבן דעם
כבוד ,און קויפן א שיינע מענטעלע פארן קאפ פון יעקב אבינו" ,מגיע השמימה" .עס
חלק פון "וראשו מגיע השמימה" ,און ער
ספר תורה. האט דערגרייכט צום הימל ,צו א דביקות
וועט האבן מלאכים וואס זענען "עולים",
פון יעקב און יצחק צוזאמען ,וואס איז
נשמה'דיגע מלאכים וואס האבן אזעלכע
ס'איז אבער דא נאך א פשט אין "מכבד גימטריא "שמים" .זיך מדבק צו זיין ברצון
את התורה"" .מכבד את התורה" טייטשט ובמחשבה מיט כיבוד אב פונעם הייליגן גרויסע און שטארקע כוחות.
אז מ'זאל געבן כבוד פאר די ''ווערטער'' טאטן .אפילו אין מצבים פון "ארצה" האט
און די ''אותיות'' פון די תורה .ווען איינער ער קיינמאל נישט אפגעלאזט די הייליגע און אין דער זעלבער צייט זאלסטו זיך
לערנט תורה און ער מתבונן ווי ווייט עבודה פון כיבוד אב בדביקות ובמחשבה, נישט דערשרעקן פון דיין ברודער עשו,
יעדע אות און יעדע ווארט האט אזא מקשר צו זיין די צוויי הייליגע אבות יעקב וואס ער וועט יא קענען טון כיבוד אב אין
טיפע כוונה ,און מ'פרובירט צו פארשטיין מיט יצחק. דעם זמן ,ווייל ביי אים וועט עס דאך זיין
פארוואס די תורה ניצט פונקט דעם לשון בלויז "מוצב ארצה"; ער וועט עס נאר טון
מיט די דקות'דיגסטע פרטים – דאס ווייזט ''כיבוד אב'' מיט זיינע אייגענע אינטערעסן ,וואו ער
מיינט אלעמאל נאר זיך אליין ,ביי איהם
א כבוד פאר די תורה ,אז ס'איז נישטא אין
איר קיין איין ווארט ,קיין איין אות ,אדער
אפילו ווען מ'איז וועט עס זיין "ויורדים".
קיין איין קוץ לבטלה .ווען מ'גייט אריין אין בריחוך מקום
די טיפקייט און מ'פרובירט אפצולערנען דורך דעם וואס מען קוקט זיך צו צו
די תורה "על כל קוץ וקוץ" ,געבט מען אפשר קען מען זאגן א מהלך וויאזוי א סולם וואס גייט ארויף אויף די אלע
דעם גרעסטן כבוד פארן תורה ,ווייזנדיג יעקב אבינו האט געקענט מקיים זיין מצות מצוות ,וואס איז "מוצב ארצה וראשו
ווי ווייט די הייליגע תורה פארמאגט אין כיבוד אב אפילו פון דערווייטנס .היינטיגע מגיע השמימה" ,קען מען פארשטיין אז
יעדן פרט אזעלכע געוואלדיגע אוצרות. צייטן אזוי ווי ס'זענען דא טעלעפאנען די מלאכי אלוקים זענען "עולים ויורדים"
אזוי ברענגט דער ברטנורא דעם פשט פון און אנדערע וועגן זיך צו שיקן גריסן און לויט וועלכע זייט פונעם סולם מען נעמט.
ב -גליון שיחתי
איז געווען מכוון קעגן איין סדר פון די און זיך מתבונן געווען אין יעדע ווארט און "מכבד את התורה".
סדרי משניות .ער זאגט אז דאס האט ער יעדע אות פונעם טאטן .ער האט מקיים
באקומען אלס א צוואה פון זיין טאטן .פאר געווען דעם כיבוד אב אויפן אופן פון לענינינו ,די זעלבע לשון "כבוד" ביי
ער איז ארויסגעגאנגען קיין חרן ,האט אים "מכבד את התורה" ,אריינצוטראכטן אין כיבוד אב ואם איז דאך אויך אזוי .ווען
יצחק אבינו געבענטשט ,און ער האט זיך יעדע אות וואס דער טאטע האט געמיינט מ'איז נאנט ביי די עלטערן ,קען מען
''מתבונן געווען'' אין די ''לשון'' וואס יצחק און וואספארא כוונה עס איז דארט מקיים זיין כיבוד אב ואם אויפן פשוט'ן
אבינו האט גענוצט ,און פון דעם האט ער געלעגן. אופן פון "מאכילו ומשקהו" ,ווי די הלכה
פארשטאנען אז זיין עבודת הקודש איז איז .אויב מ'איז אבער דערווייטנס ,אדער
עוסק צו זיין אין ששה סדרי משנה. ששה מי יודע... ווי מיר האבן געשמועסט ,נאכן לעבן פון
וויאזוי האט יעקב אבינו מיט דעם
ששה סדרי משנה די עלטערן ,איז דא אן אנדערע סארט וועג
וויאזוי מ'קען ''מכבד'' זיין די עלטערן.
מהלך פון כיבוד אב ,ווי ער האט מכבד אויב ס'איז דא א טאטע וואס איז א תלמיד
געווען און אפגעלערנט יעדעס ווארט דער יסוד אז יעקב אבינו האט חכם ,אדער בכלל אן ערליכער איד ,א
פונעם הייליגן טאטן ,געטראפן א רמז אפגעלערנט יעדע אות פונעם טאטנ'ס
חסידישער איד ,און מ'האט געהערט פון
אז ער דארף עוסק זיין אין די עבודה פון ווערטער – הגם עס איז ממש פשוט
אים הדרכות ,מאמרים און ווערטער ,און
ששה סדרי משנה? זאגט דער "למודים אז עס איז זיכער אזוי געווען – ווערט
מ'פרובירט כסדר צו זיין פארנומען זיך
בנסים" פלאי פלאות :לבן איז דאך געווען געברענגט אויף א הפלא'דיגן אופן פון א
מתבונן צו זיין און חזר'ן די אלע ווערטער
א באקאנטער מענטש אין די משפחה, רמז .אזוי ווי מיר שטייען יעצט אין חודש
– ער פרובירט מכבד צו זיין די תורה וואס
יעדער האט געוואוסט אז זיי האבן א כסלו ,דער חודש וואס איז מיוחד פאר
דער טאטע האט געזאגט און די ווערטער
פעטער לבן וואס וואוינט דארט אין ארם קבלת תורה שבעל פה ,איז דא א שמועס
וואס ער האט געזאגט ,און ווי עלטער
נהרים ,מ'האט נישט געדארפט געבן קיין אין ספר "למודים בנסים" פון הרה''ק רבי
מ'ווערט זעהט מען שטערקער ווי יעדע
סימנים ווער דער לבן איז .אבער ווען מענדעלע פאטעליטשער זיע''א ,וואס
הנהגה איז געווען אויסגערעכנט ,אזעלכע
יצחק האט געזאגט פאר יעקב" :קום לך איז געווען אן אייניקל פונעם הייליגן
יסודות וואס יעדע זאך איז א ''תורה
פדנה ארם וקח לך משם אשה מבנות לבן", סטרעליסקער זיע''א[ .מיר האבן שוין
אסאך מאל נאכגעזאגט פון זיינע ספרים שלימה''; ער איז מכבד און ווייזט אז די
האט ער צוגעלייגט און ארויסגעזאגט
די הפלא'דיגע רמזים וואס קענען אמאל ווערטער זענען ביי אים חלילה נישט
דעם יחוס ,וואס איז זיין פארבינדונג מיט
אויסקוקן ווי אזעלכע אויסגערעכנטע געווען לבטלה – דאס איז א צווייטע אופן
לבן" :מבנות לבן אחי אמך" – אז ער איז
רמזים ''ווי די פסוקים שטעלן זיך ממש פון מכבד זיין וואס מ'קען טון אפילו פון
דער ברודער פון דיין מאמע .טראכט זיך
יעקב אבינו :דער טאטע רעדט דאך נישט צו '',און יעדער רמז וואס ער זאגט שטימט דערווייטנס.
קיין איין ווארט איבעריג ,וואס האט דער ממש פון אלע זייטן ,פלאי פלאות ].און
טאטע געמיינט זאגנדיג "אחי אמך"? שער יציאת מצרים אויף די הגדה של כל שכן ווען מ'רעדט פון ''אזא טאטע''
פסח ,ווען מ'האלט דארט ביי "אחד מי ווי יצחק אבינו ,וואס יעדע אות פון די
[מ'קען אפשר מוסיף זיין וואס זייער יודע ...ששה מי יודע ,ששה סדרי משנה", אבות הקדושים איז דאך איין שטיק נבואה
אסאך הייליגע ספרים ברענגען ארויס די זאגט ער אז ער וועט מגלה זיין פרפראות, און הימליש ,קען מען אפשר זאגן אז דעם
וואך ,די בחינה פון "וישכב במקום ההוא". א גאנצע שמועס אויפן ענין פון די מהלך פון כיבוד אב האט יעקב אבינו
"וישכב" איז ראשי תיבות "ויש כ"ב" ,אז ששה סדרי משנה ,אז יעקב אבינו האט מקיים געווען פון דערווייטנס.
יעקב אבינו האט געהאט א ספעציעלע אריינגעלייגט א גרויסע עבודה אין ענין
עבודה אינעם ענין פון די כ"ב אותיות פון לערנען ששה סדרי משנה .מיט דעם דהיינו ,ער האט באקומען פונעם טאטן
התורה; דוקא מיט די בחינה פון דרש'ענען לערנט ער פשט :באמת האט יעקב אבינו א צוואה; דער טאטע האט אים אנגעזאגט
''אותיות'' האט ער געהאט א ספעציעלן נאר געדארפט זיין ביי לבן פערצן יאר – צו גיין צו לבן און האט אים געגעבן א
וועג אין דביקות השם]. זיבן יאר די ערשטע מאל פאר רחל ,און ברכה .ער האט אים געגעבן די פאר
נאך זיבן יאר פאר רחל ווייל מ'האט אים פסוקים סוף פרשת תולדות ,מיט וואס ער
ער האט געזען ''צוויי ווערטער'' ,וואס אויסגענארט .למעשה איז ער געבליבן האט אים באגלייט גייענדיג צום פעטער.
עס האט אים אויסגעזען ווי דער טאטע נאך זעקס יאר נאך די פערצן .זאגט ער,
האט עפעס געוואלט באהאלטן מיט דעם. אז די סיבה פארוואס ער איז געבליבן גאנצע צוויי און צוואנציג יאר האט
עס האט דאך נישט אויסגעפעלט צו זאגן נאך זעקס יאר איז געווען ווייל אין יענע יעקב אבינו גענומען די ווערטער פונעם
" אחי אמך" ,האט ער גענומען די אותיות זעקס יאר האט ער עוסק געווען אין די טאטן; אודאי האט ער עס געדענקט,
און זיך מתבונן געווען וואספארע גילוי בחינה פון ששה סדרי משנה; יעדע יאר אבער ער האט עס גע'חזר'ט און געלערנט,
גליון שיחתי -ג
הייליגן ספר בני יששכר .חנוכה לייענט הטומאות" .אויב מען נעמט די ערשטע און שליחות זיין הייליגער טאטע וויל אים
מען דאך די קרבנות הנשיאים ,און אינעם אותיות פון אלע ששה סדרי משנה: אויסלערנען מיט די ווערטער "אחי אמך".
צווייטן טאג חנוכה ,דעם קרבן פון נתנאל מאימתי ,יציאות ,חמש ,ארבעה ,כל ,און
בן צוער ,ברענגט דער מדרש אין פרשת אבות ,איז עס פונקטליך די אותיות "אחי ער האט זיך מתבונן געווען אין די תורה
נשא רמזים אז יעדער נשיא האט געהאט אמך" .א' ח' י' איז ארבעה ,חמש ,יציאות; הקדושה מיט די ''לעכטיגע אויגן'' פון
אנדערע כוונות און חשבונות פארוואס אמך איז אבות ,מאימתי ,כל .אה! אז דער יעקב אבינו ,ביז ער האט געטראפן .וואס
ער האט געברענגט פונקט דעם נומער פון טאטע זאגט מיר אזעלכע ווערטער האט ער געטראפן? מ'זעט דאך פאריגע
קרבנות. וואך אין רש"י ,וואו רש"י ברענגט די גמרא
זאגט דארט דער מדרש :פארוואס האט יעקב אבינו אין מסכת עבודה זרה ,אז יעקב און עשו
זענען די בחינה פון אנטונינוס ורבי; יעקב
נתנאל בן צוער געברענגט איין קערת כסף
וואס איר געוויכט איז געווען "שלשים
האט אויך אבינו מיט רבינו הקדוש זענען געווען איין
ומאה" ,פונקט הונדערט און דרייסיג? ברוח קדשו בחינה.
זאגט דער מדרש אזוי :נתנאל בן צוער
איז געווען דער נשיא פון שבט יששכר. משיג געווען [אגרא דכלה קומענדיגע וואך אין
פרשת וישלח ברענגט ער נאך כמה
יששכר איז דאך דער עמוד התורה ,זיי
זענען דאך די "יודעי בינה לעתים" ,האט
די ששה סדרי ענינים ,אז זאכן וואס האבן זיך שפעטער
ער געוואלט ברענגען א רמז וואס איז משנה ,וואס אפגעטון ביי רבינו הקדוש ,האבן שוין
געהאט אן התחלה ביי יעקב אבינו .יעקב
מרמז אויף די תורה .וואס האט דער נומער
130צו טון מיט די תורה? ער אליינס ווען מיט רבינו הקדוש זענען ממש איין יסוד].
ער וועט זיין רבינו הקדוש האט דאך מסדר געווען
זאגט דער מדרש אזוי :תורה שבכתב
האט 24ספרים .תורה שבעל פה האט רבינו הקדוש די משניות ,וואו יעדע ווארט פון די משנה
האט רבינו הקדוש געהאט דערין חשבונות
ששה סדרי משנה ,און ער זאגט ממש דעם
זעלבן מהלך :ווען מ'וועט רעכענען די
וועט עס מסדר מיט כוונות און רמזים .יעקב אבינו האט
ערשטע אות פון יעדע איינס פון די ששה
סדרי משנה – "אחי אמך" – וועט עס זיין
זיין. אויך ברוח קדשו משיג געווען די ששה
סדרי משנה ,וואס ער אליינס – ווען ער
די גימטריא פון .80האבן מיר שוין 24מיט ווי "אחי אמך" ,וויל ער מיך מיט דעם וועט זיין רבינו הקדוש – וועט עס מסדר
,80האלט מען שוין ביי .104די תורה איז אויסלערנען אז איך זאל עוסק זיין אין די זיין .ער האט אריינגעקוקט אינעם רמז
געגעבן געווארן נאך 26דורות פון אדם ששה סדרי משנה .אזוי האט יעקב אבינו פון די ששה סדרי משנה ,און אזוי האט ער
הראשון (משה רבינו איז דאך געווען דער פארשטאנען ,און דאס איז געווען זיין צוזאמגעשטעלט וואס דער טאטע האט
זעקס-און-צוואנציגסטער דור) .קומט עבודה אין די יארן ביי לבן ,זיך צו פארטיפן געמיינט מיט די ווערטער "אחי אמך".
אויס ,אז מען רעכענט צוזאמען די 26 אינעם ענין פון די ששה סדרי משנה.
דורות ביז מתן תורה ,די 24ספרים פון לאמיר גיין איבער אלע ששה סדרי
משנה ,די ערשטע אות פון יעדן סדר .עס
תנ"ך ,מיט די ראשי תיבות פון די ששה ''נשיא יששכר'' מיט זענען באקאנטע משניות; [אפילו ווער
סדרי משנה ( ,)80איז עס צוזאמען .130
אויף דעם רמז האט נתנאל בן צוער ,דער
די זעלבע חשבונות עס האט נאך נישט דורכגעלערנט אלע
נשיא פונעם עמוד התורה ,געברענגט די ששה סדרי משנה ,איז מען דאך רגיל
קערת כסף .אזוי זעט מען אז נתנאל בן עס איז אינטערעסאנט צוצושטעלן אינעם אנפאנג און סוף פון יעדע מסכתא
צוער האט אויך גע'חשבונ'ט אויפן זעלבן צום רמז פונעם למודים בניסים ,פאר פון שבועות ביינאכט ].סדר זרעים הייבט
וועג ווי יעקב אבינו מיט די אותיות פון מ'וועט ממשיך זיין זיין הפלא'דיגע זיך אן מיט די מ' פון "מאימתי"; סדר מועד
"אחי אמך" ,די כח פון די ''ששה סדרי ווערטער אויף די גאנצע תחילת הפרשה, הייבט זיך אן "יציאות השבת"; די ערשטע
משנה''. אז דער מהלך וואס יעקב אבינו האט פון סדר נשים ,מסכת יבמות ,הייבט זיך אן
געמאכט צו רעכענען די ראשי תיבות "חמש עשרה נשים"; די ערשטע פון נזיקין,
מיר גייען יעצט צוריק צו די ווערטער פון די ששה סדרי משנה ,דעם זעלבן בבא קמא ,איז "ארבעה אבות נזיקין";
פונעם למודים בניסים[ .באמת זאגט רמז טרעפט מען אויך – עס קומט דאך די ערשטע פון קדשים ,זבחים ,איז "כל
ער אויף יעדע זאך פיל מער רמזים, שוין באלד חנוכה ,וואס די גאנצע חנוכה הזבחים"; און די ערשטע מסכתא פון סדר
אבער מיר זאגן נאר איבער די 'גרינגערע' געהערט דאך צו שבט יששכר ,צום טהרות ,מסכת כלים ,הייבט זיך אן "אבות
ד -גליון שיחתי
פון ערבית? ווייל אין פסוק שטייט קודם משנה ,ער איז געגאנגען שלאפן מיט שטיקלעך וואס מען קען אויפכאפן אפילו
"בשכבך" ,איז ער געגאנגען שלאפן מיט "כי בא השמש" ,מיט'ן אנהייב פון מסכת אויסנווייניג].
דעם .אזוי ווי ער גייט שלאפן מיט'ן ענין ברכות .אבער בשעת ער איז געגאנגען
פון ששה סדרי משנה ,זעט ער גלייך א שלאפן ,האט ער ממשיך געווען דעם כח א ''משניות'' שלאף...
"סלם" ,וואס ''סלם'' איז ראשי תיבות פאר אלע ששה סדרי משנה .וויאזוי זעט
מען דאס?
און א ''סיום משניות''
"לומד סדרי משנה".
"ויקח מאבני המקום וישם מראשותיו". וויבאלד ער האט געהאט אן עבודה
אז מען גייט שלאפן מיט ששה סדרי פון עוסק זיין אין ששה סדרי משנה ,האט
משנה און מען נעמט אריין אלע ששה ער צייכנט צו די גמרא אין סנהדרין,
וואס זאגט אז בעלי משנה וואס ארבעטן זיך אלעס וואס ער האט געדארפט טון
סדרים — די ראשי תיבות פון אמונת עתיך אין די גאנצע תקופה פון עטליכע יאר ביי
אמאל זייער שווער — ווייל זיי האבן
חוסן ישועות חכמת ודעת — דעמאלטס לבן ,אפגעשפילט שוין אין ''די ערשטע
נאכנישט די טעמים אויף יעדע זאך —
ווען מען ''שטייט אויף'' ,איז עס דער סיום נאכט'' .די נאכט וואס יעקב אבינו האט
זענען צוגעגליכן צו איינעם וואס שלעפט
פון ששה סדרי משנה .אין איין נאכט האט געהאט די מראה הסולם ,דעם "וישכב
''שווערע שטיינער'' .די גמרא ברענגט מיט
יעקב אבינו זיך מקשר געווען מיט די אלע דעם ארויס די שוועריגקייט פון לערנען במקום ההוא" ,דארט איז שוין געלעגן
זעקס סדרים וואס זיין טאטע האט אים משניות .זעט מען שוין אז "אבנים" איז די גאנצע הכנה פאר אלעס וואס ער גייט
געהייסן עוסק זיין אין דער עבודה" .וייקץ מרמז אויף בעלי משנה. שפעטער טון .ממילא ,ווען מ'באטראכט
יעקב משנתו" ,וואס טייטשט "וייקץ"? וואס עס האט זיך אפגעטון דארט ווען ער
וייקץ איז אויך א לשון פון א "קץ" ,א סוף. איז ''געגאנגען שלאפן'' און ווען ער איז
אבער דער רמז גייט נאך אסאך
צופרי איז ער אויפגעשטאנען און ער האט ''אויפגעשטאנען'' ,וועט מען דארט אויך
טיפער .ער האט גענומען אבנים" ,וישם
געענדיגט די משניות .א סיום ששה סדרי טרעפן ממש די זעלבע בחינה ,אז יעקב
מראשותיו" .וואס טייטשט "וישם
אבינו האט געהאט אן עבודה פון עוסק
משנה איז געפראוועט געווארן" :ויקץ מראשותיו"? ער האט געטראכט די
זיין אין ששה סדרי משנה.
יעקב" — יעקב האט געמאכט א סיום, ''ראשי'' תיבות פון דעם ווארט "אבנים".
"משנתו" — מלשון משנתו ,אויף די ששה ווען מען קוקט אריין אין די ראשי תיבות
די ערשטע זאך זעט מען אז ווען ער איז
סדרי משנה. פון דעם ווארט אבנים ,טרעפט מען
געגאנגען שלאפן ,האט ער ''אנגעהויבן''
ווייטער דעם ענין פון ששה סדרי משנה.
ששה סדרי משנה .וויאזוי הייבט זיך אן
נו ,לאמיר זען ,וואו האט ער געמאכט ששה סדרי משנה? די ערשטע משנה איז:
דעם סיום? וויאזוי ענדיגט זיך די לעצטע די גמרא אין מסכת שבת דרש'נט דעם "מאימתי קורין את שמע בערבית? משעה
משנה אין משניות? "עתיד הקדוש פסוק פון ישעיה הנביא "אמונת עתיך שהכהנים נכנסים לאכול בתרומתן" .די
ברוך הוא להנחיל לכל צדיק וצדיק חוסן ישועות חכמת ודעת" ,אז דאס גייט גמרא פרעגט גלייך :פארוואס קענסטו
ש"י עולמות" .האט יעקב אבינו אויך ארויף אויף די ששה סדרי משנה :אמונת נישט זאגן דעם זמן קלאר? נאר מ'לערנט
געענדיגט מיט די זעלבע משנה ,ער — זרעים ,עתיך — מועד ,און אזוי ווייטער. ארויס אז דער זמן ווען די כהנים קענען
האט אויסגעשריגן" :אכן יש ה' במקום וויפיל באטרעפט די ראשי תיבות פון עסן תרומה איז פונעם פסוק "ובא השמש
הזה" .ער האלט שוין ביי די משנה פון "אמונת עתיך חוסן ישועות חכמת ודעת"? וטהר" .קומט אויס ,אז די ערשטע הלכה
פונקטליך אזוי ווי דאס ווארט 'אבנים'. פון ששה סדרי משנה האט א שייכות מיטן
"יש" ,פון "להנחיל אוהבי יש" ,פון די 310
אויב אזוי איז דער פשט ער האט גענומען פסוק "ובא השמש".
עולמות .ער איז געגאנגען שלאפן מיט
'אבנים' און 'וישם מראשותיו' — ער
די ערשטע משנה אין ברכות ,און ער איז
האט געטראכט :וואס איז 'אבנים' ראשי פארציילט די תורה" :וילן שם" – ער
אויפגעשטאנען מיט א סיום אויף גאנץ
תיבות? אה ,עס איז ראשי תיבות אמונת איז געגאנגען שלאפן" ,כי בא השמש" –
משניות ,און געמאכט דעם סיום ביי "אכן עתיך חוסן ישועות חכמת ודעת .האט מיט די ערשטע משנה אין ברכות; ער איז
יש ה' במקום הזה". ער זיך אריינגעלייגט אין דעם ענין פון די געגאנגען שלאפן מיט ששה סדרי משנה.
ששה סדרי משנה. חוץ דעם איז "וילן" אויך מרמז אויף
אבער יעצט קומט דער עיקר .יעקב לערנען ,אזוי ווי עס שטייט ביי יהושע בן
אבינו האט געזאגט אזוי" :איך האב "וישכב במקום ההוא" איז ווייטער נון" :וילן בלילה ההוא בתוך העמק".
דורכגעמאכט אין איין נאכט גאנץ ששה מרמז אויף די ערשטע משנה אין ברכות;
סדרי משנה" .אין איין נאכט איז ער מען הייבט אן מיט "בשכבך" .פארוואס זאגט דער פסוק ווייטער :ער איז נישט
געווארן דבוק אין אלע ששה סדרים. הייבט מען אן קודם מיט קריאת שמע געגאנגען שלאפן נאר מיט די ערשטע
גליון שיחתי -ה
א סיום משניות "ויקץ יעקב משנתו" ,נאר
עס דארף זיין א "ויירא" מיט א "מה נורא
דאך אז איינער וואס האט תורה אבער
האט נישט קיין יראת שמים ,האט ער נאר
יעצט דארף מען
המקום הזה" .דעמאלטס ווייסט מען אז געמאכט דעם טויער" .חבל על דלית ליה זיך נעמען צו
מען האט דאס בית אלוקים ,און דאס איז די דרתא ותרעא לדרתא עביד" — א שאד ''יראת שמים''
גאנצע שלימות. אויף דעם וואס האט נישט קיין הויז אבער
מאכט א טויער פאר'ן הויז .קומט אויס אז אבער אמת'דיג גערעדט ,אלעס וואס
דאס איז דער תמצית פון די גאנצע יראת שמים איז דאס הויז און די תורה איז איך האב גערעדט ביז יעצט איז נאכנישט
אריכות וויאזוי דער "למודים בניסים" דער טויער. דאס ריכטיגע .פארוואס? ווייל די גמרא
ברענגט ארויס ,אז יעקב אבינו האט פירט דאך אויס אין מסכת שבת אז מען
מקיים געווען די מצוה פון כיבוד אב מיט'ן האט יעקב אבינו זייער קלאר מסביר קען האבן אמונת ,עתיך ,חוסן ,ישועות,
אפלערנען די צוויי ווערטער "אחי אמך" — חכמה ודעת — מען קען האבן אלע ששה
אז מען דארף עוסק זיין אין די ששה סדרי
משנה. לבן מיט זיינע סדרים — אבער אויב "יראת השם היא
אוצרו" איז דא ,איז גוט" ,ואי לא ,לא" .אז
''ערשטע ווארט''
קינדער דאס מען האט נישט קיין יראת שמים ,איז די
גאנצע מעשה גארנישט ווערט.
פון סדר מועד הייסט דער
שווער און די האט יעקב אבינו געזאגט אזוי" :איך
האב געענדיגט 'אכן יש השם במקום הזה',
מען קען אפשר זאגן בדרך צחות ,אז
יעקב אבינו האט טאקע עוסק געווען שוואגערס פון אבער איך פיל נאכנישט אז איך קען עס.
אפילו איך האב שוין געענדיגט סדר טהרות
אין די גאנצע ששה סדרי משנה ,אבער
ער האט געהאט א רמז במיוחד אויף
יעקב אבינו — וואס דאס ווערט אנגערופן 'דעת' — פיל
איך נאך 'ואנכי לא ידעתי' .איך בין נאכנישט
דעם ערשטן ווארט פון יעדן פון די ששה האבן זיך זייער צופרידן אז איך האב שוין דעם דעת ,דעם
סדרים .קען מען אפשר זאגן אז יעקב
אבינו האט געהאט א ספעציעלן פלפול מפלפל געווען סדר טהרות .עס איז ביי מיר כאילו איך
האב עס נאכנישט געלערנט" .ווייל וואס
וואס איז נוגע צום ערשטן ווארט פון סדר אין דעם נושא איז ווערט דאס גאנצע לערנען אן קיין
יראת שמים?
מועד .דאס ערשטע ווארט פון סדר מועד
איז דאס ווארט "יציאות השבת" .קען זיין צווישן הכנסה
אז יעקב אבינו האט געהאט א שטארקן
פלפול אין דעם ווארט "יציאות השבת";
און הוצאה. שרייט יעקב אבינו אויס" :ויירא" — ער
האט מורא געהאט פונעם אייבערשטן —
ער האט מפלפל געווען אין די גמרא ביים "ויאמר :מה נורא המקום הזה" .אה ,יעצט
געווען" :איך האב טאקע געמאכט א גאנצן האב איך עס געכאפט! אז מען איז שוין
אנהייב פון מסכת שבת .וואס איז די נושא
סיום משניות ,אבער איך האב עס ערשט אנגעקומען צו א פחד ,צו א מדרגה פון
דארט? די גמרא שטעלט זיך אז דאס
באמת געקענט ווען איך האב געזאגט "יראת השם היא אוצרו" ,יעצט האט מען
ווארט "יציאות השבת" מיינט דאך לכאורה
'ויירא ויאמר'" .האט ער געזאגט" :אין זה כי באמת געענדיגט דעם סיום משניות .איך
עפעס וואס מען גייט ארויס — איינער וואס
אם בית אלוקים" — דוקא דאס איז דאס בית האב געמאכט א סיום משניות ,איך האב
טראגט ארויס פון רשות היחיד צו רשות אלוקים ,דאס הויז פון יראת שמים .און ער שוין געהאלטן ביי די לעצטע משנה "יש
הרבים .אבער די משנה לערנט דערויף ווייזט גלייך צוריק" :וזה" — דאס ''אנדערע'' השם במקום הזה" ,אבער "ואנכי לא ידעתי"
גלייך די ערשטע הלכה "פשט העני את וואס מען האט געלערנט ביז יעצט — איז — דאס הייסט איך האב עס נאכנישט
ידו לפנים" ,וואס דאס איז דאך א הלכה פון טאקע זייער חשוב ,תורה איז דאך די באמת געקענט .אבער ווען עס איז שוין
אריינברענגען פון רשות הרבים אין רשות חשוב'סטע זאך וואס איז שייך ,אבער דאס דא א "ויירא" ,א "מה נורא המקום הזה" ,א
היחיד ,איז עס דאך נישט קיין הוצאה נאר איז נאר דער "שער השמים" ,דאס איז מדרגה פון יראת שמים ,דאס הייסט שוין
א הכנסה .די גמרא ענטפערט" :האי תנא, נאר דער ''טויער'' צום הימל .איך וויל זיך "געקענט".
הכנסה נמי הוצאה קרא לה" —הכנסה רופט נישט באגניגן נאר מיט א שער ,נאר איך
ער אויך אן מיט'ן נאמען הוצאה. וויל אויך האבן דאס בית אלוקים ,די יראת האט יעקב אבינו ווייטער מסביר געווען
שמים .עס איז נישט גענוג אז מען הייבט וואס ער האט געזאגט .ער האט געזאגט אז
אגב ,ס'איז דא א זייער אינטערעסאנטער אן מיט "וישכב" און מען שטייט אויף מיט עס שטייט דאך נאכדעם" :אין זה כי אם בית
חידוש פונעם הייליגן בני יששכר זי'ע אלקים וזה שער השמים" .די גמרא זאגט
ו -גליון שיחתי
''ויצא'' איז א שבת'דיגע ענין .אוודאי טאר מען עס נישט
טון שבת אויף אן אופן וואס איז אסור; נאר
בספרו ברכה משולשת :פארוואס טאקע
הייבט מען אן קודם מיט די הלכה פון "פשט
''הכנסה'' עס איז א רמז בכלל ווען מען גייט נעמען העני את ידו לפנים"? מען וואלט דאך
פאר צרכי שבת .אז אין דעם פאל טוט דער געקענט זאגן די זעלבע זאך און אנפאנגען
בדרך העבודה קען מען אפשר זאגן ,אז ארימאן ,וואס ארבעט צו האבן פאר זיך מיט הוצאה ,דהיינו אז דער בעל הבית
דער פלפול צי עס הייסט הוצאה צי עס צרכי שבת ,א חשוב'ערע מצוה ווי דער בעל שטעקט ארויס די האנט אינדרויסן .זאגט
הייסט הכנסה ,קען אפשר זיין אויפ'ן צוגאנג הבית וואס געט אים עס בתורת צדקה. ער ,אז די תנאים האבן געוואלט אנפאנגען
צו די וואכעדיגע פרשה בכלל .די פרשה מיט א חשוב'ערע זאך ,און דעם ארימאן'ס
הייסט דאך "ויצא" ,און ויצא איז דאך א על כל פנים ,צום ענין :מען זעט דאך אריינשטעקן די האנט איז חשוב'ער
לשון פון הוצאה ,מען גייט ארויס .דאס איז אז דער תנא זאגט "יציאות השבת" ,אבער ווי דעם בעל הבית'ס ארויסשטעקן די
דער פשוט'ער פשט ,אז יעקב אבינו האט האנט .הגם שבת טאר מען עס נישט טון,
באמת רעדט ער פון הכנסה ,נאר ער רופט
געהאט א יציאה; ער איז אוועקגעגאנגען דאך נעמט דאס נישט אוועק די חשיבות
אן די הכנסה מיט'ן נאמען "הוצאה".
פון א גאר חשוב פלאץ וואס איז געווען א פון דער מצוה; עס איז נישט דוחה דעם
בחינה פון "מגיע השמימה" ,און ער האט איסור שבת ,אבער די עצם זאך אז אן
געמוזט גיין צו א נידריג פלאץ וואס איז א קען מען זאגן בדרך ווערטל ,אז לבן מיט
זיינע קינדער – דאס הייסט דער שווער און ארימאן שטייט און שטעקט אריין די האנט
בחינה פון "מוצב ארצה" .בכלל ,די ענינים אינעווייניג ,קעגן די פעולה וואס דער
וואס יעקב אבינו איז דא עוסק געווען, די שוואגערס פון יעקב אבינו – האבן זיך
זייער מפלפל געווען אין דעם נושא צווישן עושר שטעקט ארויס ,דאס איז חשוב'ער,
וואס זעען אויס ווי גשמיות'דיגע ענינים, און דערפאר הייבט מען אן מיט דעם .זאגט
די זאכן זעען אויך אויס ווי א הוצאה .ארויס הכנסה און הוצאה.
דער בני יששכר :פארוואס?
פונעם בית מדרש ,ארויס פון עוסק זיין
בתורת השם יומם ולילה ,און ער דארף דאס הייסט אזוי :זיי האבן באטראכט די
ווייל דער בעל הבית וואס שטעקט
בלית ברירה ארויסגיין און עוסק זיין אין גאנצע מציאות פון יעקב אבינו ביי זיי אלס
ארויס די האנט ,ער טוט די מצוה פון צדקה.
אנדערע ענינים כדי צו קענען אויפשטעלן א גרויסע הוצאה .עס קאסט זיי געלט ,ער
אבער דער ארימאן וואס שטעקט אריין די
א משפחה. נעמט צו פון זיי – "לקח יעקב את כל אשר
האנט ,וואס דארף ער פונעם בעל הבית?
לאבינו" – ער האט דא א גרויסע משפחה,
ער וויל ער זאל אים געבן א בילקע ,ער וויל
אבער מיר ווייסן אז די הוצאה ,דאס ברוך השם ,קינדער ,און ער דארף עסן און
קענען מקיים זיין סעודת שבת.
איז די גרעסטע הכנסה וואס איז נאר שייך. מאכן דא א לעבן .זיי האבן געהאלטן אז די
סיי וואס עס מיינט ארויסצוברענגען הוצאה איז אן ערנסטע הוצאה.
הכנסה פון דעם וואס יעקב אבינו האט דא ביי יום טוב זעט מען אין זוהר הקדוש
אויפגעטון – ווי אלע הייליגע ספרים זענען אז דעמאלטס איז דא אן עיקר קפידא אז
אבער באמת האט יעקב אבינו געזאגט: מען מוז דוקא געבן פאר ארימעלייט; אויב
מאריך אין די אלע גרויסע תיקונים לדורות "ניין ,ניין ,ניין! איך לערן פרק יציאות השבת,
עולם ,וואס האט אריינגעברענגט דא די מען גיבט נישט פאר ארימעלייט ,איז די
און איך ווייס אז מען קען אמאל זאגן אויף גאנצע סעודת יום טוב נישט חשוב ביים
אלע נשמות פאר כלל ישראל – אלע זאכן א זאך אז עס איז הוצאה ,אבער באמת איז
וואס זעען אויס ווי א הוצאה זענען באמת אייבערשטן ,ווי עס שטייט אין זוהר הקדוש
עס הכנסה .דאס איז אייער טעות .איר אויפ'ן פסוק "פרש חגיכם" .ביי שבת שטייט
די גרעסטע הכנסה.
מיינט אז עס איז א הוצאה ,אבער עס איז נישט די קפידא אז מען קען נישט יוצא זיין
די גרעסטע הכנסה". שבת נאר אויב מען גיבט פאר ארימעלייט.
אבער נאך א בחינה :ווי עס שטייט
אויסגעשמועסט באריכות אינעם הייליגן ממילא ,דער בעל הבית וואס שטעקט
ספר אוהב ישראל ,וואו דער אפטער רב ווייל ער האט געזאגט פאר זיינע ארויס די האנט פאר'ן עני פאר סעודת
זיע'א שמועסט אויס א גאנץ שטיקל[ .עס רעבעצינס ,די בנות לבן ,אז די גאנצע ברכה שבת ,טוט טאקע א מצוה ,אבער עס האט
איז חידוש אזא שטיקל אין אוהב ישראל, פון לבן איז דאך נאר צוליב אים" ,ויברך ה' נישט קיין ספעציעלע שייכות מיט שבת,
עס איז בכלל נישט קיין טייטש אויפ'ן אותך לרגלי" – זינט איך בין אהערגעקומען. ווייל ביי שבת איז נישט דוקא צדקה דער
פסוק ,נאר ער שמועסט אויס א תוכחת קומט אויס ,אז דאס וואס איר רופט אן אז עיקר.
מוסר גדול ,ממש א גאנצע דריי-פערטל איך בין אייער "הוצאה" ,דערווייל בין איך
עמוד אינעם ספר ,א מוסר גדול וואס א אייער גרעסטע "הכנסה" .זיי האבן דא די דער ארימאן אבער ,וואס שטעקט אריין
איד דארף זיך ארויסלערנען פון פרשת זכיה צו האבן אזא צדיק וואס אין זיין זכות די האנט ,ער טוט עס דאך פשוט ווייל ער
ויצא ].עס איז נישט שייך איבערצוגיין קומט אריין די ברכה מיט די גרעסטע שפע. וויל מקיים זיין די מצוה פון עונג שבת.
דאס גאנצע ,אבער עס איז כדאי צו זען דאס איז בדרך צחות. טוט ער דאך יא עפעס א מער ספעציעלע
גליון שיחתי -ז
א בליק אריין אין אנהייב פרשה ,און מען ממילא קען מען עס אויסטייטשן אזוי: אינעווייניג די מורא'דיגע פייערדיגע
זעט אז מיר האבן בסיעתא דשמיא ממש "האי תנא" רופט אן די ''הוצאה הכנסה קרא דיבורים ,וואס פאר א מוסר השכל א איד
מכוון געווען דעם גאנצן שמועס. לה" .די הוצאה ,די פרשת ויצא ,וואס ביי דארף אראפלערנען פון פרשת ויצא.
יעקב אבינו זעט עס שוין אויס ווי ער גייט
ער ברענגט דארט אראפ דעם שמועס, ארויס ,ער גייט שוין אפשר צו עפעס א און בתוך הדברים ניצט דער הייליגער
אז די לשון פון די פרשה "ויצא יעקב" ,וואס קלענערע מדריגה אדער צו א פשוט'ערע אפטער רב א שפראך ,אז הלוואי זאלן מיר
זעט אויס ווי אן ענין פון יציאה (ארויסגיין), זאך – מיר וואונטשן זיך אריינצוקומען "בהקיץ" – ווען מיר זענען אויף און מיר טוען
כאילו יעקב אבינו האט דא געטון פשוט'ע דארט וואו ער איז ארויסגעגאנגען .הלוואי זאכן מיט א כוונה און פרובירן צו האלטן
זאכן ,איז באמת אלעס ווייל מען גייט אריין ווען מיר גייען מאכן א "הכנסה" ,ווען מיר דעם קאפ אויפ'ן פלאץ – האלטן דארט
העכער און העכער אין קדושה .ער טייטשט הייבן אן אריינצוגיין אין עבודת השם ,זאל וואו יעקב אבינו איז געווען "בחלומו" .ווען
מען קענען אפשר האבן א שייכות און זיך
דאס אויס ממש מיט דער זעלבער הקדמה יעקב אבינו האט געטון זאכן וואס קענען
עפעס ארויסלערנען ,מיטנעמען פון די
און דעם זעלבן יסוד ווי די גמרא אין מסכת אויסקוקן ווי די פשוט'סטע זאכן ,הלוואי
פרשה עפעס א מחשבה פון קדושה אין
שבת זאגט" :הכנסה נמי הוצאה קרי לה". וואלטן מיר אין אונזער גרעסטער מדריגה
אונזער טאג-טעגליכן לעבן .פון זיינע
מיט דעם געדאנק אז זאכן וואס זעען אמאל "הוצאות" זאלן מיר קענען מאכן עפעס א געווען דארט וואו ער איז געווען אין א מצב
אויס ביי צדיקים ווי א "הוצאה" ,זענען משהו "הכנסה". פון שלאף .עס איז אביסל אזוי ווי די בחינה
באמת נאר א "הכנסה" ,מיט וואס מען גייט ווען דער ראפשיצער רב איז געגאנגען
אריין העכער און העכער בקודש פנימה. לסיום הענין :מען דארף דאנקען דעם אויפהייבן דעם רבי'נס עבירות ביי תשליך,
מיר דאנקען דעם אייבערשטן" ,ברוך אייבערשטן אז "אנה ה' לידי" ,עס איז זאגנדיג אז דעם רבי'נס עבירות זענען
שכוונתי" ,צוצופאסן די גמרא צום ענין 'פונקט' געלעגן אויפ'ן טיש א ספר ,און נאכ'ן אונזערע מצוות .פארשטייט זיך אז ביי אים
פון די עבודה פון די פרשה ,און ברוך השם זאגו דען שיעור האב איך 'פונקט' געעפנט איז אינגאנצן נישט פארהאן קיין עבירות,
באזונדער אויף דעם אז מ'האט פון הימל דעם הייליגן ספר "ליקוטי מהרי"ל" ,וואס אבער אפילו זאכן וואס זעען אויס ביי אים
צוגעפירט אז מ'זאל זעהן אז דאס ווארט האט מחבר געווען הרה"ק רבי יהודה לייב ווי ''פשוט'ע זאכן'' ,זאגט דער אפטער רב:
איז שוין "יסודתו בהררי קודש" .זאל דער זיע'א פון זאקילקאוו ,פון די גדולי תלמידים הלוואי זאלן מיר בהקיץ זיין וואו ער איז
אייבערשטער העלפן ווייטער. פונעם הייליגן רבי ר' אלימלך זי'ע .מען גיט געווען בחלום.
א פרייליכן שבת
פאר הערות ,הוספות ,נדבות,
להאזין ולהתענג משיעורי קול שיחתי
שיעורים קצרים מדי יום ביומו
און באקומען דעם גליון אויפן ושיעורים מדי שבוע בשבוע
אימעיל:
אימעיל: אמעריקע605-477-5551 :
machonsichoosi@gmail.com
ארץ ישראל073-388-6653 :
טעלעפָאן:
ָ
605-477-5551,7 איירָאּפע333-070-6593 :
ָ
ח -גליון שיחתי
